“ฟัง” ชูฮันพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ “เราควรรีบออกไปก่อนที่พวกมันจะขึ้นมา” เขาไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเขาไม่ได้มีหน้าที่อะไรที่ต้องปกป้องพวกที่เอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในห้อง จำนวนของซอมบี้นั่นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทางเดียวที่จะรอดออกไปได้ก็คือต้องหนีออกไปจากที่นี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือ การมีชีวิตรอด! “อะไรนะ?!” อยู่ดีๆเหย่เทียนหลงก็ตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงก้าวร้าว “รีบวิ่งออกไป?มันมีซอมบี้นับไม่ถ้วนอยู่ข้างหน้าแล้วแกอยากให้เราวิ่งหนีออกไปเนี่ยนะ? แกมีความแข็งแรงและความสามารถ แกคิดจะทิ้งพวกเราใช่มั้ย?” เสียงของเหย่เทียนดังมาก ราวกับเขาตะโกนออกมาสุดปอด เสียงมันดังก้องกังวานไปทั่ว นอกจากนี้เขายังใช้ข้ออ้างทางศีลธรรม เพื่อกดดันชูฮันต่อหน้าผู้รอดชีวิตคนอื่น พยายามทำให้ทุกคนเป็นศัตรูกับชูฮัน ใช่แล้ว! มันทำตัวยิ่งใหญ่ดีนัก แถมยังมีคนที่มีปืนอีกสองคนอยู่ข้างมันอีก มันเป็นตำรวจรึป่าว? มันถูกส่งมาปกป้องพวกเรารึป่าว? อยู่ดีๆมันจะมาทิ้งเราได้ไง? เหล่าซอมบี้ที่กำลังรุมกัดกินร่างของลูว่านได้ยินเสียงตะโกนของเหย่เทียนหลง กลุ่มซอมบี้ที่อยู่รอบนอกยอมแพ้ที่จะพยายามเข้าไปรุมกินร่างของลูว่านและวิ่งมาทางเสียงที่เกิดขึ้นแทนพร้อมคำราม ฝูงซอมบี้ขนาดใหญ่วิ่งมาทางบันได ลูกตาที่ซีดขาวของพวกมันจ้องมายังเหล่าผู้รอดชีวิต “แก!” เฉินช่าวเย่โกรธอย่างมาก “นี่แกจงใจทำใช่มั้ย?” ชูฮันไม่ได้สนใจอะไรเหย่เทียนหลง หากแต่แววสังหารในตาเขามาเปล่งประกายออกมา เขาจะฆ่าเหย่เทียนหลงแน่ๆถ้าหากไม่เพราะว่าเลือดจะดึงดูดซอมบี้มา มันมีความดุร้ายปรากฏขึ้นบนแววตาของเหย่เทียนหลงอยู่แวบหนึ่ง สิ่งที่เขาต้องการก็คือ ซอมบี้ เพื่อที่พวกคนที่น่าขยะแขยงพวกนี้จะได้ตายไปซะ! สำหรับตัวเขาเอง เขาสามารถชิงปืนมาจากสาวน้อยนั่นได้ ขณะที่ทุกคนกำลังอยู่ในภาวะตกใจ อีกอย่าง เขายังมีลูกน้องอีกหลายคนอยู่ข้างๆ ดังนั้นเขาจะมีเวลาเหลือพอที่จะหนีไปได้ ฟึบ… ในตอนนี้ มีปืนเล็งมาที่เอวของเหย่เทียนหลง ท่าทางของสิบแปดดูน่าสนใจ แม้ว่าเธอจะตัวเล็กหากเธอกลับมีนัยน์ตาที่ดูมืดมน “ฉันจะฆ่าแกถ้าแกแม้แต่จะอ้าปากอีก!” หลังจากนั้น เธอก็ยิ้มแปลกๆออกมาทันที “ฉันเคยฆ่าคนมาแล้ว” เหงื่อไหลตกลงมาจากหน้าเหย่เทียนหลง เขาพยายามระงับความโกรธไว้ในใจพลางยิ้มแหยๆออกมา และคิดในใจว่าเขาน่าจะขมขื่นผู้หญิงสองคนนี้สักสิบรอบ! เสียงตะโกนดังขึ้น… ซอมบี้ตัวที่เร็วที่สุดได้มาอยู่หน้าพวกเขาแล้ว! ชูฮันถือขวานไว้แน่น แขนเขาเต็มไปด้วยพลัง มันมีแสงสว่างวาบบนปลายขวาน ปัก! เขาบดขยี้หัวของซอมบี้จนเละ! ปัง! เสียงร่างของซอมบี้ล้มลงกลิ้งลงไปตามบันได ชนกับเหล่าซอมบี้ที่ไม่รู้จักการหลบ ชูฮันยังคงเดินหน้าต่อไป เขาควงขวานฟาดไปข้างหน้าอย่างแรง ซอมบี้หลายตัวล้มลงไปพร้อมๆกันในการแกว่งเพียงครั้งเดียว พวกมันไม่ได้ตาย หากมันก็ช่วยซื้อเวลาให้ชูฮันได้พัก “พยายามอย่ายิง” ชูฮันพูดกับซางจิ่วตี้ “พวกมันรับรู้ได้ถึงเสียง” “เข้าใจแล้ว” ซางจิ่วตี้ตอบรับ เฉินช่าวเย่ทำตามชูฮัน เขาฟันขวานไปข้างหน้าเพื่อทำให้ซอมบี้กลัว ปัง ปัง ปัง… ชูฮันรีบฟันอย่างเร็วก่อนที่พวกมันจะลุกขึ้นมา เขาทุบหัวพวกมันด้วยความแรงเต็มที่ เลือดสีดำและของเหลวสีเหลืองผสมขาวในสมองไหลผสมกันเลอะเต็มไปหมด กลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งกระจายไปทั่ว ชูฮันไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆออกมาและเขายังคอยเตือนเฉินช่าวเย่ขณะกำลังฆ่าซอมบี้อีกว่า “เจ้าอ้วน แกควรใจเย็นลง พวกมันเชื่องช้าอยู่แล้วเพราะฉะนั้นมันไม่มีปัญหาสำหรับแกที่ฆ่าพวกมัน” เฉินช่าวเย่พยักหน้ารับ พลางคิดว่าตัวเองช่างโง่นักยามมองไปที่เหย่เทียนหลงที่ดูท่าทางกำลังคิดแผนชั่วร้ายอยู่ในใจ สาเหตุที่เขาหลับไปก่อนหน้านี้อย่างไม่ได้ตั้งใจโดยไม่มีเหตุผลมันเห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของเหย่เทียนหลงแน่ๆเพราะเขาได้เห็นความโหดร้ายของเหย่เทียนหลงมาแล้ว เมื่อเทียบกับชูฮันผู้แข็งกระด้าง ถึงแม้ชูฮันจะไม่เคยพูดจาดีๆกับเขาเลย หากเขาก็ไม่เคยทิ้งเฉินช่าวเย่ให้ตกอยู่ในอันตราย ชูฮันทุ่มเทให้กับการฝึกฝนแก่เขาและคอยสอยวิธีจัดการกับซอมบี้ เขาได้รับการสอนให้มีชีวิตอยู่รอดในยุคแห่งความโกลาหลนี้ จุดจบของเขาก็คงไม่ต่างจากลูว่านถ้าไม่ใช่เพราะชูฮัน… “หัวหน้า ฉันจะเชื่อฟังหัวหน้า!” เฉินช่าวเย่กัดริมฝีปากพลางตะโกนขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล ชูฮันมองมาอย่างงงๆ หากเขาไม่ได้มีเวลามาสนใจอะไร ซอมบี้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ และมันจะเป็นอันตรายถ้าพวกเขายังไม่เพิ่มความเร็วขึ้น คำราม คำราม คำราม…! ซอมบี้กลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเบียดตัวกันอยู่ตรงบันได กลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่วอากาศ ใบหน้าขาวซีดของซอมบี้อยู่เต็มตรงบันไดไปหมด ชูฮันและคนอื่นๆพบว่ามันยากที่จะขยับไปไหน ไม่ต้องพูดถึงการวิ่งหนีออกไป พวกเขาถูกล้อมรอบไปด้วยซอมบี้ทุกทาง เหล่าซอมบี้เปิดปากและวิ่งพุ่งมาทางที่มีคนอยู่ พวกมันไม่รู้สึกถึงความเมื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย มันแลบลิ้นที่เน่าเปื่อยออกมาพร้อมกับเผยฟันแหลมคมให้เห็น เหล่าซอมบี้ที่ใจร้อนคำรามอย่างดุดันด้วยความตื่นเต้น พวกมันบางตัวถึงกับอ้าปากเคี้ยวลม คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆพวกมันแต่พวกมันไม่สามารถเข้ามาถึงตัวได้ พวกมันจึงทำได้แต่ทำท่าเคี้ยวจนเหงือกพวกมันกระทบกันไปมาก่อให้เกิดเสียงไอคล้ายกับอาเจียนอันน่าขนลุกขึ้น ชูฮันโบกขวานลงไปอย่างแรงจนตัว มือและหน้า แม้กระปากและจมูก เปรอะเปื้อนไปด้วยเศษเนื้อเน่าเปื่อยและเลือดสีดำของเหล่าซอมบี้ เฉินช่าวเย่โบกขวานของเขาอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน จนมันมีที่ว่างตรงหน้าเฉินช่าวเย่เพราะการโจมตีอย่างรุนแรงและรวดเร็วของเขา ด้วยเพราะความอ้วนของเขา แรงในการเหวี่ยงขวานจึงมีมากไปด้วย เขาคิดว่าที่เขาเต็มไปด้วยพละกำลังเช่นนี้เป็นเพราะว่าเมื่ออยู่กับหัวหน้า เขาได้กินเนื้อสัตว์นั่นเอง! ติ้ด… ทันใดนั้น มีเสียงกลจากระบบล่มสลายดังขึ้น “ความจงรักภักดีของเฉินช่าวเย่เพิ่มขึ้นเป็น 80% และระบบเครดิตกลับคืน ได้เริ่มทำงาน!” “เจ้านายจะได้รับ 0.2 คะแนน ถ้าเฉินช่าวเย่ฆ่าซอมบี้1ตัว” ชูฮันกระพริบตาอย่างแปลกใจเล็กน้อย เพราะเขาสามารถสะสมคะแนนกับคู่หูที่มีความจงรักภักดีได้ 80% ถึงแม้จำนวน 0.2 จะเล็กน้อย แต่มันก็ดีกว่าไม่ได้อะไร! เขาเหลือบไปมองเฉินช่าวเย่ผู้ซึ่งมีความปรารถนาจะมีชีวิตรอด ในตอนนี้ที่ดูจะฮึกเฮิมเหลือเกิน ซอมบี้หลายตัวปรากฏอยู่เบื้องหน้าเฉินช่าวเย่ เลือดสีดำข้นเหนียวเปรอะไปทั่วขาของเจ้าอ้วน ภาพเบื้องหน้าเต็มไปด้วยเลือดและความรุนแรง ชูฮันย่นปากพลางคิด เจ้าอ้วนนั่นถึงจะขี้ขลาดแต่ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์! จางจือหวีและกู๋เสี่ยวตงทำเพียงขดตัวและซ่อนอยู่ข้างหลังคนอื่น เนื้อตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัว กลัวแม้กระทั่งจะเปิดตาขึ้น ไม่ต้องพูดถึงการจะยกอาวุธขึ้นมาสู้ด้วยซ้ำ หากแต่พวกเขายังอยากมีชีวิตรอด ทั้งคู่จึงฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ชูฮัน สิบแปดเริ่มตัวซีด เหงื่อซึมออกมาตามหน้าผาก เธอกลัวมากและเธอไม่มีความรู้อะไรเกี่ยวกับซอมบี้เลย ไม่รู้ว่าทำไมโลกถึงเปลี่ยนไป หากแต่เธอจำที่ชูฮันพูดไว้ได้ เธอจึงจับปืนในมือแน่นพลางเล็งไปที่เหย่เทียนหลง สำหรับเด็กสาวอายุ12ขวบ ถือว่าเธอมีจิตที่แข็งและนิ่งเหนือความคาดหมายนัก เวลายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ หลายชั่วโมงผ่านไป… การเคลื่อนไหวของชูฮันและคนอื่นๆเริ่มช้าลง จำนวนคนที่ติดเชื้อเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ พุ่งเข้ามาอย่างกับน้ำทะลัก จำนวนมันเริ่มมากกว่า 200 และมันมากกว่า 300 อย่างแน่นอน! มองไปที่บันไดซึ่งมีซอมบี้นับไม่ถ้วน ความสิ้นหวัง… ได้เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของแต่ละคน!