“ หลินเจียง คุณมีสิทธิอะไรมาถามฉันเรื่องพวกนี้? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณไม่ทราบ? ” เสิ่นเฉียวถอยหลังไปสองก้าว เพื่อที่จะเว้นระยะห่างจากหลินเจียง เธอไม่เข้าใจว่า เมื่อก่อนตัวเองถูกกรอกยาเสน่ห์อะไร ทำไมถึงได้ไม่เปลี่ยนใจไปจากผู้ชายคนนี้มาตลอดระยะเวลาสองปีเต็ม แต่วันนี้กลับได้รู้ว่าหลินเจียงคือคนที่ไร้ยางอายได้ถึงขนาดนี้! เป็นเขาที่เสแสร้งเก่ง หรือเป็นเธอที่โง่มาตลอด? “ เกี่ยวสิ! ” หลินเจียงก้าวขึ้นไปด้านหน้า และขึงไหล่ของเธอไว้: “ ทำไมคุณถึงได้ไปหาผู้ชายคนอื่นในตอนที่เราเพิ่งจะหย่ากัน? ทำไมเขาถึงปฏิบัติต่อคุณดีนัก? เขารวยขนาดนั้น คุณคงจับเขาได้แล้วใช่ไหม? หรือว่าตอนที่เรายังไม่ได้หย่ากัน คุณก็คบกับเขาแล้ว? ผมคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ดีมาตลอด นึกไม่ถึงว่าคุณจะเห็นแก่เงินจนหน้าไม่อายได้ถึงขนาดนี้! ” เสิ่นเฉียวตกตะลึงไปทันที! เธอมองผู้ชายด้านหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง และรู้สึกตัวว่าเขาไร้ยางอายจนไม่สามารถบรรยายออกมาได้เลยจริงๆ จะว่าไปแล้ว ถ้าเขาพูดต่ออีกก็คงไม่มีประโยชน์อะไร เสิ่นเฉียวยิ้มอย่างเย็นชา และมองเขาด้วยสายตาที่เย็นยะเยือก “ ใช่ ฉันมันเห็นแก่เงิน ฉันมันหน้าไม่อาย ฉันยอมรับ ตอนนี้คุณจะปล่อยฉันได้หรือยัง? ” ช่างเป็นอดีตสามีที่ดีจริงๆ! สองปีที่อยู่ด้วยกัน ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอ นึกไม่ถึงว่าเขาจะถามเธอกลับ แต่ไม่เคยพิจารณาว่าตัวเองได้ทำผิดไปหรือเปล่า ยังคงมองไม่เห็นว่าตอนนี้เธอไม่ได้ใส่รองเท้า และยังใส่ชุดคนป่วยอยู่ แถมมีใบหน้าซีดเซียวอีกต่างหาก เสิ่นเฉียวรู้สึกว่า เมื่อก่อนตัวเองช่างตาบอดจริงๆ “ ปล่อยคุณ? ไม่มีทาง คุณต้องขอโทษผม ” เสิ่นเฉียว: “ ……ปล่อยฉัน ” “ เฉียวเฉียว ขอโทษผมเสร็จ คุณยังต้องไปขอโทษแม่ผม คุณหลอกพวกเรา…… ” “ เหอะเหอะ ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะ ปล่อยฉัน! ” เสิ่นเฉียวโมโหมาก พลิกฝ่ามือไปตบหน้าหลินเจียง หลังจากที่หลินเจียงถูกเธอตบหน้า ก็ได้แสดงอาการโกรธออกมาทันที “ นึกไม่ถึงว่าคุณจะเป็นผู้หญิงที่ปากคอเราะร้าย ได้ ในเมื่อคุณหน้าไม่อายได้ถึงขนาดนี้ งั้นผมจะไม่เกรงใจคุณแล้ว! ” หลินเจียงบีบแขนของเธอแน่น และออกแรงลากเธอ พละกำลังของเธอจะไปสู้เขาได้ยังไง “ คุณปล่อยฉันนะ ปล่อย! ” “ ผู้หญิงหน้าไม่อายอย่างคุณ ผมจะพาคุณไปขอโทษคนในบ้านของผมทุกคน และให้คุณไปบอกกับทุกคนว่า คุณได้ทำเรื่องหน้าไม่อายอะไรลงไปบ้าง! ” “ ปล่อยฉัน…… ” แขนของเสิ่นเฉียวถูกเขาบีบจนรู้สึกเจ็บไปหมด อีกอย่าง การฉุดกระชากที่รุนแรงนี้ ทำให้ด้านหน้าของเธอค่อยๆมืดลง ทันใดนั้น ได้มีร่างสูงใหญ่มาขวางหน้าหลินเจียง และขวางทางที่เขากำลังจะเดินไป หลินเจียงมองผู้ชายที่ปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหัน เขาขมวดคิ้วและลากเสิ่นเฉียวเดินไปทางอื่น ใครจะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นก็เปลี่ยนทิศทางตามเขาไปเหมือนกัน และได้มาขวางทางของเขาไว้ หลินเจียงหงุดหงิด: “ นายเป็นใครวะ? มาขวางทางฉันทำไม? ” ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลมาก “ ขอโทษนะ คุณผู้หญิงที่นายกำลังลากเธออยู่ คือน้องสะใภ้ฉัน ” “ น้องสะใภ้? ” ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เสิ่นเฉียวจึงเงยหน้าขึ้น และได้เห็นเย่หลิ่นหาน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ไม่มีรอยยับเลยสักนิดเดียว ถึงแม้ว่าจะขวางทางหลินเจียงอยู่ แต่สายตาของเขายังคงอ่อนโยน และมีท่าทีที่เป็นสุภาพบุรุษ เพราะฉะนั้น หลินเจียงเห็นท่าทางที่น่ารังแกของเขา เขาจึงไม่รู้สึกกลัวเขาสักนิดเดียว “ เธอคือน้องสะใภ้นาย แต่เธอยังคงเป็นภรรยาของฉัน ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้! ” “ ฉันบอกว่าเธอคือน้องสะใภ้ฉัน นายบอกว่าเธอเป็นภรรยาของนาย? หรือว่านายเป็นน้องชายฉัน? ทำไมฉันถึงไม่แน่ใจกับเรื่องนี้ละ? ” เย่หลิ่นหานยิ้มเล็กน้อย แต่สายตากลับเปล่งประกายแสงอันตรายขึ้น หลินเจียง: “ น่ารำคาญจังวะ? อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น นี่มันเรื่องระหว่างฉันกับเธอ ” “ จะปล่อยเธอไหม? ฉันให้เวลานายห้าวินาที ” พูดถึงตรงนี้ เย่หลิ่นหานก็ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดไปที่เบอร์ 110 “ ถ้าหลังจากที่โทรติดแล้ว นายยังไม่ปล่อยเธอ งั้นก็อย่าโทษว่าฉันเป็นคนเรียกตำรวจมาก็แล้วกัน ฉันคิดว่า……ตำรวจคงจะให้ความสนใจกับคนที่ล่อลวงผู้คนบนถนนนะ ” เย่หลิ่นหานเปิดลำโพง ตู้ด—— ตู้ด—— บนตัวของเย่หลิ่นหานเหมือนมีพลังบางอย่าง ที่ทำให้คนรู้สึกว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น และหลินเจียงก็ได้ถูกเขาทำให้ตกใจ หลังจากที่เขาได้ยินเสียงนั้น ในที่สุดก็ได้ปล่อยเสิ่นเฉียว หลังจากนั้นก็ได้จ้องไปที่เสิ่นเฉียวอย่างโหดเหี้ยม “ ฝากไว้ก่อน ครั้งหน้าคุณไม่โชคดีแบบนี้แน่ ” หลังจากนั้นหลินเจียงก็รีบเดินจากไปทันที เย่หลิ่นหานรีบกดวางสาย เสิ่นเฉียวมองเย่หลิ่นหาน ริมฝีปากขยับไปมา: “ พี่ พี่ใหญ่……ขอบคุณค่ะ ” เสียงพูดเพิ่งจะหยุดไป ร่างของเธอก็ล้มลงไปข้างหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง สีหน้าของเย่หลิ่นหานเปลี่ยนไป เขายื่นมือไปรับเธอ หลังจากนั้นก็ได้นำเธอมากอดไว้ในอ้อมอก ตอนที่จับเธอ เย่หลิ่นหานถึงได้รู้ว่าเสิ่นเฉียวผอมมาก จับเธอครั้งนี้ สามารถคลำถึงกระดูกของเธอได้เลย “ น้องสะใภ้? ” เย่หลิ่นหานเรียกเธอหนึ่งครั้ง เสิ่นเฉียวได้หลับตาสองข้าง และไม่รู้สึกตัวแล้ว เย่หลิ่นหานมองสีหน้าของเขาก็รู้สึกสงสารขึ้นมาทันที เขาเก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋ากางเกงของตัวเองด้วยมือข้างเดียว หลังจากนั้นก็ใช้มือยกขาทั้งสองข้างของเสิ่นเฉียว และอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง และภาพเหตุการณ์นี้เพิ่งเข้าตาเย่โม่เซินกับเซียวซู่ที่ตามออกมาและยืนอยู่ไม่ไกล หลังจากที่เซียวซู่เห็นภาพเหตุการณ์นี้ และหลังจากที่ได้หันไปมองเย่หลิ่นหานที่อุ้มเสิ่นเฉียวขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงแล้วนั้น ก็รู้สึกว่าลมหายใจที่อยู่บนตัวของเย่โม่เซินเปลี่ยนไปจากเดิม ทำให้เซียวซู่ที่ยืนอยู่ข้างเขาเหมือนอยู่ในนรก เขาพูดอธิบายให้เสิ่นเฉียวอย่างติดอ่างเล็กน้อย: “ คือ คือว่า……คุณช่ายเย่ครับ ผู้ช่วยเสิ่นเธอเป็นลมไปแล้ว ” เหอะ เย่โม่เซินหัวเราะอย่างเย็นชาในใจ เขารู้ว่าเธอเป็นลมไปแล้ว ก่อนหน้า ตอนที่กัดเขา ต่อยเขา ยังมีแรงเยอะอยู่เลย? ตอนนี้ พอเห็นเย่หลิ่นหานกลับอ่อนแอจนเป็นลมไป ยังล้มลงไปในอ้อมอกของเขาอีก? เหอะ ช่างเป็นผู้หญิงที่กลับกลอกจริงๆ! “ ผู้ช่วยเสิ่น ไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อวาน จึงไม่มีแรง……เป็นลมไปถือว่าเป็นเรื่องธรรมดานะครับ ” เซียวซู่ยังคงพูดอธิบายให้เสิ่นเฉียว เย่โม่เซินไม่ตอบอะไร “ คุณ คุณชายเย่ครับ……พวกเรา……จะไปแย่งผู้ช่วยเสิ่นกลับมาไหม? ” เย่โม่เซินหันหัวกลับมาอย่างรวดเร็ว และจ้องเขาด้วยสายตาที่แหลมคม เซียวซู่ตัวสั่นเล็กน้อยทันที: “ คือ ไม่ไปแล้ว? ” “ แย้งเธอทำไม? ” เย่โม่เซินหัวเราะอย่างเย็นชา ความชั่วร้ายมาเยือนทันที: “ เธอยอมไปอยู่ในอ้อมกอดใครก็ให้เธอไป ” เซียวซู่: “……คุณชายเย่ หึงหรอครับ? ” ตาคมเหมือนมีดของเย่โม่เซินแทงไปที่เขาทันที เซียวซู่เดินถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว “ ถ้าคุณชายเย่ไม่อยากออกหน้าด้วยตัวเอง งั้น……ผมออกหน้าให้ก็ได้ครับ ” “ นายกล้ามากนะ! ” ก็ได้ ตัวเองไม่อยากไปยังห้ามไม่ให้เขาไปอีก ไม่ยอมรับว่าตัวเองหึง แต่เห็นผู้ช่วยเสิ่นถูกคนอื่นกอดไว้ในอ้อมอก กลับโกรธซะขนาดนั้น ตาคู่นั้น……โกรธจนแทบจะลุกเป็นไฟขึ้นมาแล้ว คนอื่นไม่ได้ตาบอดสักหน่อย เขาเห็นกันหมดแล้วเถอะ? “ งั้นคุณชายเย่ ตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหน? ” เย่โม่เซิน: “ กลับบริษัท ” “ แล้วผู้ช่วยเสิ่นละครับ? ” “ นายลองพูดชื่อของเธออีกสิ? ” ในที่สุดก็ปิดปากเซียวซู่ได้สำเร็จ เย่โม่เซินหมุนรถเข็นด้วยตัวเอง ในใจกลับโมโหจนกัดฟันแน่น ผู้หญิงที่สมควรตายคนนั้น ก่อนหน้ายังจูบกับเขาอยู่เลย มาตอนนี้กลับไปอยู่ในอ้อมอกของผู้ชายคนอื่น ช่างไม่รู้จักอับอายขายหน้าสะจริง กลับกลอกเป็นที่สุด!