บทที่ 36 ผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังของเธอ แต่ว่าในเวลานี้คนที่ ตื่นตะลึงที่สุดย่อมเป็นเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างแน่นอน ตั้งแต่มองเห็น กู้ตงเชินในเวลานั้นเป็นต้นมา ในใจของเธอก็มีความหวาดกลัวที่ไม่รู้สาเหตุ ครั้งก่อนกู้ตงเชินก็ยังเหลือเงามืดไม่มากก็น้อยไว้ในใจเธอบ้าง เดิมทีเธอคิดว่า ครั้งนี้ได้เจอกับกู้ตงเชินเกรงว่าก็ยากที่จะหนี้การลบหลู่อีกครั้ง แต่นึกไม่ถึง ครั้งนี้กู้ตงเชินเจอเธอแล้ว ก็เช่นดั่งหนูเจอกับแมว ไม่มีสภาพที่โอหังผ่าเผยเหมือนครั้งก่อนแม้แต่นิด ตกลงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? สีหน้าเฉินเฟิงแปลกประหลาด ในนี้มีเพียงแค่เขาที่อาจจะเข้าใจ กู้ตงเชินหน้าหลังทำไมต่างกันมากขนาดนี้ ไม่ต้องพูดเลยครั้งก่อนเขาตัดมือข้างหนึ่งของกู้ตงเชิน ก่อนที่จะจากไปยังโชว์ฝีมือ ทำให้กู้ตงเชินไม่กล้าเปิดเผยเรื่องที่เกี่ยวกับเขาแม้แต่นิด ดังนั้นในเวลานี้กู้ตงเชินพบเจอเขา ไม่ใช่แค่ต้องแกล้งทำเป็นว่าไม่รู้จักเขา อีกทั้งยังต้องเห็นว่าไว้หน้าเขาเต็มที่ กู้ตงเชินใช้พัดไปเวลานาน พัดจนมือตนเองล้วนยกไม่ขึ้นแล้ว จึงค่อยๆลุกขึ้นมา ยิ้มเยาะเย้ยต่อกับเสี้ยเมิ่งเหยากล่าวว่า “คุณเสี้ยขออภัยครับ ถ้าหากผมรู้ว่าท่านกินข้าวอยู่ที่นี้ล่ะก็ ตีจนผมตายผมก็ไม่กล้าที่จะมารบกวนท่าน ” สวีเฟยหรงอ้าปากเล็กๆ ของเขา นี่ยังเป็นกู้ตงเชินที่ยโสโอหังอย่างยิ่งเมื่อกี้คนนั้นหรือ? ทำไมอยู่ต่อหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นเช่นดั่งคนที่ขี้ประจบล่ะ? ส้งจุนกับจ้าวโย่วที่ตายแหล่ไม่ตายแหล่นอนอยู่บนพื้น ในเวลานี้ยิ่งเสียใจภายหลังจนลำไส้ล้วนเขียวหมดแล้ว หากว่าพวกเขารู้ตั้งแต่แรกว่าเสี้ยเมิ่งเหยายอดเยี่ยมเช่นนี้ ตีพวกเขาจนตายพวกเขาก็ไม่ทำเช่นดั่งตัวตลก กระโดดขึ้นและลงอยู่ต่อหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว ยิ่งจะไม่ไปก่อความเดือดร้อนให้กับตัวพวกเขาเอง เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่อ เอ่อ จ้องมองกู้ตงเชิน จนถึงเวลานี้ เธอก็ยังไม่เข้าใจทำไมกู้ตงเชินอยู่ต่อหน้าเธอแม้แต่ตดก็ไม่กล้า “คุณเสี้ย ตีจนเพื่อนของท่านหลายคนนี้บาดเจ็บแล้ว ผมขออภัยอย่างมาก แต่ว่าท่านโปรดวางใจ ตอนนี้ผมก็ให้คนส่งพวกเขาไปโรงพยาบาล พวกเขาจะไม่มีปัญหาใดๆ อีกอย่างหนึ่ง พี่น้องผมไม่รู้กาลเทศะ ทำให้ท่านกับสาวคนนี้ตื่นตระหนกแล้ว ผมจะให้เขาส่งเงินห้าสิบล้านมาเป็นค่าปลอบขวัญ คุณเสี้ย ท่านอย่าตำหนิว่าน้อยเกินไปนะ” ท่าทีของกู้ตงเชินวางตัวต่ำมาก เขาคือคนฉลาดคนหนึ่ง ตั้งแต่พบเจอเฉินเฟิงในเวลานั้นเป็นต้นมา เขาก็เข้าใจว่า ความสัมพันธ์ของเฉินเฟิงกับส้งจุน จ้าวโย่วหลายคนนั้นย่อมนับไม่ได้ว่าดีอย่างแน่นอน ถ้าไม่อย่างนั้นก็จะไม่จ้องมองส้งจุนกับจ้าวโย่วถูกเขาสั่งสอนแล้ว ดังนั้นสำหรับจ้าวโย่วกับส้งจุน กู้ตงเชินเพียงแค่ชดใช้ค่าโรงพยาบาลก็สิ้นเรื่อง แต่ต่อเสี้ยเมิ่งเหยากับสวีเฟยหรงแม้ว่าทั้งสองคนนี้ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร ห้าสิบล้านก็ประหยัดไม่ได้แล้ว เพราะว่านี่คือผู้หญิงของเฉินเฟิง! “คุณคุณ ……….” เสี้ยเมิ่งเหยาอยากถามว่าทำไมกู้ตงเชินถึงกลัวตัวเธอมากอย่างนี้ แต่เพราะว่าตื่นเต้น เธออึกอักจนพูดไม่ออก กู้ตงเชินย่อมมองออกความหมายของเสี้ยเมิ่งเหยาโดยปริยาย แต่ว่าเฉินเฟิงไม่พูด ต่อให้ยืมความกล้าหนึ่งแสน เขาก็ยังไม่กล้าพูด ดังนั้นเขารีบหลบคำพูด กล่าวว่า“คุณเสี้ย ตอนนี้ผมก็ให้คนส่งพวกเขาไปโรงพยาบาล ท่านอย่ากังวลมากเลย” หลังจากพูดจบ กู้ตงเชินรีบออกจากห้องทันควัน เขากลัวว่าพูดต่อไปอีก จะหลุดปาก ถูกหนึ่งฝ่ามือจากเฉินเฟิงตบจนถึงกลายเป็นแผ่นเต้าหู้ จนกว่ากู้ตงเชินออกจากห้อง เสี้ยเมิ่งเหยาจึงรู้สึกตัวกลับมา เรื่องก็จัดการไปแล้วเช่นนี้หรือ? “เมิ่งเหยา กู้ตงเชินทำไม…….กลัวแกขนาดนี้หรือ?”สวีเฟยหรงรีบถาม เสี้ยเมิ่งเหยาหัวเราะขมๆเสียงหนึ่ง กล่าวว่า “ฉันพูดว่าฉันก็ไม่รู้ แกเชื่อไหม? ” “แกก็ไม่รู้หรือ?!” ปากน้อยๆของสวีเฟยหรงอ้ากว้าง สามารถยัดไข่สองฟองเข้าไปได้ “อืม” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ เล่าเรื่องครั้งก่อนที่เกิดขึ้นอยู่ในคลับเจวายอีกครั้ง หลังจากฟังจบแล้ว สีหน้าของสวีเฟยหรงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย พอดีเจอกับตำรวจตรวจห้องเสี้ยเมิ่งเหยาจึงถูกช่วยได้ล่ะ? เวลานั้นดูแล้ว คำพูดนี้ไม่ได้มีปัญหาใดๆ แต่ว่าตอนนี้กลับมีพิรุธหลายที่ ตำรวจยังสามารถทำให้กู้ตงเชินพบเห็น เสี้ยเมิ่งเหยาเหมือนเช่นดั่งหนูพบเจอแมวได้เหรอ? “เฉินเฟิงคุณรู้จักกู้ตงเชินใช่หรือไม่?” สายตาไหวพริบของสวีเฟยหรงจ้องมองไปทางเฉินเฟิงสัญชาตญาณของผู้หญิงบอกกับเธอว่า เรื่องนี้หนี้ไม่พ้นต้องเกี่ยวข้องกับเฉินเฟิงอย่างแน่นอน เฉินเฟิง ยักไหล่ หน้าตาซื่อๆ กล่าวว่า “คุณล้อเล่นอะไร ผมเป็นคนส่งอาหารคนหนึ่ง จะรู้จักกับบุคคลยิ่งใหญ่แบบนั้นได้ยังไง” “จริงหรือ?” ความสงสัยเต็มใบหน้าสวีเฟยหรง “ไม่เชื่อคุณก็ไปถาม กู้ตงเชิน สิ” เฉินเฟิงพูดอย่างจนใจ ยังไงก็ตามเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะยอมรับ เสี้ยเมิ่งเหยาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเฉินเฟิงอย่างแน่นอน แต่จะไม่เกินความเป็นไปได้มากเกินไปหน่อยหรือ ถ้าหากว่าเฉินเฟิงมีพลังความสามารถทำให้งูเจ้าที่อย่างกู้ตงเชินล้วนหวาดกลัว นั่นเขาอยู่ในตระกูลเสี้ยสามปีนี้ นับว่าคืออะไรกันแน่ สวีเฟยหรงไม่ได้พูดอีก แต่ว่าในใจกลับสงสัยเฉินเฟิงขึ้นมา จู่ๆเธอก็นึกขึ้นมา ก่อนเวลาที่ส้งจุนรุมตีโจวจิ้งหลงนั้น เฉินเฟิงก็เคยตักเตือนส้งจุนและคนอื่นๆแล้วว่า อย่าทำจนมากเกินไป นี่พูดได้ชัดว่า เวลานั้นเฉินเฟิงก็มองออกแล้วว่าฐานะของโจวจิ้งหลงไม่ธรรมดา คาดการณ์ถึงว่าข้างหลังต้องมีปัญหาแน่นอน แต่พวกเขาล้วนไม่มีใครสนใจคำพูดของเฉินเฟิง ตอนนี้ดูแล้ว เพียงแค่สายตาแหลมคมของ เฉินเฟิงเทียบกับพวกเขาก็จะเก่งกว่าสิบเท่าร้อยเท่าแล้ว ดูแล้วเฉินเฟิงย่อมไม่ใช่ง่ายๆเหมือนดั่งเปลือกนอกอย่างแน่นอน! “ท่านเชิน ตกลงว่าผู้หญิงคนนั้น มีฐานะอะไรกันแน่หรือ?” หลังจากเดินออกจากห้อง โจวจิ้งหลงอดไม่ได้ถามออกมา เขาไม่เคยได้เห็น กู้ตงเชินผู้ไม่กลัวฟ้าดิน จะกลัวผู้หญิงคนหนึ่งเช่นนี้ กู้ตงเชินสูดลมหายใจลึกๆครั้งหนึ่ง อย่างหนักใจกล่าวว่า “ผู้หญิงคนนั้นไม่มีภูมิหลังอะไร แต่ว่าผู้ชายคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอภูมิหลังกลับยิ่งใหญ่มากเลย!” “ผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังเธอหรือ?” โจวจิ้งหลงมึนงงไปทันที รู้สึกว่าเมื่อกี้ที่กู้ตงเชินถือสา ก็ไม่ใช่เป็นเพราะเสี้ยเมิ่งเหยาแม้แต่นิด แต่ว่าเป็นผู้ชายที่เรียบง่ายเป็นพิเศษที่อยู่เบื้องหลังของเสี้ยเมิ่งเหยาคนนั้น! “มือของเฮียข้างนี้ ก็คือเขาเป็นคนตัด” กู้ตงเชินถอนหายใจครั้งหนึ่งพูด “อะไรนะ?! ท่านเชิน มือของท่าน…….. ” โจวจิ้งหลงกลับสูดลมหายใจหนาวเย็นครั้งหนึ่ง ความตื่นตระหนกเต็มใบหน้า ก่อนหน้านั้นเขายังไม่ค่อยเข้าใจ ตกลงว่าเป็นคนแบบไหน สามารถทำให้กู้ตงเชิน ถือสาขนาดนี้ ตอนนี้ฟังกู้ตงเชินพูดเช่นนี้ เขาเข้าใจแล้ว ย่อมสามารถเป็นคนที่เอาชีวิตของกู้ตงเชินได้อย่างแน่นอน! “ท่านเชิน ท่านนี่ก็คือช่วยชีวิตสุนัขอย่างผมตัวหนึ่งล่ะ” หลังจากรู้สึกตัวกลับมา ในทันทีนั้นโจวจิ้งหลงก็ไม่มีคำตัดพ้อกับเมื่อกี้ที่กู้ตงเชินตีตัวเขาเองอย่างรุนแรงแม้แต่นิด อีกทั้งยังมีความซาบซึ้งเล็กน้อย ถ้าหากว่าเมื่อกี้กู้ตงเชินไม่ตีเขา ตามใจเขาไปเตะต้องผู้หญิงคนนั้นล่ะก็ นั่นตอนนี้เขาเกรงว่าจะเป็นศพศพหนึ่งไปแล้ว สามารถตัดมือข้างหนึ่งของกู้ตงเชินได้ และเป็นคนที่ทำให้กู้ตงเชินไม่กล้าล้างแค้น ย่อมมีความสามารถนี้อย่างแน่นอน! โจวจิ้งหลงไม่กล้าสงสัยแม้แต่นิด “วันหลังตาสว่างหน่อย มองเห็นคนนั้น มีไกลเท่าไหร่ก็หนี้ไกลเท่านั้น” กู้ตงเชินพูดตักเตือนไว้ “ ครับครับครับ ท่านเชิน ” โจวจิ้งหลงรีบพยักหน้า กู้ตงเชินมีสัจจะมาก หลังจากเฉินเฟิงกับเสี้ยเมิ่งเหยากลับถึงบ้านไม่นาน ก็มีคนส่งบัตรเอทีเอ็มมาแล้ว สามสิบล้านเต็มจำนวน! หลังจากเห็นบัตรแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาตกใจจนปากเล็กๆของเขาอ้ากว้างเดิมทีคิดว่ากู้ตงเชินเพียงแต่พูดๆเท่านั้น นึกไม่ถึงว่า ส่งมาให้แล้วจริงๆ แต่ว่านี่กลับทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะจัดการเงินก้อนนี้ยังไง สุดท้ายยังเป็นเฉินเฟิงออกความคิดเห็น สามสิบล้านสวีเฟยหรงครึ่งหนึ่ง ตัวเธอเองครึ่งหนึ่ง ไหนๆกู้ตงเชินก็ส่งมาแล้ว นั่นก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่รับ หลังจากผ่านการเกลี้ยกล่อมของเฉินเฟิงแล้ว ในที่สุดเสี้ยเมิ่งเหยาก็รับเงินก้อนนี้ไว้ “เฉินเฟิงฉันซื้อรถให้คุณคันหนึ่งนะ” คิดไปคิดมา เสี้ยเมิ่งเหยาก็ยังตัดสินใจเอาเงินห้าแสนออกจากสิบห้าล้านนี้ ซื้อรถคันหนึ่งให้เฉินเฟิง