บทที่287 คนมาใหม่สองคนมารายงานตัว “โอ๊ย หวูเชี่ยน เธอนี่น่ารำคาญจัง เธอทำอะไรเนี่ย?” ทำให้เฉินเกอตกใจแทบแย่ เลยต้องพูดขึ้นมา “นี่นายใช้น้ำเสียงแบบนี้ได้ยังไงเฉินเกอ ฉันก็แค่เป็นห่วงนาย ฉันรู้ว่านายถูกลอตเตอรี่แต่ไม่รู้ว่าถูกเท่าไหร่ ฉันก็แค่อยากบอกนายว่า คนอย่างนายนะมันบริสุทธิ์เกินไป อยู่ในสังคมก็ไม่ต่างอะไรกับคนโง่ ต่อให้นายมีเงินเยอะมาก นายก็ระวังไว้ด้วยอย่าโดนคนอื่นหลอก ตอนสุดท้ายนายจะกลายเป็นคนอนาถา!” หวูเชี่ยนพูดด่า ใช่นะสิ นอกจากเฉินเกอจะถูกลอตเตอรี่เป็นเงินจำนวนมาก อาจจะมาลงทุนสนับสนุนจุดชมวิว หวูเชี่ยนก็คิดความเป็นไปได้อื่นไม่ออกแล้ว บวกกับตอนนี้ตัวของเธอเองยังรู้สึกไม่ดีมากๆเหมือนกับใจแตกเป็นเสี่ยงๆ ด่าจบ หวูเชี่ยนก็ออกไปด้วยท่าทางโกรธๆ “เด็กสาวคนนี้ ถ้าเกิดว่าให้เธอได้รู้สถานะของตัวเอง นั่นคงจะดี!” เฉินเกอยิ้มขม ปล่อยให้หวังเป่าออกไปทำงานต่อ ตัวเองก็แอบงีบในห้องทำงานแป๊บหนึ่งจากนั้น เฉินเกอก็ตั้งใจจะไปแล้ว แน่นอนว่าคงไม่ไปกับพวกหวูเชี่ยนแล้ว แถมตอนนี้หวูเชี่ยนเองก็คงไม่อยากอยู่ร่วมกับตัวเองเหมือนกัน และก็เป็นในเวลานี้ นอกประตูห้องทำงานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น “รองผู้จัดการหวาง ดิฉันพาพนักงานคนใหม่มาแนะนำตัวค่ะ!” เป็นน้ำเสียงไพเราะของหญิงสาว แต่พอได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนี้วินาทีถัดมาเฉินเกอก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดขึ้น “เข้ามาสิ!” แอ๊ด ประตูค่อยๆเปิดออก ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผมยาวประบ่า สวมชุดเครื่องแบบทำงานรูปร่างค่อนข้างดีคนหนึ่งก็อุ้มแฟ้มงานเข้ามา และด้านหลังเธอก็ยังมีผู้หญิงอีกคนที่มีหน้าตาดีเหมือนกันตามมา “ผู้จัดการหวาง ดิฉันคือ…..” หญิงสาวคนแรกกำลังคิดจะแนะนำตัว แต่ว่าในตอนที่เธอเห็นได้ชัดเจนว่าคนตรงหน้าเป็นใคร คำพูดที่ตั้งใจจะพูดออกมาก็เหมือนกับถูกสกัดกั้นเอาไว้ในลำคออย่างไรอย่างนั้น ส่วนเฉินเกอที่เห็นคนสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง บนใบหน้าก็แสดงสีหน้าเลิ่กลั่กออกมา “ฉะ…คุณชายเฉิน ที่เธอก็เป็นคุณนี่เอง! ดิฉัน….ดิฉันไม่ทราบว่าคุณอยู่ที่นี่!” ทันใดนั้นใบหน้าของหญิงสาวก็เห่อแดงขึ้นมา จากนั้นก็ก้มหน้าลงด้วยท่าทางรู้สึกผิด ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าของเฉินเกอ “เฉว่ฉิง ชือหาน? พวกเธอมาที่หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนได้ยังไงกัน? พวกเธอไม่อยู่ที่อำเภอผิงอันเหรอ?” ผู้หญิงตรงหน้า ถ้าไม่ใช่เจียงเฉว่ฉิงกับหลี่ชือหานแล้วจะเป็นใครไปได้อีก และนี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เฉินเกอทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่ที่ตัวเขาตรวจสอบว่าบริษัทมีการคดโกง ตั้งแต่นั้น เจียงเฉว่ฉิงก็มารับรู้สถานะของเขาไปด้วย ส่วนหลี่ชือหานก็เป็นเพราะว่าเรื่องของสำนักงานขายเรื่องนั้น ก็เลยรู้ตัวตนของเขาไปด้วย ก็แค่รู้เรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับเจียงเฉว่ฉิงหลี่ชือหานก่อนหน้านี้ ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ตอนมัธยมปลายตัวเขากับหญิงสาวทั้งสองคนจะสนิทกันมากๆ เจียงเฉว่ฉิงเคยทำเพื่อตัวเขาเองด้วยการทะเลาะกับลี่เหวินหยางคนที่ชอบแกล้งตัวเขาทั้งวันด้วย บอกตามตรง ถึงแม้ว่าชีวิตมัธยมปลายของเขามันจะมืดหม่น แต่ว่ามีเจียงเฉว่ฉิงกับหลี่ชือหานอยู่ด้วย เฉินเกอยังคิดว่าชีวิตมัธยมปลายของตัวเองก็ดีอยู่พอสมควร มีใครหลายคนดูถูกตัวเขา แต่ว่าก็มีคนดี จริงใจกับตัวเองนี่ นี่ก็คือเหตุว่าทำไมเฉินเกอยังมีความรู้สึกที่แตกต่างต่อผู้หญิงทั้งสองหลังจากเกิดเรื่องมากมาย ถึงแม้ว่าความรู้สึกกับความสัมพันธ์ในตอนเม่อก่อนมันไม่อยู่แล้ว แต่เฉินเกอก็ไม่ได้ใจดำ “คุณชายเฉิน ตอนนี้ฉันไปที่แผนกบุคคลมาแล้วชือหานเพิ่งจะเข้าบริษัท แต่ว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคุณบริษัทก็จัดให้ผู้หญิงที่มีรูปลักษณ์หน้าตาดีไปช่วยต้อนรับ” ใช่สิ วันเกิดของเฉินเกอคือเมื่อไหร่เจียงเฉว่ฉิงกับหลี่ชือหานรู้หมดนั่นแหละ ก็แค่ความรู้สึกในตอนนี้ มันแปลกประหลาดอย่างชัดเจน “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง อ้อๆ หวังเป่าเขาไปตกแต่งสถานที่ล่ะ!” เฉินเกอเองก็นอนต่อไปไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ก็เลยยืนคุยกับพวกเธอ บรรยากาศกระอักกระอ่วนมากๆ “อ๋อใช่ชือหาน ทำไมเธอออกมาหางานทำแล้วล่ะ? แล้วติงห้าวล่ะ?” ถึงแม้ว่าเฉินเกอจะรู้สึกรำคาญหลี่ชือหานอยู่ช่วงหนึ่ง แต่ว่าตอนนี้ก็ไม่มีความรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว ก็เลยถามขึ้น “หลังจากที่ติงห้าวรู้ว่าคุณคือคุณชายเฉินก็ตกใจจนไม่ออกจากบ้านอยู่หลายวัน แถมเขายังรู้ความสัมพันธ์ก่อนหน้านั้นของพวกเราอีก ดังนั้น…….” หลี่ชือหานไม่ได้พูดอะไรต่อ ฟังดูแล้วที่หลี่ชือหานมาหางานก็ดูเหมือนว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวเองเล็กน้อย เฉินเกอยิ้มแห้งๆ พูดขึ้น “แต่ว่า ให้พวกเธอสองคนมาจัดงานวันเกิดให้ฉัน ฉันเองก็เขินนะ! ฮ่าๆ พูดขึ้นมาแล้ววันเกิดที่ดีที่สุดตอนมัธยมปลายของฉันก็คือที่โรงอาหาร!” หลี่ชือหานกับเจียงเฉว่ฉิงได้ฟังก็นึกออกทั้งคู่ ใช่สิ ตอนมัธยมปลาย ตอนนั้นไม่มีเล่นกับเฉินเกอเลย วันเกิดของเขาไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำ รอจนทุกคนทำการสอบเข้ามหาลัยเสร็จกันหมดแล้วในตอนปิดเทอมหน้าร้อน ตอนที่กลับมาเอาใบประกาศนียบัตรจบมัธยมปลาย วันนั้นเป็นวันเกิดของเฉินเกอพอดี ดังนั้นหลี่ชือหานก็เลยออกความคิดเห็นกับเจียงเฉว่ฉิงว่าจะไปฉลองวันเกิดของเฉินเกอที่โรงอาหารกัน เพราะว่าพอการฝึกทหารตอนม.สี่เริ่มขึ้นแล้ว หลี่ชือหานกับเจียงเฉว่ฉิง ใช่สิเฉินหลินก็อยู่ด้วย เพราะว่าเฉินหลินกับหลี่ชือหานสนิทกันก็เลยโดนจับพลัดจับผลูมาฉลองวันเกิดของเฉินเกอด้วย แถมยังซื้อเค้กวันเกิดให้กับเฉินเกอด้วย ใหญ่พอดูเชียวล่ะ ตั้งแต่เด็กจนโต นั่นเป็นการกินขนมเค้กครั้งแรกของเฉินเกอ ในใจของเขาทราบซึ้งมากจนถึงมากที่สุด และก็เลือกหลี่ชือหานกับเจียงเฉว่ฉิงว่าเป็นเพื่อนของตัวเอง แค่ว่าหลังจากนั้นล่ะ ทุกคนก็ชัดเจนแล้ว ตอนที่มหาวิทยาลัยเปิดภาคเรียน เฉินเกอก็ติดต่อกับหลี่ชือหานและเจียงเฉว่ฉิงอยู่ตลอด แต่หลังจากนั้นพอส่งข้อความหาพวกเธอ พวกเธอก็ไม่เคยตอบอีก จนกระทั่งสองปีต่อมาได้เจอกับหลี่ชื่อหานที่เมืองจินหลิ่งอีกครั้ง เฉินเกอดีใจมากจริงๆ เรื่องนี้หลี่ชือหานเองก็ยอมรับ ตัวเธอเองไม่มีวันลืมที่ตัวเองได้พบกับเฉินเกอในตอนก่อนหน้านั้น เขากระตือรือร้นที่จะพูดคุยกับตัวเอง แต่ว่าตัวเองรังเกียจเขา กลัวจะขายหน้าก็เลยหลบหน้าเขา หลังจากนั้นก็มักจะด่าเขา ดูถูกเขาบ่อยๆ แล้วยังมีอีกหลายครั้งที่รุนแรงเพราะเธอทำร้ายร่างกายเขา แต่เฉินเกอก็ยังช่วยเธอ ยังคงมองเธอเหมือนเดิม ไม่มีท่าทางเกลียดชัง ก็แค่ต่อจากนั้นมันหนักขึ้นเรื่อยๆ เฉินเกอก็เลยค่อยๆเลิกยุ่งไปเอง ส่วนเจียงเฉว่ฉิง ตอนที่ได้เจอเฉินเกออีกครั้ง บอกตามตรงเธอเองก็ค่อนข้างจะดูถูกเฉินเกออยู่เหมือนกัน แต่ตัวเธอเกรงใจ ก็เลยพูดจาหยอกเฉินเกอไปไม่กี่คำด้วยมารยาท จากนั้น เฉินเกอกลับคิดว่าเป็นเรื่องจริงเสียได้ แล้วนัดเธอให้ไปร่วมงานรวมห้องด้วยกัน แต่ความจริงแล้ววันนั้นเธอนัดกับลี่เหวินหยางเอาไว้แล้ว ดังนั้นวันนั้นทั้งวัน เจียงเฉว่ฉิงก็เลยรู้สึกอึดอัด เพราะว่าสมัยเรียนลี่เหวินหยางทำร้ายเฉินเกอหนักมาก เฉินเกอก็ไม่กล้าสู้กลับ แรงที่สุดครั้งหนึ่งก็คือเขาใช้เก้าอี้ไล่เฉินเกอตั้งแต่บนเวทีไปจนถึงด้านหลังเวที เป็นคนที่เฉินเกอเกลียด แต่ว่าในฐานะของคนที่เคยเป็นเพื่อนกับเฉินเกอ กลับสนิทกับลี่เหวินหยางมากๆ ในตอนนั้นความรู้สึกของเฉินเกอจะแย่มากแค่ไหนกันนะ จนถึงในตอนนี้ เฉินเกอที่เป็นถึงคุณชายเฉิน คนที่รวยมากๆในเมืองจินหลิง ไม่ต้องบอกในใจของหลี่ชือหานกับเจียงเฉว่ฉิงรู้สึกแย่มากแค่ไหน ถึงขนาดที่ว่าทั้งสองคนไม่จำเป็นต้องนัดกันก็คิดขึ้นมาได้ เฉินเกอเปลี่ยนไปแล้วยังไงก็ไม่มีทางเฉินเกอคนเดิมคนนั้นได้อีกแล้ว แต่ความจริงแล้วในตอนนี้ เฉินเกอก็ยังคงเป็นเฉินเกอ เขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ที่เปลี่ยนไปจริงๆเป็นพวกเธอ…….