เซินเหว่ยทำงานในห้างสรรพสินค้าหยินซานมาหลายปีแล้วและคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี ไม่นานเขาก็พารปภ.กลุ่มใหญ่มาถึงที่ประตูร้านขายเสื้อผ้าของ KK ผานเจิ้งหยางเห็นเซินเหว่ยจากระยะไกล เขารีบตะโกนเรียก “เซินเหว่ย! ฉันอยู่ตรงนี้!” ขณะที่พูด เขาก็เหลือบมองหลินฟานด้วยท่าทางที่เย็นชา เหมือนกำลังจะบอกว่า อีกเดี๋ยวแกจะต้องเจอดีแน่! ซุนเสี่ยวหงที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอบวมเหมือนกับหัวหมู มองไปที่คนที่เซินเหว่ยพามา ความรู้สึกกล้าหาญของเธอก็กลับมาอีกครั้ง เธอชี้ไปที่หลินฟานและกรีดร้อง “เป็นมัน มันตีฉัน! เซินเหว่ย นายช่วยฉันสอนบทเรียนให้กับมันที!” เซินเหว่ย รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่น่าสังเวชของซุนเสี่ยวหง เขารีบพูดรับปาก”น้องสาวเสี่ยวหง ไม่ต้องกังวลไป พี่จะช่วยคุณสอนบทเรียนให้กับเขาเอง” จากนั้น เซินเหว่ยก็หันไปพูดกับหลินฟานอย่างดุร้าย “ไอหนุ่ม แกกล้ามาก แกกล้าสร้างปัญหาในห้างหยินซานของเรา! ตอนนี้นายถูกต้องสงสัยว่าขโมยของในห้างหยินซานของเรา!” “พี่น้องทั้งหลาย จับเขามาแล้วพาไปที่ห้องรักษาความปลอดภัย ฉันจะทำการสอบสวนมันให้เละที่นั่น!” ความคิดของเซินเหว่ยนั้นง่ายมาก ขณะนี้มีผู้คนมากมายในห้างหยินซาน เขาไม่สามารถสอนบทเรียนให้กับหลินฟานในที่สาธารณะได้ ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะเดือดร้อนจากเรื่องนี้ แค่หาเหตุผลที่ต้องพาหลินฟานไปที่ห้องรักษาความปลอดภัย เขาก็จะสามารถทำในสิ่งที่ไม่สามารถทำในที่สาธารณะได้ หลินฟานเหลือบมองไปที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ที่นี่ เขารู้สึกลำบากใจอีกครั้ง ในตอนแรก หลินฟานคิดจะสอนบทเรียนให้กับคนที่ผานเจิ้งหยางโทรเรียกมา อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของห้างสรรพสินค้าหยินซาน ทั้งหมดนี่ก็เป็นพนักงานของเขาเองไม่ใช่เหรอ? เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลินฟานก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโทรออกทันที เซินเหว่ยเห็นหลินฟานกำลังโทรหาใครบางคน เขาจึงเริ่มพูดจาเยาะเย้ยออกมา “คิดจะโทรหาใครกัน ฉันเองก็อยากจะรู้ว่ามีใครที่กล้าออกมาปกป้องคนที่มีปัญหากับห้างหยินซานของเรา!” เมื่อเห็นดังนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหมดก็หยุดแล้วจ้องไปที่โทรศัพท์ของหลินฟาน ดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการรู้ว่าหลินฟานจะโทรไปหาใคร … สำนักงานใหญ่ของหยินซานกรุ๊ป ณ ห้องประชุม ซงจื้อเฟิง ประธานคณะกรรมการกำลังจัดการประชุมระดับสูงกับผู้จัดการทั่วไปร่วมกับคณะกรรมการและผู้บริหารคนอื่นๆ ของบริษัท ในขณะนั้นเองโทรศัพท์ของซงจื้อเฟิงก็สั่นขึ้น ซงจื้อเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเกลียดการที่มีอะไรมาขัดจังหวะระหว่างการประชุม เขาหยิบโทรศัพท์และกดวางสายก่อนที่จะอ่านชื่อคนที่โทรมาซะอีก แต่เมื่อเขาวางสายไปแล้ว ซงจื้อเฟิงก็สังเกตุเห็นชื่อของคนที่โทรมา รูม่านตาของหดเล็กลง ซงจื้อเฟิงไม่ลังเลเลย เขารีบต่อสายโทรกลับไปทันที “คุณหลิน มีอะไรรึเปล่า” ซงจื้อเฟิงกล่าวอย่างระมัดระวัง “ตอนนี้ผมถูกรปภ.หลายสิบคนล้อมอยู่ข้างในห้างหยินซานในชิงซี พวกเขาอ้างว่าผมสร้างปัญหาและขโมยของในห้างหยินซาน ตอนนี้พวกเขาต้องการที่จะจับผมและพาผมไปที่ห้องรักษาความปลอดภัย!” หลังจากที่หลินฟานพูดจบเขาก็กดวางสายทันที ซงจื้อเฟิงได้ยินเรื่องนี้ และเหงื่อที่เย็นเยียบก็ออกมาเต็มหน้าผากของเขา เขาพึ่งได้ฟังอะไร หลินฟาน … กำลังถูกล้อมด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายสิบคนของห้างหยินซานใน ชิงซี? พวกนั้นยังบอกว่าเขาสร้างปัญหาด้วย? ขโมยของเหรอ? รปภ.พวกนี้…กล้าขนาดนี้ได้ยังไง? ! พวกนั้นรู้ไหมว่าหลินฟานเป็นเจ้าของหุ้นถึง 51% ของหยินซานกรุ๊ป ถึงแม้หลินฟานจะสร้างปัญหาจนห้างสรรพสินค้าหยินซานทั้งหมดพังยับเยิน แต่นั่นก็ไม่นับเป็นปัญหาเสียด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องขโมยของ? อย่ามาตลก! แม้ว่าเขาจะเป็นคนมอบทุกอย่างที่อยู่ในห้างสรรพสินค้าให้กับหลินฟาน หลินฟานก็อาจจะไม่เห็นค่าของมันด้วยซ้ำ! เป็นโชคดีที่หลินฟานตัดสินใจที่จะรอรับแต่เงินปันผล และจะไม่เข้ามาก้าวก่ายการบริหารของเขา แต่ดูตอนนี้สิ หลินฟานกำลังมีปัญหาอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าหยินซานที่เขาดูแล ไอ้รปภ.พวกนี้! กล้า…กล้าหาเรื่องเขางั้นเหรอ! “ไอ้พวกบัดซบ!” ซงจื้อเฟิงสาปแช่งออกมา ผู้คนระดับสูงในห้องประชุมต่างมองหน้ากันหลังจากได้ยินคำพูดนั้น ซงจื้อเฟิงไม่เคยคุยโทรศัพท์ในที่ประชุม แต่วันนี้เขาคุย และระหว่างที่เขาคุย เขาก็ระมัดระวังมาก น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยคำเยินยอ ในที่สุดซงจื้อเฟิงที่ไม่เคยโกรธก็ตะโกนออกเสียงดัง แซ่หลิน? เขาเป็นคนลึกลับที่เพิ่งซื้อหุ้น 51% ในของหยินซานกรุ๊ปใช่ไหม? ผู้บริหารทุกคนล้วนคาดเดาอยู่ในใจ แต่ซงจื้อเฟิงเพิกเฉยต่อทุกคน เขารีบเปิดแล็ปท็อปตรงหน้าเขา หลังจากค้นหาบางอย่างสักครู่ เขาก็โทรไปที่หมายเลขของโจวเฉิงจุนผู้จัดการทั่วไปของจังหวัดชิงซีอย่างเร่งรีบ … หลังจากหารือเรื่องธุรกิจกับลูกค้าแล้ว โจวเฉิงจุนก็ขับรถตรงไปที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าหยินซาน เขากำลังเดินกลับไปที่สำนักงานเพื่อดำเนินการเอกสารบางอย่าง ในตอนนี้เอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ วินาทีต่อมา รูม่านตาของโจวเฉิงจุนหดตัวลงอย่างกะทันหัน และหัวใจของเขาก็เต้นรัวอย่างรวดเร็ว โจวเฉิงจุนเป็นคนที่เอาใจใส่อย่างมากกับพวกคนใหญ่คนโต เขาได้จัดเก็บหมายเลขของผู้บริหารระดับสูงของบริษัทไว้ในเครื่อง และสายนี้… มันมาจากประธานซงจื้อเฟิง! โจวเฉิงจุนกดปุ่มรับด้วยความตื่นเต้น “สวัสดีครับท่านประธาน” “โจวเฉิงจุน นายเป็นผู้จัดการได้ยังไง นายกินแต่อาหารสุนัขเข้าไปหรือไง แค่รปภ.สิบกว่าคนก็ดูแลไม่ได้หรือไง!” ซงจื้อเฟิงคำรามด้วยความโกรธ โจวเฉิงจุนไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะถูกด่า เขาเต็มไปด้วยความสับสน “ท่านประธาน ผมไม่เข้าใจ…” “ยังไม่เข้าใจเหรอ โอเค! ถ้าอย่างนั้นบอกฉันหน่อยว่าทำไมยามรักษาความปลอดภัยหลายสิบคนในห้างสรรพสินค้าหยินซาน กำลังล้อมจับหลินฟานที่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของหยินซานกรุ๊ป?” จื้อเฟิงตะโกนอย่างโกรธจัด ฮึ่ม! โจวเฉิงจุนรู้สึกเหมือนกับว่ามีระเบิดมาระเบิดเข้าที่หูของเขา โจวเฉิงจุนรู้สึกตกตะลึงจนพูดไม่ออก เมื่อเร็ว ๆ นี้ เขาได้ยินมาจากข่าวลือว่ามีบุคคลลึกลับซื้อหุ้น 51% ของหยินซานกรุ๊ป และได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของหยินซานกรุ๊ป ตอนนี้ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดถูกล้อมอยู่ในห้างที่เขาดูแลอยู่ และกำลังจะถูกรปภ.จับ? นี่…เป็นเรื่องใหญ่! เรื่องใหญ่มาก! โจวเฉิงจุนพูดด้วยความตื่นตระหนก: “ท่าน…ประธาน อาจมีความเข้าใจผิดกันในเรื่องนี้…ผมเพิ่งจะกลับมาจากการหาลือทางธุรกิจ ผมจะรีบไปที่ห้างหยินซานในทันที…” “เร็วเข้า! จำไว้ ห้ามให้คุณหลินฟานเป็นอะไรไป ไม่อย่างนั้น ฮึ่ม!” ซงจื้อเฟิงวางสายหลังจากเสียงพูดจบ เดิมทีโจวเฉิงจุนซึ่งกำลังเดินช้าๆ ไปที่สำนักงานของห้างสรรพสินค้าหยินซาน แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าเดินช้าๆอีกต่อไป และรีบวิ่งไปข้างในห้างสรรพสินค้าด้วยความเร็ว 100 เมตรชาย เนื่องจากวิ่งด้วยความเร็วสูง โจวเฉิงจุนจึงเสียหลักล้มลงกับพื้น แต่เขาไม่ได้สนใจหัวเข่าที่เป็นแผลเลย เขาลุงขึ้นมาอย่างทุลักทุเลและรีบวิ่งต่อด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด … หน้าร้านขายเสื้อผ้า KK หลังจากที่หลินฟานกดวางสาย เซินเหว่ยสังเกตุเห็นว่าเริ่มมีคนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆมองมาที่พวกเขา เขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถรอเวลาได้อีกต่อไป ไม่เช่นนั้น บางที… มันอาจจะกลายเป็นปัญหาแก่ตัวเขาเอง จากนั้นเซินเหว่ยก็ตะโกนว่า “พี่น้อง อย่ารอช้า รีบพาคนก่อปัญหาและขโมยของไปที่ห้องรักษาความปลอดภัย!” เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ยินสิ่งที่เซินเหว่ยพูด พวกเขารีบเข้าไปจับหลินฟานทันที แต่ในขณะนั้น เสียงคำรามแห่งความโกรธก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล “พวกสารเลว ฉันก็อยากจะเห็นว่าใครมันกล้าแตะต้องคุณหลิน!”