อี้หลิงหลิงเพิกเฉยต่อสายตาที่สอดรู ้สอดเห็นของยอดฝีมือ และ เดินไปที่บ้านพักของหวังเจี้ยนโหว มียอดฝี มือหลายคนซ่อนตัวอยู่ในบริเวณโดยรอบ และเกือบ ทั้งหมดเป็ นยอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิขั้นที่เก้า นางเห็นหวังเจี้ยนโหวรออยู่ด้านนอกทางเข้า เขาเป็ นที่รู ้จักในฐานะมือกระบี่อันดับหนึ่งของโลก !! อย่างไรก็ตาม อี้หลิงหลิง รู ้สึกผิดหวังเล็กน้อย สาหรับคนอื่น ๆ เขาทรงพลังอย่างมาก ส าหรับนางแล้ว เขาไม่มี อะไรพิเศษด้วยซ้า เมื่อมองเข้าไปในที่พัก นางเห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ยืนอยู่ด้านหลังหวังเจี้ยนโหว บุตรชายของหวังเจี้ยนโหว ว่านเจี๋ย! สีหน้าของอี้หลิงหลิงเย็นชา “ในเมื่อเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว เช่นนั้นก็มาสู้กันเสีย” หวังเจี้ยนโหวพูด อย่างไม่แยแส “ในโลกนี้ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง ผู้แข็งแกร่งย่อมทาได้ทุกสิ่ง เจ้าท าได้เพียงต าหนิตนเอง” อี้หลิงหลิงมองไปที่หวังเจี้ยนโหว เขาพูดถูก ในโลกนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่ง อย่างไรก็ตาม รายการ จัดอันดับที่เผยแพร่โดยศาลาสวรรค์ทาให้เรื่องนี้รุนแรงขึ้น ตั้งแต่สมัยโบราณ มีสตรีกี่คนที่ลงเอยอยู่ในสภาพที่น่าสังเวช เพราะพวกเขาอยู่ในการจัดอันดับร ้อยบุปผาโดยไม่มีภูมิหลัง หรือ ความแข็งแกร่ง? ในบรรดาสตรีที่อยู่ในการจัดอันดับร ้อยบุปผาในปัจจุบัน มีหลาย คนที่กลายมาเป็ นของเล่นของยอดฝีมือที่แข็งแกร่ง กฎของโลกล้วนเป็ นเช่นนี้ นอกจากนี้ ไม่มีใครสามารถรุกราน ศาลาสวรรค์ได้ “เช่นนั้นมาดูกันว่าหวังเจี้ยนโหวผู้เลื่องชื่อบรรลือนามจะทรงพลัง เพียงใด” อี้หลิงหลิง กล่าวอย่างไม่แยแส “กระบี่ของเจ้าอยู่ที่ใด” หวังเจี้ยนโหวมีกระบี่ของเขาอยู่ในมือแล้ว “เหตุใดข้าต้องใช ้กระบี่เพื่อฆ่าเจ้า” อี้หลิงหลิงไพล่มือข้างหนึ่งไว้ข้างหลังด้วยซ้า “หยิ่งยโสโอหัง!” หวังเจี้ยนโหวโกรธมาก ริ้วกระบี่กระพริบและพุ่งเข้าหาอี้หลิงหลิงอย่างรุนแรง ดวงตาของทุกคนหรี่ลง ชื่อเสียงของหวังเจี้ยนโหวนั้นไม่ได้มีเพื่อ ขู่ มีคนไม่มากที่สามารถต้านทานกระบี่นี้ได้ เมื่อเผชิญหน้ากับริ้วกระบี่ สีหน้าของอี้หลิงหลิงยังคงสงบ นางยกมือขวาขึ้นแล้วหนีบนิ้วทั้งสอง มองชี้ไปยังหวังเจี้ยนโหว เจตนากระบี่ของนางควบแน่นเป็ น รูปแบบที่จับต้องได้และบินไปข้างหน้า ทาลายการโจมตีของหวังเจี้ยน โหวราวกับฟองสบู่ บริเวณโดยรอบเงียบสนิท! หวังเจี้ยนโหวตกตะลึง เขาเชื่อมาโดยตลอดว่าเขาเชี่ยวชาญเต๋าแห่งกระบี่แล้ว อย่างไรก็ตาม ความเชื่อของเขาก็พังทลายลงในทันที พรึ่บ! เขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก และร่างกายของเขาดูเหมือนจะ แก่ตัวลงอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขาสูญเสียจิตวิญญาณของเขา เสียงเยาะเย้ยของอี้หลิงหลิงดังเข้ามาในหูของเขา “มือกระบี่อันดับหนึ่งของโลกหรือ? เจ้ายังไม่เข้าใจเจตนากระบี่ ด้วยซ้า! น่าขัน!” พรึ่บ! หวังเจี้ยนโหวล้มลงกับพื้นและพ่นเลือดออกมาอีกสองคา ข้างหลังเขา ว่านเจี๋ยกาลังตกอยู่ในความสิ้นหวัง พ่อของเขาซึ่งเป็ นเสาหลักในการสนับสนุนของเขากลับพ่ายแพ้ อย่างง่ายดาย ความสิ้นหวังท่วมท้นหัวใจของเขา อี้หลิงหลิงเดินไปข้างหน้าอย่างช ้า ๆ และไปถึงหวังเจี้ยนโหวซึ่ง นอนราบอยู่บนพื้น ยอดฝีมือจากศาลาสวรรค์ก าลังลังเล อี้หลิงหลิงแข็งแกร่งเกินไป! ยอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิคนอื่น ๆ ที่เฝ้ าดูอยู่รู ้สึกว่าหัวใจเต้น แรงและหายใจถี่ขึ้น ยิ่งอี้หลิงหลิงทรงพลังมากเท่าใด โอกาสที่นางได้รับก็จะยิ่งดีและ พิเศษมากขึ้นเท่านั้น พวกเขาแทบจะไม่สามารถควบคุมความโลภได้ “ว่านเจี๋ย เจ้าฆ่าพ่อแม่ของข้า วันนี้ ข้าจะให้เจ้าได้เห็นหวังเจี้ยน โหวตกตาย!” อี้หลิงหลิงจ้องมองที่ว่านเจี๋ย ซึ่งกาลังสิ้นหวังอย่างยิ่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจไม่รู้จบ ฉัวะ! แขนข้างหนึ่งของหวังเจี้ยนโหวหลุดออก … ในขณะนี้ หวังเจี้ยนโหวดูเหมือนจะสูญเสียจิตวิญญาณของเขา และไม่ได้ตอบสนองแม้แต่น้อย ดูเหมือนเขาจะเหลือเพียงเปลือกนอก ที่อ้างว้าง ว่านเจี๋ยเซถลาสองสามก้าว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้น หวังและความเสียใจ เขาส่ายหัวและตะโกนทันทีว่า “จ้าวศาลา โจมตี เร็วเข้า! ฆ่านาง ฆ่านางเสีย!” เขากรีดร ้องราวกับคนบ้า อี้หลิงหลิงมองดูเขาที่กาลังบ้าคลั่งอย่างสงบ จากนั้นจึงตัดศีรษะ ของหวังเจี้ยนโหวอย่างใจเย็น เลือดที่พุ่งออกมาทาให้ร่างกายของว่านเจี๋ยเปียกโชกทันที “อาบเลือดพ่อของเจ้าเสีย” ใบหน้าที่สวยงามของอี้หลิงหลิงเผยรอยยิ้มอันชั่วร ้าย ว่านเจี๋ยล้มลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว “อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า! ข้าผิด ข้าผิดไปแล้ว…” อี้หลิงหลิงยื่นมือออกมาและคว้าดวงวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของ หวังเจี้ยนโหว “นี่คือวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของพ่อเจ้า ตอนนี้เขากาลังจะตาย และ ทั้งหมดล้วนเป็ นเพราะเจ้า” … “อ๊าก!” ทันใดนั้นว่านเจี๋ยก็กรีดร ้องอย่างบ้าคลั่ง “ไว้ชีวิตข้า ไว้ชีวิตข้าเถอะ!” เขาเริ่มโขกหัวอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขากลัวมากจนฉี่รดกางเกง ยอดฝี มือที่กาลังดูอยู่มองไปที่อี้หลิงหลิง และรู ้สึกหนาวสั่นทั่ว กระดูกสันหลัง พวกเขาควรจะเคลื่อนไหวหรือไม่? “ไว้ชีวิตเจ้ารึ?” อี้หลิงหลิงดับวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ในมือของนาง และยืนอยู่ ตรงหน้าว่านเจี๋ยพลันมองลงไปที่เขา “เจ้าสมควรได้รับความเมตตาหรือ?”