ถ้าก่อนหน้านี้ศาสตราจารย์จางหยงเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ และค่อยกลับออกไปอย่างเงียบๆ แบบนั้นก็คงจะไม่เป็นไร แต่ประเด็นคือเขาเพิ่งกล่าวทักทายออกไป หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดศาสตราจารย์จางหยงก็ไอเล็กน้อยและพูดขึ้น “นายคือหลินฟานจากสาขาคณิตศาสตร์ และเซี่ยปิง.เซี่ยเสว่จากสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ใช่ไหม?” หลินฟานได้สังเกตเห็นศาสตราจารย์จางหยง จากนั้นเขาก็ค่อย ๆปล่อยเซี่ยปิงและเซี่ยเสว่ออกจากอ้อมแขน ก่อนจะพูดว่า “ใช่ครับ” ศาสตราจารย์จางหยง สมแล้วที่เป็นถึงศาสตราจารย์ เขาเคยผ่านมรสุมมามานับไม่ถ้วนตั้งแต่ตอนยังหนุ่ม เขาวางตัวได้อย่างดีหลังจากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ “ฉันขอแนะนำตัวเองก่อน ฉันชื่อจางหยง เป็นศาสตราจารย์ของสาขาคณิตศาสตร์” “การสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์เป็นวิธีที่สำคัญในการใช้เครื่องมือทางคณิตศาสตร์ เพื่อสร้างแบบจำลองด้วยคอมพิวเตอร์เพื่อแก้ปัญหาในทางปฏิบัติ…”  จางหยงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แน่นอน คุณทุกคนมีความโดดเด่นในแต่ละสาขาวิชาของตัวเองอยู่แล้ว ฉันจะไม่พูดเรื่องเหล่านี้นานเกินไป” หลังจากหยุดชั่วคราว จางหยงก็กล่าวขึ้นอีกครั้ง: “หลินฟาน คุณควรรู้สถานการณ์ของเซี่ยปิง และเซี่ยเสว่ด้วย ดังนั้นคุณไม่เพียงแต่ต้องรับผิดชอบในการคำนวณทางคณิตศาสตร์และวิทยานิพนธ์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการปกป้องด้วย…มีคำถามใด ๆ อีกไหม ?” แต่อย่างไรก็ตาม จางหยงไม่ได้รอให้หลินฟานตอบและพูดต่อทันทีว่า “ไม่เป็นไรสินะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรแล้วเราก็จะไปที่เรื่องถัดไปกันเลย” หลินฟาน:? ? ? คุณพูดเรื่องอะไร? ศาสตราจารย์จางหยง คุณพูดเองเออเองแบบนี้ก็ได้หรอ? ในสายตาของจางหยง หลินฟานได้กอดเซี่ยปิงและเซี่ยเสว่ไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้ว และยังร่วมมือกับพวกเธอเพื่อเข้าร่วมการประกวดแบบจำลองทางคณิตศาสตร์อีกด้วย จางหยงพูด “เรามาเริ่มจากการฝึกง่ายๆกันเถอะ” จางหยงกวาดสายตามองไปในห้องและพูด “ตอนนี้คุณลองใช้ความรู้ทางคณิตศาสตร์ออกแบบเก้าอี้ที่นั่งได้สะดวกสบายมาหน่อย” หากจู่ๆ คนอื่นได้ยินปัญหาแบบนี้ พวกเขาก็จะต้องสับสนอย่างแน่นอน เก้าอี้เนี่ยนะ? ยังต้องใช้ความรู้ทางคณิตศาสตร์ในการออกแบบอีกเหรอ? แต่หลินฟานต่างออกไป เขามีข้อมูลมากมายอยู่ในหัวทันที จากนั้นเขาก็หันไปหาฝาแฝดด้านข้างแล้วพูดว่า “ฟังที่ผมบอกแล้วพวกเธอออกแบบตามได้ไหม” ในเวลานี้ ใบหน้าของฝาแฝดยังคงแดงก่ำ แต่เมื่อพวกเธอได้ยินคำพูดของหลินฟาน พวกเธอก็รีบพยักหน้าตอบอย่างตื่นเต้น และในไม่ช้าก็มีเสียงพูดดังออกมาจากห้อง 305 ตามด้วยเสียงกดคีย์บอร์ด ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เก้าอี้ที่มีรูปร่างทันสมัยและสมบูรณ์แบบก็ปรากฏขึ้นบนเดสก์ท็อปของคอมพิวเตอร์ นี่มัน… จางหยงอ้าปากของเขาขึ้นอย่างตกตะลึง เขาชื่นชมอย่างใจจริง “โอเค ดีมาก! ความสามารถในการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของพวกคุณดีกว่าที่ฉันคิดไว้อีก!” “ถ้าพวกคุณมีความสามารถถึงขนาดนี้ ในการประกวดแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ก็ไม่น่าจะใช่เรื่องใหญ่เกินไปที่จะได้รับรางวัลระดับประเทศ”  ตอนนี้ใบหน้าของจางหยงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ติดสิบอันดับแรกของประเทศ แต่อย่างไรก็ตาม เกียรตินิยมของสาขาคณิตศาสตร์ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาก็ยังแย่อยู่พอสมควร เรื่องนี้แม้แต่จางหยงเองก็หมดทางแก้ไขจริงๆ และถ้าตอนนี้พวกเขาสามารถคว้ารางวัลชนะเลิศระดับประเทศมาได้ นั่นก็นับเป็นเรื่องที่ดีมากอย่างยิ่ง จางหยงพูดอีกครั้ง: “เพื่อความไม่ประมาท ฉันคงต้องขอให้ศาสตราจารย์หูเทียนมาช่วยฝึกพวกคุณด้วย เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์” “ถ้าพวกคุณได้รับความช่วยเหลือจากเธอ พวกคุณก็อาจจะมีโอกาสคว้าถ้วยระดับอุดมศึกษามาได้!” ทันทีที่เขาพูดจบ ใบหน้าของจางหยงก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจปกปิดได้ อย่างกับว่าตอนนี้ พวกหลินฟานได้รับรางวัลถ้วยอุดมศึกษาแล้วอย่างไรอย่างนั้น ถ้วยระดับอุดมศึกษาอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมมือ นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่จะชนะในการประกวดการแข่งขันแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ก็เป็นได้! ต้องรู้ก่อนว่า… มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยไม่เคยได้รับรางวัลถ้วยระดับอุดมศึกษามานับตั้งแต่ก่อตั้ง หากปีนี้สามารถทำได้ มันจะเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับมหาวิทยาลัยเจียงเป่ยของเรา! จากนั้นจางหยงก็ให้คำอธิบายอีกสองสามอย่าง ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะไปคุยกับหูเทียนและทางมหาวิทยาลัยเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากฟังคำพูดของจางหยง หลินฟานก็แสดงสีหน้าแปลก ๆ จางหยงบอกว่าหูเทียนเป็นผู้เชี่ยวชาญในการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์? ด้วยความช่วยเหลือของเธอ พวกเราก็มีโอกาสที่จะได้ถ้วยระดับอุดมศึกษางั้นหรอ? แต่หูเทียนเองก็บอกว่าจางหยง มีความสามารถสูงในการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์? เธอยังบอกด้วยว่าจางหยงเหมาะที่จะให้คำแนะนำฉันมากกว่า? หลินฟานมองดูการเดินจากไปของจางหยง เขาส่ายหัวและหยุดคิดเรื่องนี้ก่อนน่าจะดีกว่า จากนั้น หลินฟานก็เหลือบมองไปที่ห้องอันแสนว่างเปล่าและเก้าอี้ที่เกือบจะสมบูรณ์แบบในหน้าจอคอมพิวเตอร์ ในความคิดของหลินฟาน เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงการเคลื่อนไหวอันยอดเยี่ยมตอนที่เซี่ยปิงและเซี่ยเสว่ใช้คอมพิวเตอร์ จากนั้นเขาก็พูดว่า “พวกคุณช่วยผมค้นหาบางอย่างได้ไหม” หัวเล็กๆสองหัวของเซี่ยปิงและเซี่ยเสว่ ผยักหน้ารับรัวๆเหมือนกับไก่จิกข้าว ในความเห็นของพวกเธอ การได้ช่วยหลินฟานนั้นเป็นเรื่องที่มีความสุขมากๆ หลินฟานพูดว่า “ผมต้องการหาโสมอายุหนึ่งร้อยปี คุณช่วยหาให้หน่อยว่าจะสามารถหาชื้อได้จากที่ไหนได้บ้าง” ช่วงนี้ หลินฟานมักจะค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับโสมร้อยปีบนทางอินเทอร์เน็ต แต่อย่างไรก็ตาม นอกจากการค้นหาไปเจอ “โรงพยาบาลเจิ่นอ้าย” แล้ว เขาก็ยังไม่พบสิ่งใดอีกเลย และเมื่อเขาเห็นว่าเซี่ยปิงและเซี่ยเสว่เก่งด้านคอมพิวเตอร์อย่างมาก เขาจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไป “แคร็ก แคร็ก!” เสียงคีย์บอร์ดดังขึ้นอีกครั้งในห้อง 305 ตัวอักษรมากมายก็ได้ปรากฏขึ้นบนหน้าจอของคอมพิวเตอร์ทั้งสองเครื่อง ในไม่ช้า ก็มีข้อความเกี่ยวกับการค้นหาขึ้นมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของทั้งสองเครื่อง ในวันที่ 7 กันยายน ที่โรงแรมปักกิ่งซินเยว่จะมีการจัดการประมูลเกิดขึ้น รายการประมูล: ของโบราณสมัยราชวงศ์หมิง’ภาพเขาจำลอง’, เตาเผา ฉิงจู สมัยราชวงศ์หมิง, โสมร้อยปี… เมื่อหลินฟานเห็นสิ่งนี้ นัยน์ตาของเขาก็เกิดประกายขึ้น 7 กันยายน ก็พรุ่งนี้เองไม่ใช่หรอ ไม่แน่บางที พรุ่งนี้ฉันอาจจะได้รับโสม 100 ปี และสามารถรับสิทธ์ในการซื้อยาได้สำเร็จ “เซี่ยปิง, เซี่ยเสว่ พวกเธอช่วยฉันได้มากจริงๆเลย!” หลินฟานกล่าวอย่างมีความสุข เมื่อได้ยินคำชมของหลินฟาน ใบหน้าที่สวยงามของเซี่ยปิงและเซี่ยเสว่ก็เหมือนกับดอกไม้บานยามเช้าทันที เนื่องจากจะมีการประมูลในวันพรุ่งนี้ หลินฟานจึงไม่อยู่ที่ห้อง 305 อีกต่อไป เขาต้องรีบไปที่เมืองหลวง …… ในเวลาเดียวกัน จางหยงก็เดินเข้ามาในสำนักงานอย่างรวดเร็ว “ข่าวดี ข่าวดี!” จางหยงกล่าวอย่างตื่นเต้น “ข่าวดีอะไร” อาจาย์อีกคนถาม จางหยงกล่าวว่า “การประกวดแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ในปีนี้ โรงเรียนของเราจะได้รับรางวัลระดับประเทศอย่างน้อยหนึ่งรางวัล! พวกคุณคิดว่านี่เป็นข่าวดีหรือเปล่าล่ะ” “จริงเหรอ?” “ฉันจะหลอกไปทำไมล่ะ ถ้าให้ศาสตราจารย์หูเทียนมาช่วยฝึกด้วย ฉันคิดว่ามันก็เป็นไปได้ที่จะคว้าถ้วยระดับอุดมศึกษามาไว้ในครอบครอง!” จางหยงกล่าวอย่างตื่นเต้น ทันทีที่คำพูดนี้ถูกพูดออกมา อาจารย์ทุกคนในสำนักงานก็เปล่งเสียงอย่างประหลาดใจ หูเทียนจึงถามว่า: “คุณพูดถึงกลุ่มของหลินฟานใช่ไหม” “ดูเหมือนว่าคุณจะรู้จักพวกเขาอยู่แล้วศาสตราจารย์หูเทียน คุณจะเริ่มสอนพวกเขาในวันพรุ่งนี้ได้เลยหรือเปล่า” จางหยงกล่าว แต่หูเทียนส่ายหัวและกับพูดว่า “ฉันจะไม่สอนพวกเขา” “ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ล่ะศาสตราจารย์หูเทียน ฉันรับประกันได้เลยว่าพวกเขาเป็นกลุ่มที่มีความสามารถมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา!” จางหยงกล่าว หูเทียนพูด “ฉันได้บอกคณบดีเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วเรียบร้อย ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องเกลี้ยกล่อมฉันแล้วล่ะ” จางหยงมองไปที่ท่าทางที่ชัดเจนของเธอ เขาถอนหายใจก่อนจะพูด “นี่… โอเค ฉันเพิ่งบอก หลินฟานและคนอื่นๆว่าถ้าขอให้คุณมาช่วยสอนได้ บางทีพวกเขาอาจจะได้รับถ้วยระดับอุดมศึกษามาก็เป็นได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนคงจะต้องผิดหวังอีกปีซะแล้ว ” เมื่อหูเทียนได้ยินที่จางหยกพูด เธอก็อดไม่ได้ที่จะพึมพัมในใจ: ทำไมจางหยงถึงไม่คิดก่อนพูด? ฉันเพิ่งบอกหลินฟานไปว่าจางหยงเหมาะที่จะแนะนำเขามากกว่าฉัน แต่กลายเป็นว่าจางหยงแนะนำฉันกลับไปอีกที?