วันรุ่งขึ้น ไม่มีคาบเรียนในตอนเช้า ในบรรดาทั้งสี่คนในหอพักห้อง 104 หม่าจงได้ออกไปที่ห้องสมุด ซงหยี่ก็ออกจากหอพักไปแต่เช้า และเจิ้งจินเป่ายังหลับอยู่ใหห้อง หลังจากที่ หลินฟาน ตื่นขึ้น เขาก็หยิบโทรศัพท์มาเปิดดู “ยอดเงินเข้าบัญชี 710,200 หยวน เวลา 0:00 น.” [ชื่อ: หลินฟาน] [ระดับ: LV4] 【รางวัล LV4: รับ 10 หยวนทุกลมหายใจ รับ 10 หยวนทุก ๆ 1 วินาทีเมื่อนอนหลับ รับ 10 หยวนสำหรับทุกการกระทำของคุณ เงินจะถูกโอนเข้าบัญชีเวลา 24 นาฬิกาของทุกวัน 】 【ปริมาณเพื่ออัพเกรด: 3ล้าน/10 ล้าน (ของขวัญที่ให้ผู้อื่น การพนัน ฯลฯ จะไม่ถูกนับ นอกจากนี้ ไอเทมทั้งหมดที่ได้รับจากระบบจะถูกห้ามทำการซื้อขาย)】 [ทักษะ: ทักษะการขับรถอย่างมืออาชีพ, ออร่าเสน่ห์ (มีโอกาส 5% ที่จะกระตุ้นความรักตั้งแต่แรกเห็น, ไม่สามารถลืมได้), ทักษะการโจมตีที่สวยงาม, ทักษะยอดนักดื่ม, มุ่งมั่นเต็มที่ (มีโอกาส 5% ที่จะทำให้เกิดแสงวูบวาบ), ความรู้คณิตศาสตร์ระดับนักวิชาการ, ดวงตาแห่งความจริง, ทักษะบาสระดับมือโปร,ทักษะการเล่นเปียโนระดับมืออาชีพ, ลายมือของผู้เชี่ยวชาญ 】 [เงินสะสม : 16.01 ล้าน] หลินฟาน เลื่อนสายตาอ่านผ่านๆ จากนั้นเขาก็เปลี่ยนไปอ่านข่าวต่อ “ตืดด!” แสงแดดสาดส่องเข้ามาหน้าต่าง โทรศัพท์ของหลินฟานสั่นขึ้น มีข้อความเด้งขึ้นมา ซุนลูกั่ว: พี่หลินฟาน ครอบครัวของเราทำการซื้อเห็ดหลินจืออายุร้อยปีมาได้แล้ว ตอนนี้พี่อยู่ที่ มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยหรือป่าว? เมื่อได้ดูข้อความ… ดวงตาของหลินฟานก็สว่างขึ้นทันที เขาแอบชื่นชมอยู่ในใจ สมแล้วที่เป็นตระกูลแพทย์ที่มีชื่อเสียงในมณฑลเจียงเป่ย! หลินฟาน : ตอนนี้ฉันอยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย ซุนลูกั่ว : โอเคครับ ในอีก 20 นาที ผมน่าจะถึงที่ประตูตะวันออกของมหาวิมยาลัยเจียงเป่ยนะครับ หลินฟานวางโทรศัพท์และรีบอาบน้ำแต่งตัวทันที จากนั้นเขาก็ได้มุ่งหน้าไปที่ประตูตะวันออกของ มหาวิมยาลัยเจียงเป่ย และไม่นานหลังจากนั้นก็ได้มี BMW Z5 สีขาวขับมาจอดอยู่ตรงหน้าเขา ซุนลูกั่วที่สวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตได้เดินลงมาแล้วพูด “พี่หลินฟาน กว่าผมจะมาถึง คงทำให้พี่ยืนรอซะนานเลย” หลินฟานพูด “ไม่เป็นไร ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน” “นี่คือเห็ดหลินจืออายุร้อยปีที่ครอบครัวของผมได้ทำการหามา” ซุนลูกั่ว มอบกล่องไม้ที่มีความปราณีต หลินฟานพูด “นายช่วยฉันได้มากเลยจริงๆ! เห็ดหลินจือนี่มีราคาเท่าไหร่ล่ะ ฉันจะโอนเงินค่าเห็ดให้นาย!” ซุนลูกั่วโบกมือไปมา “ถ้าผมเก็บเงินจากพี่ ผมคงจะโดนพี่เจียซิน หัวเราะเยาะเป็นแน่!” หลังจากเงีบบไปชั่วครู่ เขาก็อธิบายว่า “อย่างไรก็ตาม เห็ดหลินจือไม่เหมือนกับโสมและยาชนิดอื่น ๆที่ยิ่งมีอายุมากขึ้นเท่าไรก็ยิ่งได้ผลดีมากขึ้นเท่านั้น” “เห็ดหลินจือจะค่อยๆ กลายเป็นไม้เมื่ออายุมากจนถึงเกณฑ์ของมัน ซึ่งเมื่อกลายเป็นไม้เมื่อไหร่มันจะไม่มีคุณค่าทางยาเลย คงเก็บไว้ดูเล่นได้อย่างเดียว” อย่ามองว่า ซุนลูกั่วและหลิวหยูหาง เป็นพวกงี่เง่าเพียงเพราะเขาเป็นปรปักษ์กันและเอาแต่แข่งรถ แต่อันที่จริง พวกเขาเติบโตขึ้นมาในครอบครัวหมอยา ตระกูลพวกเขามีความซับซ้อนอยู่มาก และยังมีการวิจัยเชิงลึกเกี่ยวกับยาต่างๆด้วย หลินฟานเองก็ไม่ได้ดื้อรั้นที่จะจ่ายเงินมากเกินไป เขารู้อยู่แล้วว่าซุนลูกั่วเองก็ไม่ได้ขาดแคลนเงิน ซุนลูกั่วเป็นพวกที่ให้ความสำคัญกับหน้าตามากกว่า และก็เรื่องคำเตือนของซุนลูกั่ว ดูเหมือนว่าเขาจะนึกว่าหลินฟานจะเก็บเห็ดหลินจือนี่ไว้ใช้กับตนเอง หลินฟานจึงพูดอธิบายว่า “มีผู้เฒ่าคนหนึ่งวานให้ฉันหาเห็ดหลินจือร้อยปีและโสมร้อยปี ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเขาจะเอาไปทำอะไร ผู้เฒ่าแค่ขอให้ฉันช่วยหามัน” “อย่างไรก็ตาม ฉันคงต้องขอบคุณนายที่เตือนเรื่องนี้ ฉันจะบอกผู้เฒ่าเกี่ยวกับข้อมูลของเห็ดหลินจือร้อยปี” ซุนลูกั่วพยักหน้าก่อนจะพูด “ส่วนโสมร้อยปีผมก็กำลังตามหามันอยู่ ถ้าผมพบเมื่อไหร่จะแจ้งให้พี่ทราบเรื่องทันที” หลินฟาน กล่าวว่า: “จะไม่มีปัญหาใช่ไหม!” “นี่แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ได้เดือดร้อนอะไร” ซุนลูกั่ว กล่าว หลินฟานพูดอย่างจริงจัง “แต่นี่เป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับฉัน” ซุนลูกั่วมองดูท่าทางที่จริงจังของหลินฟานและกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวลหรอก ผมสามารถหามันเจอได้อย่างแน่นอน ที่เหลือก็เป็นเรื่องขอเวลาเท่านั้น” จากนั้นทั้งสองก็คุยกันต่ออีกสักพักก่อนจะแยกย้ายกันไป เมื่อเดินไปตามทางเดินในป่าของมหาวิทยาลัย หลินฟานก็อดไม่ได้ที่จะเปิดกล่องไม้และเหลือบมองไปที่เห็ดหลินจือซึ่งมีลักษณะคล้ายไม้อย่างมาก 【ติ๊ง! คุณจะเพิ่มเห็ดหลินจือร้อยปี ลงไปในการ์ดหรือไม่? 】 “ตกลง!” ทันใดนั้น เห็ดหลินจือร้อยปีที่อยู่ในกล่องไม้ก็ได้สลายหายไปกับอากาศ และในเวลาเดียวกัน ก็ได้มีลวดลายของเห็ดหลินจือร้อยปีขนาดเล็กปรากฏขึ้นบนการ์ดใบสั่งยาการแพทย์ น่าอัศจรรย์! หลินฟานบ่นพึมพัม “ถ้าฉันได้โสมร้อยปีมาเมื่อไหร่ ฉันก็จะมีสิทธ์ในการซื้อยา” “เมื่อตอนนั้นมาถึง ร่างกายของพ่อก็คงจะสามารถฟื้นตัวได้อย่างสมบูรณ์!” “ตืดด!” ในขณะนั้นเอง เวลาก็ถึง 12:00 น.พอดี โทรศัพท์ของ หลินฟานก็สั่นขึ้น ซองแดงก็ปรากฎขึ้นมา! “ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 10,000 หยวน” “ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 5 หยวน” … “ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 2,000 หยวน” “ติ๊ง! ยินดีด้วยคุณได้รับ เหรียญฉลาม 1 พันล้านเหรียญ” “ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 3 หยวน” ครั้งนี้ หลินฟานได้รับเงินทั้งหมดกว่า 40,000 หยวนและเหรียญฉลาม 1 พันล้านเหรียญ ชางหยู ซีโป๋ บี๋ หรือที่เรียกว่า เหรียญฉลาม เป็นสกุลเงินเสมือนของ ชาหยู ซีโป๋ ซึ่งเป็นแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ 1 หยวนสามารถแลกเปลี่ยนเป็น 100 เหรียญฉลาม 1 พันล้านเหรียญฉลามก็มีมูลค่าเท่ากับ 10 ล้านหยวน! “หลินฟาน นายอยู่ที่นี่หรือเปล่า” ซุนเหยาตงที่ปรึกษาของห้องหลินฟาน ตะโกนมาแต่ไกล หลินฟานหันไปมองและถามด้วยความสงสัย “ครูที่ปรึกษา คุณกำลังตามหาผมอยู่หรอ” “โอ้ ใช่แล้ว การแข่งขันทางคณิตศาสตร์แห่งชาติกำลังจะเริ่ม นายมีความสามารถที่โดดเด่น นายต้องสมัครเข้าร่วมด้วยนะ เกียรติของชั้นเรียนของเราคงต้องหวังพึ่งนายแล้ว!” ขณะซุนเหยาตงพูดเขาก็วางมือลงบนไหล่ของหลินฟาน หลินฟานพูดในใจ: เขาคงยังไม่รู้ว่าฉันสามารถแก้ไขโจทย์ปริศนาของโจวได้ ถูกต้องแล้ว ซุนเหยาตง เป็นที่ปรึกษาชั้นเรียนของเขาเอง การเข้าร่วมการแข่งขันหรืออะไรก็ตามแต่มักจะมีแต่เรื่องวุ่นวาย หลินฟาน เกลียดเรื่องวุ่นวายมากๆ แต่ในฐานะสมาชิกของห้องเรียน ฉันก็ควรจะมีส่วนร่วมในห้องเรียนสักหน่อย เมื่อคิดอย่างนี้ หลินฟานก็พยักหน้าและพูดว่า “โอเค ผมจะลงสมัคร!” “ฮ่าฮ่าฮ่า! เยี่ยมไปเลย! สมแล้วที่เป็นลูกศิษย์ของฉัน! เดี๋ยวฉันจะไปรายงานชื่อของนายก่อน!” หลังจากซุนเหยาตงพูดจบ เขาก็รีบวิ่งไปทันที เธอคงกลัวว่าหลินฟานจะเปลี่ยนใจ หลินฟาน มองไปที่หลังของเธอและส่ายหัวเล็กน้อย เมื่อหลินฟานกลับมาถึงหอพัก ซงหยี่ก็กลับมาถึงหอพักพร้อมกับเอกสารคณิตศาสตร์มากมายด้วยเช่นกัน หลินฟานพูด “ซงหยี่ ฉันไม่คาดคิดเลยว่านายจะมุ่งมั่นกับการเรียนวิชาคณิตศาสตร์” ซงหยี่หัวเราะแล้วพูดตอบ “ก็ต้องมีติวกันบ้าง การแข่งขันสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์แห่งชาติจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วัน ฉันก็พึ่งรู้เหมือนกันว่าฉันมีความสามารถในด้านนี้ ฉันจะเป็นคนเอารางวัลเกียรติยศสำหรับชั้นเรียนมาให้ได้!” หม่าจงที่กำลังอ่านหนังสืออย่างจริงจังก็หันกลับมาแล้วพูด “นี่…อาจารย์ซุนเป็นคนไปพูดเรื่องการแข่งขันกับนายหรอ” “นายรู้ได้ยังไง ดูเหมือนว่า อาจารย์ซุนจะบอกนายแล้วสินะว่าฉันคนนี้โดดเด่นขนาดใหน” ซงหยี่พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “เฮ้ ฉันพยายามอย่างดีที่สุดแล้วที่จะไม่แสดงมันออกมา แต่สุดท้ายก็ถูกคนอื่นค้นพบจนได้” หม่าจง “วันนี้ อาจารย์ซุนก็พูดแบบนี้กับฉันด้วย” เจิ้งจินเป่า ที่กำลังดูดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ก็พูดขึ้นมา “เฮ้ ตอนที่ฉันกำลังซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป อาจารย์ซุนก็พูดว่าฉันเก่งคณิตศาสตร์และขอให้ฉันเข้าร่วมการแข่งขันสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์แห่งชาติ” หม่าจง,ซงหยี่และเจิ้งจินเป่า มองหน้ากันไปมาทันที มุมปากของหลินฟานกระตุกเล็กน้อย ซุนเหยาตง แสดงบทที่ได้พบกับนักเรียนคนหนึ่งในห้องเรียน แล้วพูดว่าเขามีความสามารถโดดเด่น จากนั้นก็หลอกให้นักศึกษาลงสมัครการแข่งขันทางคณิตศาสตร์แห่งชาติ? หรือนี่คือวิธีการของที่ปรึกษาซุน? อาจารย์ซุน คุณแสบมาก!