บทที่106 ความเห็นอกเห็นใจของเฉินเกอ “เรื่องอะไร？” เฉินเกอเงยหน้าขึ้นแล้วถาม “คืนนี้ฉันมีกินเลี้ยงคนหมู่บ้านเดียวกัน โดยเฉลี่ยแล้วในทุก ๆหนึ่งถึงสองเดือนพวกเราจะกินเลี้ยงหนึ่งครั้ง และเมื่อก่อนก็ไม่เคยเรียกคุณเลย ตอนนี้เจอคุณ ก็เลยแจ้งให้คุณทราบ！” “ใช่แล้ว ชือหานก็ไปด้วยนะ ฮึฮึ พูดถึงชือหานฉันก็นึกขึ้นได้แล้ว ตอนนั้นที่เรียนชั้นมัธยมตอนปลายนั้น เกรดเฉลี่ยของคุณคือที่หนึ่ง ส่วนของเธอที่สอง และความสัมพันธ์ของพวกคุณสองคนดีมาก และคุณก็เคยจีบชือหานด้วยใช่ไหม？” เฉินหลินจับปากแล้วหัวเราะ เฉินเกอก็ไม่ได้พูดอะไร ชือหานมีชื่อว่าหลี่ชือหาน เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเฉินเกอ และช่วงที่เรียนชั้นมัธยมตอนปลายนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นดีมากจริง ๆ เฉินเกอเองก็เคยชอบเขาจริง ๆ แต่ในตอนนั้นเข้าใจสิ่งเหล่านี้สักที่ไหน ส่วนเรื่องจีบ เฉินเกอยิ่งไม่มีความกล้าหาญ จำได้ว่าตอนเปิดเรียนปีหนึ่งใหม่ๆ หลี่ชือหานมักจะคุยกับเฉินเกอบ่อย ๆ แต่หลังจากนั้น เฉินเกอเคยริเริ่มไปคุยกับเธอก่อนหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ได้ตอบ เวลาผ่านไปนานก็ห่างเหินกัน ชั่วพริบตา ก็ผ่านไปสามปีแล้ว！ “เหอะๆ ไปเถอะ เมื่อเดือนที่แล้วแฟนของชือหานเชิญเราไปทานอาหารด้วยกัน ก็พูดถึงคุณเช่นกัน ชือหานยังถามอีกว่าคนที่ชื่อเฉินเกอคนนั้นตอนนี้ทำเกี่ยวกับอะไร？พวกเราทุกคนต่างก็ไม่รู้ และตอนนี้พอดีเลย คุณสามารถไปได้แล้ว คืนนี้คุณว่างหรือเปล่า？” ในขณะที่เฉินหลินพูดอยู่นั้น ก็ยังมองไปที่เฉินเกอ เพื่อดูท่าทางที่ผิดหวังของเฉินเกอ แต่ว่าบนใบหน้าของเฉินเกอ มองไม่เห็นความผิดหวังเลยแม้แต่น้อย “คืนนี้ฉันมีเวลาว่าง！” “ดีดีดี งั้นก็ไปเถอะ และก็ให้ทุกคนได้เห็นคุณด้วย！” ในขณะที่พูดอยู่ เฉินหลินก็แอบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วถ่ายรูปของเฉินเกอไปหนึ่งภาพ จากนั้นก็ส่งไปที่กลุ่มของคนหมู่บ้านเดียวกัน “พวกคุณทายกันเร็วๆ ไอ่ห่วยคนนี้คือใคร？” “อือ？ใครเหรอ ทำไมหน้าคุ้นขนาดนี้？เคยเห็น ต้องเคยเห็นแน่นอน！” “หน้าคุ้นจริง ๆนะ แต่ไอ่นี้มันธรรมดาเกินไป！พวกคุณใครนึกออกไหมว่าเขาชื่ออะไร？” หลี่ชือหาน：“เขาคือเฉินเกอ？” “โอเย่！อย่างไรก็ตามยังคงเป็นความสัมพันธ์ของพวกคุณสองคนดีมากในสมัยเรียนมัธยมตอนปลาย คุณสามารถรับรู้ได้ในชั่วพริบตา ว่าเขาก็คือเฉินเกอ！” เฉินหลินกล่าวอย่างตื่นเต้น ทำไมถึงตื่นเต้น เพราะเธอรู้สึกว่าเธอกระตุ้นเกี่ยวกับหัวข้อและความคิดเห็นของสาธารณชนนี้ และรู้สึกเติมเต็มมาก นี่ก็เป็นเหตุผลว่าเพราะอะไรจู่ ๆเฉินหลินก็อยากให้เฉินเกอไปร่วมงานกินเลี้ยงของคนหมู่บ้านเดียวกัน เพื่อนร่วมชั้นหมู่บ้านเดียวกันที่มาจากเมืองมณฑลไปเรียนที่จินหลิงไม่น้อย ลำพังในชั้นเรียนของตัวเองก็มีสี่ถึงห้าคนแล้ว พวกเขาอาจจะไม่รู้จักเฉินเกอ แต่ต้องเคยได้ยินชื่อเฉินเกอสองคำนี้แน่นอน การพาเขาไปที่นั่น จะทำให้เกิดผลงานปาร์ตี้ที่ดีอย่างแน่นอน เพียงแค่มองไปในกลุ่มที่ขนฟูขณะนี้ก็รู้แล้ว หลี่ชือหาน：“เราสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีมาเหรอในช่วงเรียนมัธยมตอนปลาย？ทำไมฉันลืมแล้ว？เหอะเหอะ……” เฉินหลินพิมพ์ตัวหนังสืออย่างรวดเร็ว：“อุ๊ย หลังจากที่หาแฟนหนุ่มที่หล่อเหลาในมหาวิทยาลัยเจียงหนานของคุณ ก็ลืมแฟนเก่าแล้วเหรอ？” หลี่ชือหาน：“ไปให้พ้น แฟนเก่าอะไร ฉันว่าเอาอย่างนี้เถอะ ให้เขามาด้วย จะได้เจอกันด้วย อย่างไรก็ตามก็ยังเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน！” “ได้เลย！” เฉินหลินมองไปที่เฉินเกออีกครั้งแล้วพูดว่า：“เฉินเกอ ทุกคนต่างก็อยากเห็นคุณ โดยเฉพาะชือหาน เธอก็อยากจะเห็นคุณ ในเมื่อคืนนี้คุณว่าง งั้นก็ไปเถอะ อย่างมากสุดเงินที่AA ฉันช่วยคุณเอาก็ได้！” เฉินเกออยากจะพูดว่าตนเองนั้นไม่อยากไป บอกตามตรง ว่าโรงเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลาย เพื่อนของตนเองนั้นน้อยมาก ๆ ไปแล้วก็ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับคนอื่น แต่ตอนนี้ เฉินหลินพูดอย่างนี้ เฉินเกอก็ไม่สะดวกที่จะปฏิเสธเลย “งั้นก็ดี คืนนี้ไป！” เฉินเกอพยักหน้า หลังจากที่เฉินหลินบอกที่อยู่งานปาร์ตี้ให้เฉินเกอเสร็จแล้ว เธอก็จากไป “ช่างบังเอิญจริง ๆเลย เฉินหลินไปเป็นคุณครูอยู่ที่โรงเรียนที่เขาสร้างขึ้น！” เกาหัวสักพัก เฉินเกอพูดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เขากำลังเตรียมเดินเล่นอีกหน่อย แต่การสนทนาของเฉินหลิน ก็ทำให้เฉินเกอไม่มีอารมณ์แล้ว ตอนเที่ยงพอดี และก็รู้สึกหิวข้าวแล้ว เฉินเกอจึงเดินออกมา ในเวลาเดียวกัน หน้าประตูของโรงเรียน มีเด็กสามคนในชุดที่ขาดรุ่งริ่งยืนอยู่ ดูแล้วอายุราวสี่ถึงห้าขวบ มองตรงเข้าไปที่ด้านใน “พี่ชาย นี้เป็นโรงเรียนแล้วเหรอ？ทำไมไม่เหมือนกับที่พี่เฉียงเวยพูดเลย？” เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆหน้าตาสกปรกคนหนึ่ง ถามเด็กผู้ชายตัวเล็กอีกคนด้วยความสงสัย “อาจจะยังไม่เปิดโรงเรียน……หลังจากเปิดเรียนแล้วก็เหมือนกันแล้ว！”เด็กผู้ชายเช็ดขี้มูกไปทีหนึ่ง “ฉันอยากไปโรงเรียน！” เด็กผู้ชายที่อ้วนเล็กน้อยอีกคนหนึ่งถามขึ้น “ไปโรงเรียนต้องใช้เงิน พวกเราไม่มีเงิน พี่เฉียงเวยทำงานหนักขนาดนั้นด้วยตัวคนเดียวเพื่อเลี้ยงพวกเรา ก็เหนื่อยมากแล้ว！” “พี่ชาย ฉันหิวแล้ว！” เด็กผู้หญิงพูดขึ้นอีกครั้ง “เดี๋ยวซื้อหมั่นโถวกิน！” “ขอทานสามคนอย่างพวกหนูมาบังอยู่ที่หน้าประตูทำไม ออกไปให้พ้นจากที่นี่！” ในขณะนี้เอง มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเดินออกมา แล้วดุพวกเขา ทำให้เด็กน้อยทั้งสามคนผงะ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนี้อายุราวห้าสิบปี เหมือนคนที่ดูไซต์งานก่อสร้าง การดุดังกล่าวนี้ ทำให้เด็กทั้งสามคนผงะ และอยากจะวิ่งหนีไป แต่ก็ยังมองไปที่โรงเรียนอย่างอาลัยอาวรณ์ “ให้พวกเขาดูหน่อยก็ไม่ได้หรืออย่างไร？นี้เป็นของบ้านคุณเหรอ？” ในเวลานี้เอง เฉินเกอที่ยืนอยู่ด้านข้างตลอดพูดขึ้น “ไอ้นี่ เมื่อกี้ให้คุณเข้าไปฉันไม่ได้ว่าอะไร ตอนนี้คุณกลับให้เกียรติแล้วคุณยังไม่เห็นค่ามันใช่ไหม？ ฟังความหมายนั้นของคุณ โรงเรียนแห่งนี้ไม่ใช่ของบ้านฉัน เหมือนกับว่าเป็นของบ้านคุณงั้นแหละ！ คุณก็ออกไป！” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนี้ค่อนข้างซ่านิ ไม่รู้ว่าตอนเที่ยงทานอาหารกี่อย่าง แต่ที่แน่ ๆดื่มไปไม่น้อยเลย กลิ่นเหล้าเต็มปากไปหมด “ซื้อเหล้าแท้กินเถอะ！” เฉินเกอยิ้มจางๆ และโยนเงินหนึ่งพันหยวนที่ล้วงออกมาจากกระเป๋าของเขาต่อหน้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เงินหนึ่งพันหยวนนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่รางวัล แล้วฉันจะบอกกับลุงเหลียงภายหลังอีกที ว่าคนคนนี้ควรที่จะออกไปได้แล้ว！คนขี้เมาคนหนึ่งมารับหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ไม่รู้ว่าเป็นญาติของใครกัน “อุ๊ย ขอบคุณครับคุณผู้ชาย！” หลังจากที่คนคนนั้นจากไป เฉินเกอก็นั่งลงยิ้มและมองไปที่เด็กน้อยสามคนแล้วพูดว่า“พวกหนูสามคนก็อยากเข้าโรงเรียนเหรอ？” เด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงกลางพยักหน้าอย่างหนัก “ฉันอยาก！” อีกสองคนมองไปที่เฉินเกออย่างระมัดระวัง และไม่พูดอะไรสักอย่าง บอกตามตรง เมื่อเห็นเด็กน้อยสามคนนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน้าตาที่อยากไปโรงเรียนของพวกเขา ทำให้หัวใจของเฉินเกอปวดร้าวเป็นทีๆ ไม่มีใครรู้ความหวังนี้ดีไปกว่าเฉินเกออีกแล้ว！ เฉินเกอเลยต้องการช่วยพวกเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ “พวกหนูหิวหรือยัง？อยากให้พี่พาพวกหนูไปทานข้าวไหม？” “พี่เฉียงเวยบอกว่า ไม่ให้พวกเราคุยกับคนแปลกหน้า และยิ่งไม่ให้ไปกับคนแปลกหน้า！” เด็กผู้ชายสองคนมายืนอยู่ด้านหน้าของเด็กผู้หญิงอย่างอัตโนมัติ เฉินเกอหัวเราะพร้อมกับพยักหน้า：“งั้นดี ฉันซื้อมาเอาให้พวกหนู！” พูดจบ เฉินเกอก็วิ่งไปที่ร้านKFCตรงข้าม และซื้อแฮมเบอร์เกอร์น่องไก่กับน้ำโค้กมากมาย “ฉันไม่ให้พวกหนูไปกับฉัน พวกหนูรีบกินเถอะ นอกจากนั้น ฉันจะทำให้พวกหนูได้ไปโรงเรียนอย่างสมหวัง！” เฉินเกอแตะไปที่ศีรษะของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก และส่งแฮมเบอร์เกอร์กับน้ำโค้กไปให้พวกเขา “ขอบคุณค่ะพี่ชาย！” ดวงตาของเด็กทั้งสามคนสว่างขึ้น หลังจากได้รับมัน พวกเขาก็เริ่มหม่ำเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม “ทำไมพวกหนูสามคนถึงกินของที่คนอื่นให้มั่วแบบนี้！” ในขณะนี้เอง ก็มีเสียงที่ใสๆสวยๆของผู้หญิงดังขึ้น เสียงเขาไพเราะมาก แต่มีความรู้สึกตึงเครียดอยู่ “คุณผู้ชายท่านนี้ ต้องขออภัยจริง ๆ ของเหล่านี้คุณเสียเงินไปเท่าไหร่ ฉันจ่ายให้คุณ！” หญิงสาวคนนี้พูดขึ้นด้วยความหวั่นเกรง และมีความหวาดกลัวเล็กน้อย แต่เฉินเกอเห็นผู้หญิงคนนี้ ดวงตาของเขากลับสว่างขึ้น “เป็นคุณนั้นเอง？”