“ออกไป!” เธอตะโกนออกมาอย่างมีอารมณ์ เสียงเธอดังมากแต่มันกลับดูเย็นชาเหมือนกับเสียงของเครื่องจักร
ซางจิ่วตี้หยุดการเคลื่อนไหวทันทีที่สิบสามตะโกนใส่เธอ ร่างของเธอแข็งทื่อไปทั้งร่าง ขยับตัวไม่ได้ แม้แต่เลาเสี่ยวเสียวที่ดูมีความหลังกันมายังไม่สามารถทำให้เธอกลัวแบบนั้นได้
เลาเสี่ยวเสียวพยายามสุดตัวที่จะซ่อนตัวอยู่ในความมืด ทำตัวให้ไร้ตัวตนมากที่สุดที่จะทำได้ขณะเดียวกันก็เนื้อตัวก็สั่นเทาไปด้วยความกลัว
ผู้หญิงทั้งสองคนดูกลัวกันมากๆ
เฉินช่าวเย่มองไปที่สถานการณ์เบื้องหน้าด้วยสายตาไม่เข้าใจ ในสายตาเขา…ซอมบี้สิที่น่ากลัวไม่ใช่เด็กสาวคนนี้
เด็กสาวคนนี้น่าจะรอความช่วยเหลืออยู่ เธอดูเปราะบาง ทำไมพวกเขาต้องทำท่ากลัวเธอกันแบบนี้ด้วย?
เฉินช่าวเย่วิ่งไปข้างหน้าอย่างไวจนชูฮันยื่นมาออกมาห้ามไม่ทัน มือของชูฮันยังคงค้างเติ่งในอากาศ
เฉินช่าวเย่เดินเข้าไปพลางพูดอย่างนุ่มนวลกับสิบสาม “เด็กน้อย หนูไม่ต้องกลัวนะ เราไม่ใช่ศัตรู อ๊าก อ๊ากกกกกก!!!”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงแหกปากและร้องไห้ดังไม่หยุดจากเฉินช่าวเย่ เขากลัวจนล้มลงไปกับพื้น น้ำตาและน้ำมูกไหลท่วมไปกับพื้น เขาชี้นิ้วไปข้างหลังโต๊ะอย่างสั่นเทาพลางตะโกนขึ้นมา “อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!”
“แม่งเอ๊ย!” เลาเสี่ยวเสียวโกรธจัดพร้อมกับเอามือตะปบหน้าผากตัวเอง เจ้าอ้วนนั่นไร้ประโยชน์ชะมัด
ชูฮันรีบเดินเข้าไปพร้อมกับใบหน้าถมึงลากเฉินช่าวเย่ที่หนัก 200 กิโลกรัมกลับมาและปล่อยเขาออกไปจากห้องนี้ จากนั้นก็ปิดประตูลงทันทีอย่างรุนแรง
เฉินช่าวเย่ที่ยังคงตัวสั่นเทาด้วยความกลัวมองไปยังประตูที่ปิดสนิท เขายังคงร้องไห้อยู่แม้จะไม่มีน้ำตาและเสียง ด้วยเพราะเขากลัวว่าเสียงของเขาจะล่อซอมบี้มา มันช่างเลวร้ายเหลือเกิน! เขาจะไม่กลับเข้าไปในห้องนั่นอีก ถึงแม้ข้างนอกนี้จะดูน่ากลัวแค่ไหนก็ตาม แต่มันก็ยังปลอดภัยกว่าข้างในนั่น
เด็กสาวที่อยู่ข้างในนั่นเป็นโรคจิตหรือปีศาจกลับชาติมาเกิดหรือไงกัน?!
บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เด็กสาวมองไปที่คน3คนในห้อง เธตรึงสายตาอยู่กับชูฮันขณะที่ดวงตาของเธอเปล่งไปด้วยความดุดัน ราวกับหมาป่ากระหายเลือดยามกวาดสายตามองดูหน้าผาก ลำคอ และหัวใจ…จุดตายบนร่างกายของชูฮัน
เธอรู้สึกว่าชูฮันให้ความรู้สึกเป็นภัยคุกคามต่อเธอมากที่สุด
ส่งที่ทำให้เฉินช่าวเย่กลัวจัดและทำให้ผู้หญิงอีก2คนนั่นตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหลังโต๊ะที่เธอกำลังนั่งพิงอยู่
กองเอกสารและหนังสือสูงตั้งบังวิสัยทัศน์ของเขาและตัวเฉินช่างเย่เองก็ไม่ได้รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิบสามมาก่อน เขาเลยไม่ได้สังเกตบรรยากาศโดยรอบก่อนเดินเข้าไปหาสิบสาม
มีทั้งหมดกี่ร่าง 20? 50? หรือเป็นร้อย?
ไม่สามารถรู้จำนวนทั้งหมดได้แน่ชัด แต่ศพถูกวางเรียงไว้อย่างดี ทับซ้อนเป็นกองขึ้นไปราวกับปีรามิต ผสมไปด้วยทั้งคนแก่และเด็ก มันน่าจะเป็นเหล่าคนในสถานกำพร้าที่กลายร่างเป็นซอมบี้
ทุกคนในสถานกำพร้ากลายเป็นซอมบี้กันหมด!
รอยตัดของบาดแผลบนคอนั้นเป็นทรงแปลกๆ มันไม่ปกติ พวกเขาเดาว่ามันไม่น่าจะเกิดจากอาวุธแหลมคม ชูฮันมองไปที่หลังมือของเด็กสาวและพบว่าเล็บของเธอที่ควรจะเป็นสีขาวและบอบบางกลับเต็มไปด้วยเลือดสีดำและสิ่งสกปรกต่างๆ แสดงว่า…เธอนั่นแหละที่เป็นคนตัดหัวพวกเขา
มันเป็นสถานที่ที่เธอโตมา โดยมีประธานของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นคนดูแลเธอ เพื่อนๆ และเด็กน่ารักอีกหลายคนที่โตขึ้นมาด้วยกัน ทว่าเธอจำเป็นต้องฆ่าพวกเขา ตั้งแต่พวกเขากลายร่างเป็นซอมบี้
มันช่างโหดร้ายเหลือเกินที่ต้องกลายเป็นคนที่ต้องฆ่าคนที่ตัวเองรักและใกล้ชิดเองกับมือ…
ชูฮันนิ่วหน้าครุ่นคิด ตาของเขาฉายแววสับสน มันเหนือความคาดหมายของเขาที่สิบสามที่ซางจิ่วตี้และเลาเสี่ยวเสียวรู้จักคือเธอคนนี้ เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าเธอเจออะไรมาบ้างระหว่างการปะทุของโลกาวินาศ
แต่ยังไงมันก็เป็นความจริง ตอนนี้เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทั้งซางจิ่วตี้และเลาเสี่ยวเสียวถึงมีท่าทางแปลกๆเช่นนั้นยามพูดถึงสิบสาม เธอเป็นคนพิเศษเช่นเดียวกับกับตัวตนและบุคลิกของเธอ
เธอโด่งดังและเป็นที่รู้จักดีของทุกคนในระหว่าง10ปีของโลกาวินาศในชาติที่แล้ว เธอสามารถควบคุมได้ทั้งจีน เป็นหัวหน้าของหลางหยา เธอโลภมากในอำนาจจนสามารถรวบอำนาจกองกำลังทั้ง3กองมาได้จนหมด หลังจากนั้นเธอก็ได้ฉายาว่า ‘นักฆ่า’
ชูฮันก้มตัวลงเพื่อซ่อนแววตาที่กำลังมีความสุขของเขา
สวัสดี…ป่ายหวีเนอ
เจอกันอีกแล้ว…
“สิบสาม” ซางจิ่วตี้พยายามรวบรวมความกล้าอีกครั้ง “เธอจะไปกับเรามั้ย? เธออยู่ที่นี้ต่อไปไม่ได้ เธอควรไปอยู่กับพวกเรานะ” ป่ายหวีเนอยังคงไม่ขยับตัวใดๆหากแววตาสังหารฉายเต็มในดวงตาเธอ เธอพูดขึ้นมาเหมือนเดิมอีกครั้ง
“ออกไป”
ซางจิ่วตี้และเลาเสี่ยวเสียวเหมือนจะถอยหลังหนีออกไป ทั้งสองคนดูมึนงงสับสน พวกเธอไม่รู้ว่าควรจะออกไปหรืออยู่เกลี้ยกล่อมสิบสามต่อดี
หรือว่าพวกเธอควรไปและปล่อยให้ป่ายหวีเนออยู่ที่นี้ต่อ?
พวกเธอกลัวว่าป่ายหวีเนอจะฆ่าพวกเราทั้งหมดถ้าเธอพวกเรายังอยู่ที่นี้ต่อและทำให้เธอโกรธ
แปะ!
ชูฮันเดินหน้าเข้ามา การกระทำของเขาสร้างความตกใจอย่างมากต่อซางจิ่วตี้และเลาเสี่ยวเสียว แรงสังหารในตัวป่ายหวีเนอเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ
ชูฮันยิ้มและเดินเข้าไปหาเธอ ไม่สนใจท่าทางของซางจิ่วตี้และเลาเสี่ยวเสียว เขาจับมือเธอขึ้นมาขณะที่จิตสังหารของเธอระเบิดออกมา
มือชูฮันค่อยๆลูบผมของเธออย่างนุ่มนวล
การกระทำที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ดวงตาของเธอแดงก่ำขึ้นมา เธอก้มตัวขณะที่จิตสังหารของเธอเริ่มจางหายไป
ชูฮันรู้ว่าเธอทรมานจากการช็อกอย่างรุนแรงของการปะทุของโลกาวินาศ เธอดูเหมือนกับแมวขี้โมโห หากเขารู้ดีว่าการทำเช่นนี้ทำได้เพียงแค่ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากใครสักคน หากมันยังไม่มากพอที่จะพาเธอออกไปจากที่นี้
ชูฮันจึงพูดขึ้นอย่างใจเย็นว่า “เธออยากกลับไปที่บ้านป่ายมั้ย?”
จู่ๆทั้งห้องก็เงียบสนิทขึ้นมาทันที และ….
เคล้ง!
เคล้ง!
เสียงปืนของซางจิ่วตี้และเลาเสี่ยวเสียวตกลงบนพื้น พวกเธอทั้งประหลาดใจและตกใจในเวลาเดียวกันเหมือนกับตอนที่พบว่าซอมบี้มีตัวตนในโลกาวินาศ
ชูฮันรู้ได้ยังไง?
ป่ายหวีเนอเงยหน้าขึ้นมา ลืมตาขึ้นพลันก็มีน้ำตาไหลลงมาจากหน้าเธอ
“คุณเป็นใคร?” นี่เป็นประโยคแรกที่เธอพูดกับเขา ตามมาด้วย “ออกไป” ถึงแม้ว่าเสียงของเธอจะแหบแห้ง หากแต่ก็ยังแฝงไปด้วยความปรารถนา
ชูฮันยิ้มเล็กน้อย เขาเข้าใจสถานการณ์ของป่ายหวีเนอดี เธอโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่เธอไม่ใช่เด็กกำพร้า “ฉันคือชูฮัน” ชูฮันตอบพร้อมกับรอยยิ้มพลางชี้ไปที่หน้าท้องของเธอ “เธอหิวเหรอ?”
เด็กสาวพึ่งอายุเพียง 17 ปี หากเธอกลับต้องเผชิญเหตุการณ์มากมายในชีวิต ชูฮันคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องดูแลประคบประหงมป่ายหวีเนอ หากเขาจะให้ความช่วยเหลือและความเคารพต่อเธอแทน
แน่นอนว่าสิ่งที่เขาหวังไว้มากที่สุดก็คือ การได้รับความภักดีจากป่ายหวีเนอ ด้วยเพราะเธอจะกลายเป็นคนที่ทรงพลังมากในอนาคต และไม่มีใครสามารถควบคุมเธอได้ ฉายา ‘นักฆ่าคน’ ไม่ได้เป็นแค่ฉายา…
การได้เธอมาเข้าร่วมก็เหมือนกับได้ครึ่งหนึ่งของโลกาวินาศมาไว้ในมือ