บทที่ 197 เคยรักมาก่อน “เฉิน……เพื่อนร่วมชั้นเฉินเกอ？” หวงหยงหาวและไป๋เสี่ยวเฟยพวกเขาถึงกับผงะไปพร้อมๆกัน ไม่มีใครคาดว่าคุณชายเฉินก็มาด้วย อีกอย่างหวงหยงหาวเกือบจะตะโกนออกมาว่าพี่ชาย ดังนั้น กลุ่มคนรวยรุ่นที่สองกลุ่มนี้จึงเดินเข้าไปล้อมรอบเฉินเกออย่างตื่นเต้น what？ ผู้คนที่รอดูเหตุการณ์อยู่ต่างก็พากันตะลึงไปหมด “เออ……นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เดิมทีพวกคุณมาเที่ยวก็เพื่อที่จะมาหาความสุข อีกอย่างพวกคุณก็ไม่มีใครที่ขาดเงินค่าซ่อมรถแค่นี้หรอก เอาอย่างนี้เรื่องนี้พอแค่นี้เถอะ ควรไปเที่ยวเล่นยังไงก็ไปเที่ยวเล่นต่อ！” เฉินเกอยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว “ใช่ใช่ใช่ เพื่อนร่วมชั้นเฉินเกอพูดถูก ใช่แล้ว เดิมทีพวกเรามาก็เพื่อที่จะมาหาความสุข ทำไมถึงต้องมายุ่งกับความโชคร้ายนี้ด้วยล่ะ！ฮ่าๆๆ อย่างนั้นเพื่อนร่วมชั้นเฉินเกอ เรื่องนี้ก็พอแค่นี้เถอะ อีกเดี๋ยวเข้าไปดื่มด้วยกันสักแก้วสองแก้วเถอะ？” หวงหยงหาวลูบท้องของตัวเองและยิ้มอย่างเขินๆ “ได้ เดี๋ยวผมไปหาพวกคุณแล้วดื่มด้วยกันสักหน่อย！” ตบไหล่ของไป๋เสี่ยวเฟยพวกเขาแล้วเฉินเกอก็พูดอย่างยิ้มๆ “ลาก่อน เพื่อนร่วมชั้นเฉินเกอ！” “ลาก่อน เพื่อนร่วมชั้นเฉินเกอ！” “……” คนรวยรุ่นที่สองคนอื่นๆที่เหลือ กลับไม่กล้าที่จะพูดเล่นเฮฮากับเฉินเกอ เพียงแค่โค้งคำนับเพื่อกล่าวคำอำลา ทำให้ผู้คนที่มุงดูอยู่ด้านข้างนั้นยิ่งอึ้งเข้าไปอีก แม่ง นี่มันอะไรกัน หลังจากรอจนกระทั่งหวงหยงหาวพวกเขาจากไป หลายๆคนก็ยังไม่สามารถตั้งตัวมาได้ คนแรกคือลี่เม่ยหวังเลี่ยงและแม่ของลี่เม่ยพวกเขา พูดตามความจริง ตั้งแต่แรกไม่เคยมีใครเอาเฉินเกอคนนี้ไว้ในสายตา เพราะคิดว่าเป็นเพียงคนที่ชอบกินฟรีดื่มฟรีกระจอกๆคนหนึ่งเท่านั้น แต่คาดไม่ถึงว่าเขาจะรู้จักกับคุณชายร่ำรวยเยอะขนาดนั้น？ เพียงสองสามประโยคก็จัดการกับคุณชายร่ำรวยเหล่านั้นได้แล้ว？ อีกอย่างคนเหล่านั้น ดูเหมือนจะกลัวเขาด้วยเหมือนกัน ลี่เม่ยพวกเขาต่างพากันประหลาดใจ แม้ในขณะนี้แม่ของสวีเสียก็มองเฉินเกอด้วยความชื่นชมและอดไม่ได้ที่จะยืนใกล้เฉินเกอเข้าไปอีกนิด ดูเหมือนกำลังจะบอกคนอื่นๆว่า ฮึฮึ นี่คือเพื่อนที่ดีของแฟนของลูกสาวฉันไม่ใช่เพื่อนที่ดีของแฟนลี่เม่ย ฮึฮึ！ และที่น่าประหลาดใจที่สุดก็คือหลี่ชือหานและเฉินหลินในตอนนี้แล้ว！ ใช่แล้ว ดูเหมือนว่าการคาดเดาบางอย่างจะได้รับการยืนยันแล้ว ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวทั้งสองซีดเผือดไปทันที ดูเหมือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นครั้งที่แล้วไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เรื่องที่เฉินเกอไม่ธรรมดาจริงๆ นั้นเป็นความจริงๆ！ และดูเหมือนว่าจะสุดยอดกว่าติงห้าวมาก คุณลองคิดดูสิ คุณชายร่ำรวยพวกนั้นไม่ยอมรับในตัวติงห้าวเลย แต่กับเฉินเกอกลับเคารพมากขนาดนี้ อีกอย่างสาวน้อยนั้นละเอียดอ่อนมากๆ พวกเธอมองเห็นอย่างชัดเจน เมื่อกี้มีคุณชายร่ำรวยไม่กี่คนยังโค้งคำนับและกล่าวคำอำลาต่อเฉินเกออีกด้วย！ นี่มันสุดยอดจริงๆ！ บรรยากาศอึดอัดขึ้นมา เฉินเกอเพียงแค่ยิ้มอย่างอึดอัดวางตัวไม่ถูกและพูดว่า：“เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว เราไปเล่นกันต่อเถอะ！” หลังจากพูดจบก็ได้พาหยางฮุยพวกเขาเดินไปด้านหน้าโดยไม่สนใจอะไร “เห้ย หนุ่มคนนี้เป็นใครกัน？” “ไม่รู้เหมือนกัน？ดูท่าแล้วจะยอดเยี่ยมมากเลยทีเดียว！” “คุณชายเยอะขนาดนี้ยังต้องดูสีหน้าของเขา เดาว่าน่าจะเป็นคนใหญ่คนโต！” คนกลุ่มหนึ่งต่างก็วิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาทันที “เฉินเกอ คุณ……คุณดื่มชานมไหม？ฉันจะไปซื้อชานมให้คุณ……” เพื่อนสนิทคนหนึ่งของลี่เม่ยพูดอย่างเขินอายในเวลานี้ “ขอบคุณ ผมไม่กระหายน้ำ！”เฉินเกอตอบกลับ “เหอะๆ คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนซื้อชานมให้เสี่ยวเกอ เขาก็ต้องดื่มงั้นหรือ？” เฉินหลินมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยื่นชานมที่เธอยังไม่ได้ดื่มให้กับเฉินเกอ “เสี่ยวเกอ ดูคุณสิ ริมฝีปากของคุณแห้งเล็กน้อย จะไม่กระหายน้ำได้อย่างไร คุณหน่ะ ประมาทเกินไป ไม่รู้จักดูแลตัวเองเลย！” เฉินหลินพูดอย่างกระตือรือร้น มองผ่านๆแล้วอาจจะแค่ต้องการตอกกลับผู้หญิงคนนั้น แต่ความเป็นจริงแล้วตัวเองแค่ต้องการแสดงต่อหน้าเฉินเกอเท่านั้น เมื่อก่อนเคยมีการเข้าใจผิดกับเฉินเกอเล็กน้อย แต่ตอนนี้เฉินหลินจำเป็นต้องแก้ไขให้ได้เลย！ ส่วนเฉินเกอก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี โชคดีที่ในเวลานี้ โทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้นมา หลี่เจิ้นกั๋วเป็นคนโทรมา “ขอโทษที พวกคุณเล่นกันไปก่อน ผมขอไปรับโทรศัพท์หน่อย เดี๋ยวผมจะไปตามหาพวกคุณทีหลัง！” เฉินเกอหาข้ออ้างหนึ่งแล้วหลบออกมา มาถึงข้างทะเลสาบ “คุณชายเฉิน ผมมาขอคำตอบจากคุณ เรื่องการลงทุนในอำเภอผิงอันบ้านเกิดของคุณที่ผู้อำนวยการหวางได้พูดถึงนั้น ผมได้วางแผนการลงทุนเบื้องต้นไว้แล้ว มีชุดหนึ่งต้องการลงทุนขั้นต่ำหกพันล้าน มีอีกชุดหนึ่งต้องการลงทุนขั้นต่ำแปดพันล้าน จากที่เปรียบเทียบแล้ว ชุดที่แปดพันล้านนั้น จะสามารถขับเคลื่อนส่วนหนึ่งของเศรษฐกิจในเมือง ด้านที่เกี่ยวข้องก็กว้างขวางกว่า คุณคิดว่าอย่างไร？” หลี่เจิ้นกั๋วถามทันทีที่พูดขึ้นมา “อย่างนั้นก็แปดพันล้านเถอะ อย่างไรก็ตามเคยรับปากผู้อำนวยการหวางไว้ว่าจะทำเรื่องนี้ และจุดประสงค์ก็เพื่อที่จะขับเคลื่อนการก่อสร้างในเมืองและชนบททั้งหมด！” “โอเค ผมเข้าใจแล้วคุณชายเฉิน ผมจะเริ่มจัดการวางแผนทันที！” หลังจากพูดจบทางด้านเฉินเกอก็วางสายโทรศัพท์ หันกลับมาและเตรียมที่จะกลับไป แต่ทันทีที่เขาหันศีรษะกลับไป เฉินเกอก็ตะลึงไปชั่วขณะ เพราะไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ จ้าวยีฟานได้ยืนอยู่ข้างหลังของตัวเอง และในเวลานี้กำลังจ้องมองตัวเองอย่างตกตะลึงและเห็นได้ชัดว่าเธอได้ยินบทสนทนาของเฉินเกอเมื่อกี้ทั้งหมด “เฉินเกอ……คุณ！” จ้าวยีฟานเริ่มหายใจอย่างรวดเร็ว เมื่อกี้ ตอนที่เฉินเกอโต้ตอบกับกลุ่มลูกคนรวยพวกนั้น จ้าวยีฟานเพียงแค่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองคาดเดานั้นอาจจะถูกต้องแล้ว แต่ในตอนนั้นเธอไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว แต่กลับคอยสังเกตเฉินเกออยู่ตลอด จนกระทั่งเมื่อกี้เฉินเกอได้รับโทรศัพท์ แล้วแอบเดินมาอย่างลึกลับ จ้าวยีฟานแอบเดินตามมา ถ้าไม่ใช่เพราะแถวนี้เงียบกว่าปกติ จ้าวยีฟานได้ยินอย่างชัดเจน เธอก็คงยากที่จะเชื่อว่าทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเรื่องจริง！ เฉินเกอเป็นคุณชายร่ำรวย อีกทั้งยังเกือบจะแน่ใจได้แล้วว่าเขาก็คือคุณชายเฉิน！ นั่นมันแปดพันล้านเลยนะ ไม่แม้แต่จะกะพริบตาเลย！ จ้าวยีฟานสั่นเทาไปทั้งตัว！ ผู้ชายคนนี้ที่ถูกหม่าเสี่ยวหนานแนะนำให้ทั้งสองเป็นแฟนกัน แล้วถูกตัวเองดูถูกมาตลอด ที่แท้แล้วเป็นเทพที่ร่ำรวย！ “คุณ……ได้ยินหมดแล้ว？” เฉินเกอถามอย่างอึดอัดเล็กน้อย “อืมอืม ฉันได้ยินทั้งหมดแล้ว！” จ้าวยีฟานพยักหน้าด้วยใบหน้าที่แดง “คุณก็คือคุณชายเฉิน คุณชายเฉินที่เป็นเจ้าของสมบัตินับไม่ถ้วน？” จ้าวยีฟานถามอย่างตกตะลึง “ผม……ผมไม่ใช่หรอก อีกอย่างผมก็ไม่มีเงินมากเท่าไหร่ คุณฟังผิดแล้ว เอ๊ะ？หยางฮุยเรียกผม！” เฉินเกอตั้งสติได้ว่าถ้าตัวเองยอมรับจริงๆ อย่างนั้นการทำตัวค้อมต่ำช่วงที่ผ่านมาก็สูญเปล่าละสิ！ อยากหนีเพียงอย่างเดียวในเวลานี้ “เฉินเกอ ฉันได้ยินทั้งหมดแล้ว ทำไมคุณถึงยังไม่ยอมรับอีก？” แตจ้าวยีฟานกลับขวางอยู่ตรงหน้าของเฉินเกอ “ทำไมคุณถึงไม่พูดความจริงกับฉัน คุณพูดความจริงกับฉันสักประโยคหนึ่งได้ไหม？” จ้าวยีฟานจับไหล่ของเฉินเกอด้วยดวงตาที่แดง “คุณฟังผิดแล้วจริงๆ ผมเป็นเพียงแค่คนจนคนหนึ่ง！” เฉินเกอพูดอย่างเอือมระอา ในเวลานี้หลุดพ้นแล้วรีบวิ่งกลับไป แต่เมื่อวิ่งไปได้สองก้าว เฉินเกอก็หันกลับมาและตกใจมาก จ้าวยีฟานกำลังเดินไปทางทะเลสาบทีละก้าว！ เห้ย！ “คุณทำอะไร？” เฉินเกอถึงกับพูดไม่ออกจริงๆ นี่มันคล้ายกับหยางเสว่มากจริงๆ！ รีบวิ่งกลับไปทันที แล้วอุ้มจ้าวยีฟานกลับมา “ปล่อยฉัน คุณปล่อยให้ฉันไปตายเถอะ เมื่อก่อนฉันปฏิบัติกับคุณแบบนั้น คุณไม่มีทางจะชอบฉันอีกแล้ว ให้ฉันไปตายเถอะ！” จ้าวยีฟานในตอนนี้รู้สึกเสียใจมากและไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปจริงๆ แต่ยังโชคดีที่ถูกเฉินเกออุ้มกลับไปบนฝั่งแล้ว “เฉินเกอ คุณยังชอบฉันอยู่ใช่ไหม？ฉันรู้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่พวกเราเจอกัน คุณก็ชอบฉันแล้วใช่ไหม？” จ้าวยีฟานร้องไห้และจับแขนของเฉินเกอไว้แน่น “อืมอืม ใช่แม้ว่าคุณจะดูถูกผมในตอนแรก แต่ในตอนนั้นผมเพิ่งจะโดนหยางเสว่ทำร้ายมา เมื่อเห็นคุณที่สวย ก็ชอบคุณมากจริงๆ รู้สึกว่าไม่ว่าคุณจะดูถูกผมหรือไม่ เพียงแค่ได้เจอคุณ ผมก็ยังคงตื่นเต้นมาก แต่ความรู้สึกแบบนั้น ไม่มีตั้งนานแล้ว ตอนนี้ในหัวใจของผมมีแค่มู่หานเท่านั้น ขอบคุณคุณมากจริงๆ！” เฉินเกอทำได้เพียงแค่พูดตามความจริง ในตอนนั้น เคยชอบจ้าวยีฟานอยู่ช่วงหนึ่งจริงๆ เรื่องนี้เฉินเกอยอมรับอยู่แล้ว แต่เมื่อจ้าวยีฟานได้ยินประโยคนี้ ในหัวใจโศกเศร้าอย่างเสียความรู้สึก เธออยากพูดประโยคหนึ่งจริงๆว่าครั้งหนึ่ง เคยมีความสัมพันธ์ที่จริงใจอยู่ต่อหน้าฉัน…