บทที่ 325 ก่อเรื่อง “คุณกล้าหลบผมเหรอ？คุณฟังผมให้ดีนะ ถ้าไม่เช่นนั้นผมจะให้ตระกูลฉินของคุณหายไปจากเมืองจินหลิงเลย！” หลงเช่าหยุนสติแตก จับหัวของฉินหยาไว้ จากนั้นก็ดึงเข้ามาหาตัวเอง “ปล่อยฉันนะ คุณบ้าไปแล้ว！ปล่อยฉัน！” “ผ๊วะ！” ฉินหยาดิ้นรนพลางตบที่ใบหน้าของหลงเช่าหยุนด้วยจิตใต้สำนึก “ตบผมเหรอ？คุณกล้าตบผมเหรอ？” ดวงตาทั้งคู่ของหลงเช่าหยุนเกือบจะกระอักเลือดออกมาแล้ว ผู้คนตกใจจนอ้าปากค้าง “เสี่ยวหยา คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม！” ส่วนพวกจ้าวถงถงรีบดึงฉินหยามาแล้วปกป้องฉินหยา “ผมจะให้คุณคุกเข่าต่อหน้าผมตอนนี้！ไม่เช่นนั้นคุณต้องเสียใจแน่ๆ！” หลงเช่าหยุนจับหน้าของตัวเองพลางพูดด้วยความโมโห และขณะนี้คนของตระกูลหลงก็มากันหมดแล้ว เพราะตบหน้าคุณชายหลงต่อหน้าผู้คนมากมายก็เท่ากับตบหน้าตระกูลหลงแห่งเยี่ยนจิง “คุณชายหลง ขอโทษด้วยครับ เป็นเสี่ยวหยาเองที่เสียมารยาทมากเลยขอโทษครับคุณชายหลง！” ฉินเสี้ยงหนานกำหมัดและกัดฟันพูด เพราะคนเป็นพ่อแม่ทุกคน เมื่อเห็นลูกสาวของตนถูกกระทำเช่นนี้ก็รับไม่ได้เป็นเรื่องธรรมดา ส่วนคนในบ้านตระกูลฉินกลัวเรื่องมันจะบานปลายกันใหญ่ อาสามของฉินหยาจึงเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “ผ๊วะ！” ถูกหลงเช่าหยุนชกจนล้มลงที่พื้น“ไสหัวไป！” “อาสาม！”ฉินหยาเริ่มร้องไห้แล้ว คนตระกูลฉินก็รู้สึกหวาดกลัว เมื่อเห็นหลงเช่าหยุนค่อยๆเดินมาหาฉินหยา “ผ๊วะ！” ทันใดนั้นก็มีก้อนหินเล็กๆปาใส่หัวของหลงเช่าหยุน “โอ๊ะ！” หลงเช่าหยุนจับหัวแล้วร้องด้วยความเจ็บปวด “ใคร？” หลงเช่าหยุนตะโกนด่า จากนั้นก็มีเสียงผ๊วะอีกหนึ่งครั้ง เลยถูกปาใส่หัวอีกหนึ่งครั้ง ตอนนี้จึงมองไปด้านทางเข้าประตู ก็เห็นมีผู้ชายหลายคน ไม่รู้ว่าเข้ามาในงานตั้งแต่เมื่อไหร่ และหัวหน้ากลุ่มชายพวกนั้นกำลังถือปืนของเล่นแล้วเล็งเป้ามายังหลงเช่าหยุน “ฮาฮาฮา โดนทั้งสองครั้งเลย！” ผู้ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง แล้วโยนปืนของเล่นไปข้างๆ “ให้ตายสิ เป็นพวกนายอีกแล้วเหรอ？อยากตายมากนักใช่ไหม？” หลงเช่าหยุนเห็นเป็นพวกที่ตอนบ่ายมาก่อเรื่องแล้วถูกตัวเองกระทืบไล่ไป？ ไม่ผิดหรอก คนที่มาคือพวกหวงหยงหาว บัดนี้สองมือของหวงหยงหาวเอามือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเดินมาทาง หลงเช่าหยุนพร้อมกับคนเดินตามอยู่ข้างหลังหลายคน “ใช่ ตอนนี้ทรมานไปทั้งตัวแล้ว อยากจะถูกกระทืบจังเลย！” หวงหยงหาวยิ้มเยาะเย้ย “พวกนายไป……” หลงเช่าหยุนกำลังจะสั่งให้ลูกน้องไปตี แต่ถูกพ่อบ้านรั้นงอาไว้“คุณชายหลงอย่าเพิ่งใจร้อนครับ ค่อยดูท่าทีว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรกันก่อนครับ！” “ผมจะบอกคุณนะหลงเช่าหยุน ถ้ายังมีสมองอยู่หน่อยก็รีบปล่อยตัวพี่สะใภ้ผมสัก ไม่เช่นนั้นคุณก็จะต้องบรรลัยแน่ๆ！” ทันใดนั้นหวงหยงหาวก็ชี้ไปยังฉินหยา “อะไรนะ！！！” คนทั้งงานทึ่งไปตามๆกัน “ให้ตายสิ คุณชายหลงถูกสวมเขาแล้ว！” “ใช่ ครั้งนี้ตระกูลหลงต้องขายหน้าแล้ว！” ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์กัน ส่วนไป๋เสี่ยวเฟยที่บาดเจ็บสาหัส ตอนนี้กำลังเหล่ตามองหวงหยงหาวอยู่ เตือนหวงหยงหาวว่าอย่าเล่นไปเรื่อยจนทำให้เรื่องราวใหญ่โต “เห็นทีคำเล่าลือจะเป็นจริงสักแล้ว คุณชายหลงกำลังคิดจะกินของเหลือต่อจากคนอื่น？” ผู้คนต่างวิพากวิจารณ์กัน ส่วนฉินหยานั้นก็มองมาทางหวงหยงหาว“นายพูดบ้าอะไรกัน ใคร……ใครเป็นพี่สะใภ้นายกัน！” “คิกคิก ยังไงซะ วันนี้พวกเราอยู่ที่นี่ก็อย่าหวังว่าจะมีใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณได้ก็แล้วกัน！” หวงหยงหาวกล่าว ส่วนหลงเช่าหยุนโมโหจนหน้าเขียวไปแล้ว “ฉันรู้แล้ว ไม่น่าล่ะคุณชายหวงถึงมาก่อเรื่องตอนบ่ายวันนี้ เรื่องความรักใคร่นี้เหมือนกำลังจะแย่งตัวเจ้าสาวกันยังไงอย่างนั้นเลย คุณชายทั้งสองเกิดความหึงหวงกันแล้ว เพราะคุณชายหวงเป็นน้องบุญธรรมของคุณชายเฉินเนี่ย！” “ใช่แล้ว！” ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนา “เชอะ พวกนายกล้ามากเลยนะถึงได้มาก่อเรื่องที่นี่ ถ้ามีน้ำยาจริงก็ให้เฉินเกอมาสิ ทำไมถึงได้ส่งแต่พวกเรามาล่ะ？ให้เขามาสิและอีกอย่างอย่าเรียกคนอื่นว่าพี่สะใภ้ไปเรื่อย！” หยางเสว่กล่าว ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ได้ยินหวงหยงหาวเรียกฉินหย่าว่าพี่สะใภ้ ในใจของหยางเสว่ก็รู้สึกไม่ดีเลย！ “ไอ้บ้าเอ้ย ผมคิดว่าพวกมันจะรนหาที่ตายกันนะ มาก่อเรื่องในงานเลี้ยงตั้งหลายครั้ง ให้ผมตีจนตายไปเลย！” หลงเช่าหยุนตะโกนพูดด้วยดวงตาสีแดง บอดี้การ์ดที่ตระกูลหลงพามาในวันนี้ได้เข้าสกัดล้อมรอบไว้หมดแล้ว มีมากกว่าร้อยคน ทำให้สถานการณ์มันอึกทึกใหญ่โตจนนักธุรกิจที่อยู่ในงานต้องสะดุ้งตกใจกลัว “ให้ตายสิ คนเยอะมากเลย？ผมกลัวจังเลย แต่อยากจะเก่งพวกเยอะในเมืองจินหลิงเหรอ？” หวงหยงหาวเอามือเข้ากระเป๋าแล้วพูดด้วยเสียงหัวเราะ จากนั้นก็เป่านกหวีด “บูมบูมบู๊ม！” จากนั้นก็เห็นด้านนอกประตูมีคนมากมายเข้ามาอย่างกะทันหัน เมื่อมองไปด้านหน้าก็เห็นมีคนเต็มทั้งกลางเขาวิลล่าสปาไปหมดเลย ทั้งหมดกำลังมุ่งหน้าเดินขึ้นมา น้อยสุดก็น่าจะห้าหกร้อยคนเห็นจะได้ และทุกคนต่างก็เป็นบอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งของตระกูลเฉินกันทั้งนั้น ทำให้ล้อมรอบผู้คนในงานจนไม่อาจจะหนีไปไหนได้ ส่วนด้านหลังของหวงหยงหาวก็เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย หลงเช่าหยุนสะดุ้งตกใจกลัวกับขบวนที่ยิ่งใหญ่นี้ หยางเสว่ก็หุบปากเสียสนิท ใช่แล้ว ถ้าพูดถึงแต่เรื่องนี้ตระกูลหลงไม่ได้เปรียบอะไรเลย และพวกเขาเป็นคนของเฉินเกอทั้งหมดเลย เฉินเกอเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？ หยางเสว่แอบคิดในใจ ระดับชั้นผู้ใหญ่ของตระกูลหลง กำลังกวาดสายตามองรอบๆพร้อมกับกลืนน้ำลายไปด้วย “คุณชายเช่า อย่าวู่วามนะครับ พวกเขาจงใจจะมาหาเรื่อง ถ้าพวกเราใช้กำลังก่อน พวกเขาจะมีข้ออ้างนะครับ！” บัดนี้คนระดับสูงของตระกูลหลงพูดกับหลงเช่าหยุน “เช่าหยุน ต้องอดทนนะ ผมจะดูสิว่าพวกจะทำอะไรได้บ้าง！” อีกคนหนึ่งก็กล่าวด้วยความหวาดกลัว “ประธานหลี่มาแล้ว！” และในขณะนี้ไม่รู้ว่าใครพูดแทรกเข้ามาหนึ่งประโยค ก็เห็นผู้คนหลบทางให้โดยอัตโนมัติ คือพวกหลี่เจิ้นกั๋วกับจ้าวจื่อซิ่งเดินมา “ประธานหลี่ ประธานจ้าว！” เหล่าเศรษฐีนักธุรกิจที่ยืนอยู่ด้านข้างดูสถานการณ์ออกแล้วจึงรีบกล่าวทักทาย ส่วนตระกูลหลงเมื่อเห็นหลี่เจิ้นกั๋ว มีผู้ชายกลางวัยคนเดินเข้ามา “คุณลี่ ไม่เจอกันตั้งนานนะครับ วันนี้คุณชายหลงของเราจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดที่วิลล่าสปาแห่งนี้ คุณทำอย่างนี้มันหมายความว่ายังไงครับ？” เห็นได้ชัดว่าคนชั้นสูงในตระกูลหลงรู้จักหลี่เจิ้นกั๋วมาก่อน “ไม่ได้หมายความว่าอะไร ได้ข่าวว่าคุณชายหลงจัดงานเลี้ยงวันเกิด พวกเราจึงมาร่วมเฮฮากันสักหน่อย คุณชายหลงสุขสันต์วันเกิดครับ！” หลี่เจิ้นกั๋วพูดด้วยรอยยิ้ม “แล้วบอดี้การ์ดมากมายเช่นนี้หมายความว่ายังไงเหรอครับ มันคืออะไรกันเหรอครับคุณลี่？” คนระดับสูงในตระกูลหลงคนนั้นกล่าว “คุณพูดถึงพวกเขาเหรอ คือเมื่อก่อนพวกเขาเคยเป็นบอดี้การ์ดที่ถนนการค้าจินหลิงมาก่อน เมื่อได้ยินว่าคุณชายหลงจะจัดงานวันเกิดที่วิลล่าสปาที่เคยเป็นของพวกเรามาก่อน จึงรู้สึกตื่นเต้น！พากันมาหมดเลย！คุณหลง คุณช่างสังเกตจังเลยนะครับ！” “จะว่าไป พวกเรามาร่วมแสดงความยินดี จะไม่เชิญพวกเราเข้าไปดื่มหน่อยเหรอครับ？” หลี่เจิ้นกั๋วกล่าว หลงเช่าหยุนเก็บซ่อนความโกรธไว้ แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ จึงไม่กล้าทำอะไร เพียงแต่โกรธจนเอียงศีรษะไปอีกด้าน “แน่นอนครับ พวกเราตระกูลหลงยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ！” คนระดับสูงของตระกูลหลงกล่าวเบาๆ“เชิญครับคุณลี่！” จากนั้น พวกหลี่เจิ้นกั๋วกับหวงหยงหาวก็นั่งลงข้างๆหลงเช่าหยุนที่โต๊ะ ส่วนหลงเช่าหยุนหดหู่ใจอยากจะดื่มไวน์แดงสักแก้วหนึ่ง เปี้ยะ！ เมื่อมีเสียงก็รู้สึกว่ามีอะไรปาใส่บนหน้าของเขา เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นหวงหยงหาวกับไป๋เสี่ยวเฟยเอาถั่วลิสงปาใส่ตัวเขา “แม่ง！” หลงเช่าหยุนจ้องมองหวงหยงหาวและไป๋เสี่ยวเฟยด้วยสายตาที่ดุดัน กำหมัดไว้แน่น อดกลั้นความย่ำยีนี้เอาไว้ เปี้ยะ！ ยังมีอีก ครั้งนี้เป็นหมูตุ๋นชิ้นหนึ่งที่ปามาใส่หน้าของหลงเช่าหยุน “ไอ้เชี้ย！” หลงเช่าหยุนลุกขึ้นยืน “เช่าหยุน อย่าใจร้อนครับ！” ถูกคนระดับสูงในตระกูลหลงกดไหล่ไว้……