บทที่ 128 คุณไม่ใช่แขกสำคัญของเรา ถังฉู่เรียกน้องซูมู่หานไปข้างๆ ก็ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรด้วยน้ำเสียงที่ต่ำ เห็นสายตาของถังฉู่ที่จ้องมองเฉินเกอเป็นระยะๆ จากนั้นก็มองไปที่เว่ยเฉียง อาจเป็นการชักชวนให้ซูมู่หานเลิกรากับเฉินเกออย่างรวดเร็วและมาเป็นแฟนกับเว่ยเฉียง สรุปคือสุดท้ายซูมู่หานไม่ยอมแน่นอน “พี่ พวกคุณเล่นให้สนุกเถอะ เฉินเกอและฉันจะกลับไปโรงเรียนก่อน!” หลังจากกล่าวคำล่ำลาเสร็จซูมู่หานและเฉินเกอก็จากไป ในใจถังฉู่ กังวล มองด้านหลังของทั้งสองแล้วกระทืบ “พี่ฉูฉู ไม่เป็นไร มู่หานเป็นน้องสาวของคุณ และเป็นเพื่อนที่ดีของผม ผมพยายามไปหาเธอ!” เว่ยเฉียงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงพยายามพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ เว่ยเฉียง ดีแล้ว คุณอย่าท้อแท้ไม่ต้องกังวล เฉินเกอคนนี้ไม่ช้าก็เร็วฉันจะให้น้องสาวของฉันถีบเขาทิ้งเอง เขาจะเทียบกับ เว่ยเฉียงได้อย่างไรละ!” ถังฉู่ยิ้ม จากนั้นพวกเขาก็ไปเที่ยวเล่นรอบ ๆ สถานที่ต่างๆในจินหลิง ไม่นาน ก็ถึงเวลาค่ำ เดิมทีถังฉู่วางแผนเชิญเพื่อนสองสามคนจากโรงเรียนมัธยมและมหาวิทยาลัยมาทานอาหารด้วยกัน เว่ยเฉียงและพี่สาวของเขาไม่ได้วางแผนที่จะจากไป? งั้นก็ไปทานอาหารด้วยกันและทำความรู้จักกัน และ เว่ยเฉียงยังคงแสดงด้านที่มีน้ำใจของเขาออกมา ยังคงกำหนดสถานที่รับประทานอาหารค่ำในห้องครัวเจียหยวน ยังไงซะห้องครัวเจียหยวนก็ให้หน้าผมมาเยอะ และวันนี้มีคนแปลกหน้ามากมาย ตนเองสามารถอวดได้อีกรอบ มีเพื่อนประมาณห้าหรือหกคนมา ครั้งนี้ต้องจองห้องใหญ่ขึ้น “ไปๆๆ เอาอาหารดีๆที่โรงแรมมาให้หมด!” เว่ยเฉียงโยนกุญแจรถออกไป แล้วนั่งไขว่ห้างพูดอย่างเก่งกาจ “ว้าวฉูฉู นี่คือน้องชายใจกว้างที่คุณพูดถึงใช่ไหม บุคลิกไม่เลวนะ! ดูมีราศรีดุดันมาก!” “ ฮ่าฮ่า ใช่แล้วฉูฉูเขามีแฟนหรือยัง?ฉันมีลูกพี่ลูกน้องที่ยังโสดอยู่ตอนนี้!” “เห้อ ถ้าฉันมีแฟนที่เก่งกาจแบบนี้ก็คงดี!” คนที่มาล้วนเป็นสาวๆ พวกเธอมองดูเว่ยเฉียงด้วยสายตาที่ชื่นชม อันที่จริง ผู้ชายที่ร่ำรวยนั้นมีเสน่ห์เป็นพิเศษอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับผู้ชายที่ ร่ำรวยและดูมีสง่าราศีแบบนี้ ถังฉู่จะกล้าบอกหรอกว่าเว่ยเฉียงไม่มีแฟน ถ้าเขาถูกผู้หญิงคนอื่นแย่งไป ลูกพี่ลูกน้อง สุดที่รักของเธอก็ไม่มีโอกาสแล้วสิ! “ฮ่า ๆ พวกคุณอย่าบ้าผู้ชายแบบนี้สิ สักครู่อาหารจะมาเสิร์ฟ หลังจากเสิร์ฟ อาหารแล้วยังมีสิ่งที่จะทำให้พวกคุณต้องประหลาดใจมากขึ้น พวกคุณยังไม่ใช้โอกาสนี้ดูการเซอร์ไพรส์อีกหรือ? ถังฉู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ ห๊ะ? เซอร์ไพรส์อะไรเหรอ เมื่อกี้ที่มาฉูฉูก็ได้บอกตลอด!” “ใช่ๆ บอกมาฟังหน่อยสิ!” ถังฉู่ยิ้ม “คุณจะรู้เมื่อบริกรเสิร์ฟอาหารเสร็จแล้ว!” ในขณะเดียวกันในใจรอคอยและรู้สึกภาคภูมิใจ นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมถังฉู่ จึงให้เว่ยเฉียงออกหน้า เมื่อเป็นแบบนี้ ตนเองก็ได้หน้าไปด้วย! แต่ในที่สุดก็รอให้บริกรเสิร์ฟอาหารเสร็จ “ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี อาหารพร้อมแล้ว เชิญรับประทานได้!” บริกรยิ้มเล็กน้อยจากนั้นก็หันหลังจากไป “หึ คุณรอก่อน!” ถังฉู่กล่าวด้วยความประหลาดใจ “คุณแน่ใจหรือว่าคุณเสิร์ฟหมดแล้ว?คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า?” บริกรส่ายหัวอย่างงง ๆ “ทุกอย่างที่คุณสั่ง พวกเราได้เสิร์ฟหมดแล้ว!” “ผัวะ!” ถังฉู่ตบโต๊ะอย่างแรง “คุณตาบอดเหรอ ไม่รู้เหรอว่าวันนี้ใครเป็นคนเชิญทานอาหารเย็น?คือคุณชายเว่ย ไม่เห็นเหรอว่าเรายังไม่ได้ไวน์” ถังฉู่เตือนเขา บอกตามตรงการทำแบบนี้มันทำให้เธอดูน่าเกลียด ลองคิดดู ถังฉู่เป็นผู้กลับมาจากต่างประเทศ ตอนนี้อาศัยอยู่ใน ประเทศ M และมีมุมมองที่สูงเป็นพิเศษ บ่อยครั้งคนแบบนี้ พวกเขามักจะมีจิตใจฟุ้งเฟ้อเห่อเหิมเป็นพิเศษ ไม่รักอะไร นอกจากรักศักดิ์ศรี “ขอโทษนะ คุณไม่ได้สั่งเครื่องดื่มนี่?นี่คือรายการเครื่องดื่มของเรา คุณลองดูสิ!” บริกรยื่นเมนูให้ถังฉู่อีกครั้ง ถังฉู่แทบตะลึง เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งของถังฉู่ก็เยาะเย้ยว่า “ฉูฉูตกลงตอนนี้เป็นอะไรเหรอ หลังเสิร์ฟอาหารเสร็จจะมีเซอร์ไพรส์ไม่ใช่เหรอ เซอร์ไพรส์ล่ะ?” “หื้ม ฉันไม่ดู ฉันจะเตือนคุณอีกครั้ง นี่คือ คุณชายเว่ย คุณชายเว่ยอยู่ที่นี่พวกคุณควรให้อะไรบางอย่างไม่ใช่เหรอ” ถังฉู่เอาเว่ยเฉียงออกมาพูดอีกครั้ง “ขอโทษนะคุณผู้หญิง คนที่มาที่นี่ทุกวันมีแต่คนรวย ไม่ใช่ว่านายน้อยทุกคนที่มาจะได้ของจากร้านเรา!” “อะไรเนีย ไม่ไว้หน้าเลย รู้จัก คุณชายคังไหม เป็นเพื่อนของฉัน!” นี่คือสิ่งที่ เว่ยเฉียงพูดด้วยความเย็นชา “ ฉันรู้ว่ามีคุณชายคังที่มากินข้าวบ่อยๆ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องให้ของพวกคุณนี่?” ทำให้พนักงานเสิร์ฟสับสนไปหมด “แม่ง ไม่ให้หน้าเลย!” สีหน้าของ เว่ยเฉียงและ เว่ยเฉียงทั้งคู่ดูน่าเกลียด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลานี้เพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนๆต่างก็มองเธอด้วยรอยยิ้ม ระหว่างผู้หญิงมักจะมีการเปรียบเทียบ แม้แต่เพื่อนสนิทการแข่งขันกันก็ยิ่งมาก เดิมที ถังฉู่เรียนอยู่ต่างประเทศและทำงานในต่างประเทศ ทำให้เพื่อนกลุ่มนี้อิจฉาเธออยู่แล้ว ตอนนี้ถ้าเธอได้หน้าอีก ก็ยิ่งทำให้คนอื่นอิจฉาเข้าไปใหญ่ แต่สิ่งที่น่าตลกคือถังฉู่และ คุณชายเว่ยคนนี้ดูเหมือนจะลำบากใจอยู่ “ช่างเถอะ ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย ไม่พูดกับเธอแล้ว บอกไว้นะ วันนี้เราจะไม่กินข้าวที่นี่แล้ว! คุณจะได้รู้ว่าคุณหักหน้าใคร!” เว่ยเฉียงก็โกรธเช่นกัน ทุบโต๊ะตลอด จากนั้นเขาก็พาถังฉู่และคนอื่น ๆ ออกไป พนักงานเสิร์ฟคนนี้อาจไม่รู้จักเขา แต่พนักงานเก็บเงินชั้นล่างรู้จักเขาแน่นอน ยังไงก็ต้องได้ศักดิ์ศรีคืนจากที่นี่ให้ได้ เดินตรงไปข้างล่างหลังจากพูดจบ “ไม่กินแล้ว ผมจ่ายเอง!” เสียงของ เว่ยเฉียงค่อนข้างดัง พนักงานเก็บเงินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น งั้นก็ชำระเงินละกัน “สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย คราวนี้กินไป 80,000 หยวน คุณใช้บัตรหรือเงินสด?” “ อะไรนะ?แปดหมื่น?นั่น ส่วนลดละ?” ถังฉู่ตกใจ “ส่วนลดหรือ?ขออภัยนะคุณผู้หญิง ร้านของเราไม่มีโปรโมชั่นนี้ในขณะนี้!” แน่นอนว่าพนักงานเก็บเงินรู้จักพวกเขา สายตาที่มองไปที่พวกเขาในตอนนี้ก็มองอย่างดูถูก พูดจาเสียงดังขนาดนี้ ทำเป็นรวย แค่ 80,000 หยวน ก็ทำเอาตกใจแบบนี้ “คุณลืมไปหรือเปล่าว่าเราเพิ่งทานอาหารที่นี่ตอนเที่ยง คุณให้ส่วนลด 30% และให้ไวน์แดงล้ำค่าหนึ่งขวดกับเรา” ถังฉู่รู้สึกว่าใบหน้าของเธอเขียวแล้ว “ฉันจำได้ แต่เป็นเพราะมีลูกค้าที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งของเรา เราจึงให้ส่วนลด 30% และให้ไวน์แดงแก่พวกคุณ หากลูกค้ารายนี้ชำระเงิน ทางเราจะไม่เรียกเก็บเงิน แต่ตอนนี้ลูกค้าที่มีชื่อเสียงรายนี้ไม่ได้มา!” พนักงานเก็บเงินอธิบายอย่างเย็นชา “อะไรนะ?นี่ไม่ใช่ของ เว่ยเฉียง?” ถังฉู่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แขกผู้มีเกียรติที่มารับประทานอาหารได้ในช่วงเที่ยงคือใคร? ใช่แล้ว มันคือมู่หานและเฉินเกอ มู่หานเป็นคนซื่อๆ เธอคงไม่มากินอาหารในสถานที่แบบนี้แน่ๆ เธอจะเป็นแขกสำคัญของห้องครัวเจียหยวนอย่างไร? เดี๋ยว หรือว่า … คือเฉินเกอ?