บทที่ 46 ประมูล สวีเฟยหรงขมวดคิ้ว ในที่สุดเสิ่นจุนเหวินก็เกลียดเธอแล้ว เมื่อนึกถึงบุคคลที่คอยสนับสนุนเสิ่นจุนเหวินแล้วจู่ๆเธอก็รู้สึกปวดหัว ทันใดนั้น สวีเฟยหรงก็หันหน้ามองไปที่ เฉินเฟิง ในความคาดหวังของเธอ ท่าทางที่แสดงออกของเฉินเฟิงในตอนนี้นั้นน่าจะตื่นตระหนกที่ทำให้เสิ่นจุนเหวินชายเศรษฐีผู้ร่ำรวยไม่พอใจ แต่การแสดงของเฉินเฟิงนั้นเหนือความคาดหมายของเธออีกแล้ว เขาเดินเข้าไปในวิลล่าโดยไม่ได้มองเธอเลย สวีเฟยหรงตกตะลึงเขายังคงแสดงละครต่อหรือ? เขาจะไม่ขอความช่วยเหลือเหรอ? เฉินเฟิงไม่รู้ความคิดของสวีเฟยหรงในตอนนี้ ถ้าเขารู้เขาคงพูดอะไรที่ไร้สาระเสิ่นจุนเหวินเพียงคนเดียวกล้าที่จะตอบโต้เขา พื้นที่หนึ่งในสามของเมืองชางโจว เฉินเฟิงไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว แม้ว่า สวีเฟยหรงจะทำให้ เฉินเฟิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ใช่คนขี้งกอะไร อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาและ เสี้ยเมิ่งเหยาอาศัยอยู่ในบ้านของสวีเฟยหรง การช่วย สวีเฟยหรงจัดการกับ เสิ่นจุนเหวินในครั้งนี้ถือเป็นค่าตอบแทน ด้วยเพราะเหตุนี้ เฉินเฟิงและ เสี้ยเมิ่งเหยาจึงอยู่ที่บ้านของสวีเฟยหรงเป็นเวลาสองวัน ในช่วงนี้หลินหลันได้โทรหาเสี้ยเมิ่งเหยาอยู่หลายสิบครั้ง หากไม่ได้ขอให้เสี้ยเมิ่งเหยากลับบ้านไม่งั้นก็คงให้เสี้ยเมิ่งเหยาตัดความสัมพันธ์แม่ลูก แต่ในครั้งนี้เสี้ยเมิ่งเหยาตั้งใจที่จะยืนหยัดอยู่ข้างเฉินเฟิง หากว่าหลินหลันไม่ขอโทษเฉินเฟิง เธอก็จะไม่กลับไปอย่างแน่นอน อารมณ์ของหลินหลันรุนแรงขึ้นโทรศัพท์มือถือพังไปบางส่วน “หลินหลัน เมื่อไหร่เสี้ยเมิ่งเหยาจะกลับมา?” ในห้องรับแขก ซุนกุ้ยฟางถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ หลังจากเฉินเฟิงและเสี้ยเมิ่งเหยาออกไป ซุนกุ้ยฟางก็พาหลินต้าจูนไปครอบครองห้องนอนของเฉินเฟิงและ เสี้ยเมิ่งเหยา อยู่อย่างสุขสบายเป็นเวลาสองวัน อันที่จริง หลินหลันรู้ดีว่า ซุนกุ้ยฟางกำลังเฝ้าดูเธอเพราะกลัวว่าเธอจะหนีไป “พี่สะใภ้ เมิ่งเหยาเธอ…จะกลับมาในอีกไม่กี่วัน” หลินหลันตอบ “หลินหลัน เธอคิดว่าฉันหูหนวกหรือยังไง?” ซุนกุ้ยฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “อย่าคิดว่าฉันไม่ได้ยินว่าไอ้นังตัวดีนั่นพูดอะไรทางโทรศัพท์” “พี่สะใภ้ ฉัน…” สีหน้าของหลินหลันเปลี่ยนไปทันที “ฉันไม่สนใจว่าคุณจะใช้วิธีใด แต่คุณต้องให้นังตัวดีนั่นกลับบ้านภายในสามวัน หลังจากสามวันฉันไม่เห็นใครกลับมาและไม่ได้รับเงิน500,000 หึหึ สิ่งที่แย่ๆที่คุณทำไว้กับหวังเมิ่งหลงฉันจะแฉเรื่องอื้อฉาวผ่านโซเชียล!” ซุนกุ้ยฟางขู่ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ใบหน้าของหลินหลันซีดลงทันทีราวกับว่าเลือดได้หายไปจากใบหน้าเธอ หากสิ่งที่เธอและหวังเมิ่งหลงทำถูกโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตจะมีเพียงชะตากรรมเดียวที่รอเธออยู่คือความพังพินาศ! “หลินหลัน ฉันจะบอกคุณไว้ คุณเองก็เป็นแค่ขยะ ก่อนหน้านี้นังตัวดีลูกสาวของคุณเคยเชื่อฟังคุณมากแต่ในตอนนี้เพื่อคนที่ขี้ขลาดคนหนึ่งแม้แต่คุณที่เป็นแม่ก็ไม่ต้องการแล้ว มีแม่ที่เป็นแบบคุณดูแล้วล้มเหลวจริงๆ” ซุนกุ้ยฟางโค้งงอริมฝีปาก เดิมทีเสี้ยเมิ่งเหยานั้นเชื่อฟังในคำพูดของหลินหลันมาโดยตลอด ในตอนนั้นเธอเองก็อิจฉาหลินหลันที่ได้ให้กำเนิดลูกสาวที่เชื่อฟัง แต่ในพริบตา เสี้ยเมิ่งเหยาก็วิ่งตามไอ้ขยะนั่นไปโดยไม่คิดจะกลับมา “พี่สะใภ้ คุณพูดก็ถูก ฉันเองก็เป็นแค่ขยะ” หลินหลันก้มหน้าลงและกัดฟัน ภายในใจนั้นกลับรู้สึกเกลียดชังเฉินเฟิงทั้งหมดต้องโทษเฉินเฟิง! ถ้าไม่ใช่เพราะการชักจูงของเฉินเฟิง ด้วยนิสัยของเสี้ยเมิ่งเหยาที่เป็นเด็กดี เธอจะไม่มีวันปฏิเสธที่จะไม่ฟังเธอ “เอางี้ พี่สะใภ้ฉันจะให้เคล็ดลับกับคุณ เพื่อให้ถูกต้อง วิธีนี้จะไม่ทำให้เพียงแต่ลูกสาวที่น่ารักของคุณกลับมาและยังสามารถทำให้เฉินเฟิงออกจากตระกูลเสี้ยได้อีกด้วย!” ซุนกุ้ยฟางจิบชาและค่อยๆกล่าวอย่างใจเย็น “อะไร…เคล็ดลับ?” หลินหลันรีบถามอย่างสงสัย “มันง่ายมาก อีกสักครู่คุณต้องป่าวประกาศว่า ตอนนี้ไอ้ขยะเฉินเฟิงไม่ใช่ลูกเขยของตระกูลเสี้ยอีกต่อไป ลูกสาวของคุณเสี้ยเมิ่งเหยากลับสู่สถานะโสดแล้วคุณต้องหาลูกเขยคนใหม่ให้ลูกสาวของคุณ!” ซุนกุ้ยฟางกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ดวงตาของหลินหลันก็สว่างวาบขึ้น ทำไมเธอถึงลืมเรื่องนี้ ลูกสาวของเธอตอนนี้นั้นเป็นถึงหัวหน้าโครงการยู่ฉวนซานและเธอนั้นกำลังฮอตที่สุดในเมืองชางโจว หากเธอต้องการเปิดใจหาสามีอีกครั้ง เกณฑ์ของครอบครัวของพวกเขาอาจจะถูกเหล่าคนรวยเพ่งเล็ง หลินหลันรู้ดีว่า พวกคนรวยเหล่านั้นจะต้องไม่รังเกียจที่เสี้ยเมิ่งเหยาเคยแต่งงานมาก่อน เพราะอันดับแรกฐานะในปัจจุบันของเสี้ยเมิ่งเหยาที่รับผิดชอบโครงการยู่ฉวนซานใครก็ตามที่แต่งงานกับเธอก็จะมีโอกาสเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับโครงการยู่ฉวนซาน อันดับสอง คนที่แต่งงานกับ เสี้ยเมิ่งเหยาคือ เฉินเฟิงซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าเขาเหมือนกับขยะ แต่งงานมาสามปีเสี้ยเมิ่งเหยาก็ยังคงไร้เดียงสาดังนั้นการแต่งงานกับ เสี้ยเมิ่งเหยาจึงไม่ต่างจากการแต่งงานกับสาวบริสุทธิ์ ลมหายใจของหลินหลันเริ่มรุนแรงขึ้น หากคราวนี้หากสามารถหาสามีให้เสี้ยเมิ่งเหยาได้จริงๆ ทรัพย์สินของครอบครัวผู้ชายที่ได้รับคัดเลือกอย่างน้อยก็เริ่มต้นที่หลักร้อยล้าน! จะต้องดีกว่าเฉินเฟิงพันเท่าแน่นอน! “แต่ว่า พี่สะใภ้ ตอนนี้เมิ่งเหยาโดนเฉินเฟิงลักพาตัวไป หากว่าเธอไม่กลับบ้านฉันควรจะต้องทำอย่างไรและทั้งสองเองก็ยังไม่ได้หย่ากัน…” ความตื่นเต้นของหลินหลันเกิดขึ้นได้เพียงไม่นาน เธอคิดถึงสถานการณ์ปัจจุบันอีกครั้ง เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้กลับบ้าน ทุกอย่างที่พูดไปเหมือนสูญเปล่า “หึ ถ้าคุณอยากให้ลูกสาวกลับบ้านก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณกล้าเล่นการพนันหรือเปล่า” ซุนกุ้ยฟางกล่าว “พนัน？พนันอะไร?” หลินหลันถาม “พนันได้เลยว่าสถานะของคุณในจิตใจของลูกสาวคุณนั้นต้องสำคัญกว่าเฉินเฟิง” ซุนกุ้ยฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นี่…คือพนันอย่างไร?” “ง่ายมาก หลังจากที่คุณป่าวประกาศว่าเฉินเฟิงไอ้ขยะนั่นไม่ได้เป็นลูกเขยคุณแล้วคุณก็จัดการประมูลเลย” “ประมูล? ประมูลอะไร?” หลินหลันสับสน “ประมูลลูกสาวคุณไง คุณเข้าใจ!” ซุนกุ้ยฟางยิ้มและกล่าว หลินหลันตกตะลึง ซุนกุ้ยฟางมีความคิดที่ไม่ดีเช่นนี้ได้อย่างไร ประมูลหญิงสาวงั้นเหรอจะมีคนซื้อ? ถึงแม้ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะสวยมาก และสถานะปัจจุบันของเธอไม่ใช่อย่างที่เคยเป็น แต่หลินหลันก็ไม่คิดว่าจะมีคนมาซื้อหญิงสาวประมูลหรอก ดูเหมือนว่าหลินหลันกำลังคิดอะไรบางอย่าง ซุนกุ้ยฟางยิ้มและถาม “คุณกังวลว่าจะไม่มีใครสนใจเข้าร่วมสินะ?” “แม้ว่าจะมีใครมาสนใจ เมิ่งเหยาเธอก็คงไม่กลับมา” หลินหลันยืนยันว่าเธอรู้จักนิสัยของลูกสาวเป็นอย่างดี ความบริสุทธิ์ยุติธรรมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด “ถ้าคุณเต็มใจที่จะเสียสละตัวเอง เมิ่งเหยาจะมาแน่นอน” ซุนกุ้ยฟางยังคงกล่าวต่อ “ฉัน..เสียสละตัวเอง?” “ใช่ เมื่อเวลาประมูล คุณต้องเซ็นสัญญาที่เป็นประโยชน์ตามกฎหมายกับผู้ประมูล เมื่อผู้ประมูลจ่ายเงินลูกสาวของคุณจะต้องแสดงตัวเอาตัวเข้าแลกกับผู้ประมูล หากลูกสาวของคุณไม่มา คุณจะผิดสัญญา ผลที่ตามมาของการผิดสัญญานั้นคือการเข้าคุก!” ซุนกุ้ยฟางหรี่สายตาและกล่าว “นี่ไม่ได้!” หลินหลันปฏิเสธโดยไม่ได้คิด หากว่าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่มาถ้าเช่นนั้นเธอจะไม่ต้องติดคุกไปตลอดชีวิตหรือไง?