บทที่ 615 บิดาของเจ้าอยู่ในขั้นสร้างรากฐาน!

ข้าก็แค่กลั่นลมปราณ 3,000 ปี

บทที่ 615 บิดาของเจ้าอยู่ในขั้นสร้างรากฐาน?!

บทที่ 615 บิดาของเจ้าอยู่ในขั้นสร้างรากฐาน?!

หลังจากที่กองกำลังรักษาความปลอดภัยและกลุ่มทำภารกิจลับจัดการทุกสิ่งเสร็จสิ้น หลังจากนี้จึงเป็นงานของผู้ใต้บังคับบัญชา ไป๋ซวี่เซียงและไป๋โม่เสวี่ยพาหลี่ลี่ไปยังโรงน้ำชาใกล้กับสำนัก

ร้านนี้เงียบมาก เป็นเพราะก่อนหน้านี้ไป๋ซวี่เซียงใช้เวทมนต์เสน่ห์ขับไล่คนธรรมดาออกจากร้าน…

ด้วยความสามารถอันน่าสะพรึงของไป๋โม่เสวี่ย โรงน้ำชาแห่งนี้คงจะเต็มไปด้วยผู้คน พวกเขาล้วนแต่ต้องการรับชมใบหน้าไป๋โม่เสวี่ย

หลังจากจัดการทุกสิ่งแล้ว ไป๋ซวี่เซียงจึงพาไป๋โม่เสวี่ยและหลี่ลี่เข้าไปในร้าน

“ต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

หลังจากเห็นไป๋ซวี่เซียงตระเตรียมการอย่างรัดกุม และคาถาที่นางร่ายออกมานั้นซับซ้อนยิ่งนัก หลี่ลี่จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวถาม

“แล้วเจ้าคิดว่าโม่เสวี่ยงดงามหรือไม่?”

ไป๋ซวี่เซียงถามกลับ

หลี่ลี่ชำเลืองมองไป๋โม่เสวี่ยเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“งดงามยิ่งนัก”

“อืม”

ไป๋ซวี่เซียงพยักหน้ารับพร้อมกล่าวตอบ

“ในสายตาของผู้อื่น โม่เสวี่ยงดงามกว่าจากสายตาของเจ้าเป็นพันเท่า”

“ท่านกำลังกล่าวหาว่าข้าบอกว่าโม่เสวี่ยไม่งดงามหรือ?”

เมื่อเห็นว่าไป๋โม่เสวี่ยอยู่ใกล้ หลี่ลี่ก็มีความมั่นใจมากขึ้น นางกล่าวถามออกไปอย่างขุ่นเคือง

“ไม่ พี่สาวข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

สีหน้าของไป๋โม่เสวี่ยเผยความขมขื่น

“มันคือความสามารถโดยกำเนิดของข้า แต่มันไม่มีผลต่อเจ้าและพี่หญิง อีกทั้งข้าก็มีแว่นที่ท่านพ่อมอบให้ เพียงแค่ใส่มันก็จบสิ้นแล้ว จะทำให้เรื่องยุ่งยากทำไมเล่า?”

“ไร้สาระ!”

ไป๋ซวี่เซียงกลอกตาไปมา

“หากเจ้าใส่แว่นแล้วข้าจะรับชมสิ่งใดเล่า? แว่นธรรมดานี้มันแย่เกินไป บดบังทุกสิ่งเสียสนิท และคงมีแต่ท่านพ่อของพวกเราเท่านั้นที่คิดเรื่องประหลาดเหล่านี้ได้!”

“สิ่งนี้แปลกประหลาดน้อยที่สุดในบรรดาสิ่งประดิษฐ์ของเขาแล้วไม่ใช่หรือ?”

ไป๋โม่เสวี่ยบ่น

“ในห้วงแห่งความว่างเปล่านี้ ทุกสิ่งที่อยู่เหนือสามัญสำนึกจะต้องเกี่ยวข้องกับเขาแน่นอน”

ด้วยเหตุผลบางประการ หลี่ลี่รู้สึกสนใจสถานการณ์ครอบครัวของไป๋โม่เสวี่ยและไป๋ซวี่เซียงเช่นกัน แต่เมื่อนางกำลังรับฟังอย่างมีความสุข สองพี่น้องก็หยุดกล่าวทันที

“ลืมไปซะ เรามาคุยกันดีกว่า”

ไป๋ซวี่เซียงเรียกเจ้าของร้าน ไป๋โม่เสวี่ยเหม่อลอยก่อนจะสั่งกาแฟสามถ้วย เสร็จแล้วจึงหันมาหาหลี่ลี่แล้วถามว่า

“ถามมาสิ อยากรู้อะไร?”

“อ่า…”

หลี่ลี่ชูสองนิ้วพร้อมกับชำเลืองมองไป๋โม่เสวี่ยแล้วถามว่า

“เจ้าเป็นใคร? มาจากไหนหรือ?”

“เรา? พวกเรามาจากเก้ามหาทวีปสิบแผ่นดินของโลกผู้ฝึกตน มันอยู่ภายใต้เขตอำนาจของแดนเซียน”

ไป๋ซวี่เซียงมองไป๋โม่เสวี่ย

“เขากับข้าเป็นพี่น้องกัน แต่เขาเป็นเด็กผู้ชาย”

“อะไรนะ?!”

หลี่ลี่อุทาน

นางมองไป๋โม่เสวี่ยอย่างรวดเร็วก่อนจะยกนิ้วชี้ไปทางนั้น

“เป็นผู้ชาย”

หลี่ลี่เบิกตากว้าง และไป๋โม่เสวี่ยเริ่มสังเกตเห็นว่าแววตาของนางแทบจะทะลักออกมาแล้ว

เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวตกตะลึงกับความจริงนี้ และในใจของนางกำลังสับสน

“แต่… แต่โม่เสวี่ยเป็นผู้ชาย… แต่สวมใส่ชุดผู้หญิง…”

หลี่ลี่ส่ายศีรษะ

“นี่มัน… มัน…”

มันไม่ใช่ว่าผิดเพศหรอกหรือ?

ไป๋โม่เสวี่ยกล่าวเสริมประโยคหลังของหลี่ลี่ ในใจของเขาทราบดีว่ามันไม่ผิดที่อีกฝ่ายจะคิดว่าพฤติกรรมของเขามันแปลกแยก

“ไม่ใช่อย่างนั้น”

ไป๋ซวี่เซียงที่อยู่ด้านข้างกล่าวขึ้นโดยใช้ความสามารถโน้มน้าวจิตใจ

“ดูนี่สิ เจ้าคิดว่าโม่เสวี่ยใส่กระโปรงแล้ว… ดูดีกว่าเจ้าใส่กระโปรงหรือไม่?”

หลี่ลี่สับสนแต่ก็ยังตอบกลับ

“แน่นอน โม่เสวี่ยใส่กระโปรงแล้วดูดีมาก ข้าไม่อาจเทียบได้เลย”

“พอเท่านี้!”

ไป๋ซวี่เซียงกล่าวต่อ

“ผู้ชายใส่กระโปรงเป็นเรื่องที่ผิด! แต่หากผู้ชายมีใบหน้างดงามและดูดีกว่าสตรีที่สวมกระโปรง เขาก็ไม่ผิด! เพราะทุกคนชอบดู!”

นางสรุปอย่างสั้น ๆ ส่วนหลี่ลี่ยังคงสับสน

ไป๋โม่เสวี่ยนั่งอยู่ข้าง ๆ ตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองจนดูเหมือนสติหลุดไปแล้ว

แม้ไป๋ซวี่เซียงจะปกปิดพฤติกรรมการสวมใส่เสื้อผ้าผู้หญิงของเขา แต่ว่าทำไมเขาจึงรู้สึกว่าตัวเองถูกขุดหลุมฝังอีกครั้ง…

“อย่างไรแล้ว แม้โม่เสวี่ยจะงดงามมาก แต่ท่านก็งดงามไม่แพ้กัน”

จิตใจของหลี่ลี่ผ่อนคลายเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวถามอีกครั้ง

“เช่นนั้น ท่านพ่อและท่านแม่ของพวกท่านทั้งสองคงจะงดงามยิ่งนักใช่หรือไม่?”

“อ่า ก็นับว่ามีใบหน้างดงามและหล่อเหลากระมัง”

ไป๋ซวี่เซียงครุ่นคิดก่อนจะตอบกลับ

“แม้ท่านพ่อของข้าจะมีขอบเขตการฝึกฝนต่ำต้อยที่สุดในครอบครัว แต่เขาก็มีใบหน้าหล่อเหลา”

“ขอบเขตต่ำต้อยที่สุด?”

หลี่ลี่ถามอย่างสงสัย

“อ่า… ในฐานะผู้นำครอบครัว โดยทั่วไปแล้วเขาควรจะเป็นผู้ที่อยู่ในขอบเขตสูงสุดใช่หรือไม่?”

“แต่ท่านพ่อของข้าแตกต่าง เขามีความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง”

ไป๋ซวี่เซียงโบกมือพร้อมกล่าวต่อ

“ท่านพ่อของข้าอยู่ในขั้นสร้างรากฐาน”

“ผู้ยิ่งใหญ่ในขั้นสร้างรากฐาน?!”

หลี่ลี่หายใจเข้าลึก… ตกตะลึงอย่างบอกไม่ถูก

ไป๋ซวี่เซียงและไป๋โม่เสวี่ยมองหน้ากัน จากนั้นเขาก็จดจำได้ว่าผู้ฝึกตนในขั้นสร้างรากฐานนั้นแข็งแกร่งที่สุดในห้วงแห่งความว่างเปล่า! และต่อให้ค้นหาอย่างไรก็ไม่อาจพบได้เกินสิบนิ้วมือ!

คำพูดของหลี่ลี่ยังมีความประหลาดใจ หากไป๋ชิวหรานมาที่นี่ เขาจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เช่นนั้นเขาจึงกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ยิ่งใหญ่ภายในใจของนางไปโดยสมบูรณ์… แม้จะมีขั้นพลัง ‘ต่ำ’ ก็ตาม

คำพูดของไป๋ซวี่เซียงกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของหลี่ลี่โดยสมบูรณ์ และเพื่อป้องกันไม่ให้เด็กหญิงตัวน้อยนี้กล่าวต่อ ไป๋ซวี่เซียงจึงกล่าวแทรกทันที

“เจ้าไม่อยากรู้แล้วหรือว่าเหตุใดจึงตกเป็นเป้าหมายของเดรัจฉานผู้นั้น? คนคนนั้นคือผู้ฝึกตนปีศาจในแดนเซียน เป็นผู้ลี้ภัยชั่วร้าย และเป็นเซียนจริง ๆ อีกทั้งเขายังมาจากแดนเซียนอีกด้วย”

หลี่ลี่คิดตามก่อนจะตระหนักได้ แม้นางจะเตรียมใจไว้มากโข แต่เมื่อได้รับฟังความจริงก็ยังอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

“ทำไมเหล่าทวยเทพจึงเพ่งเล็งสตรีไร้เดียงสาเช่นข้า?”

“นั่นเพราะเจ้ามิใช่สตรีธรรมดาไงล่ะสาวน้อย”

ไป๋ซวี่เซียงหันมองหลี่ลี่

“หลี่ลี่ ทำไมเจ้าจึงตกเป็นเป้าหมายของผู้ฝึกตนปีศาจ? แล้วทำไมเจ้าจึงรอดพ้นจากความสามารถของโม่เสวี่ยที่สามารถชักจูงจิตใจแม้แต่ผู้เป็นเซียนได้? แน่นอนว่าเรื่องนี้มีคำตอบแล้ว…”

ไป๋ซวี่เซียงมองไป๋โม่เสวี่ยพร้อมขยิบตาให้เขา

“พี่หญิงคิดเล่นสิ่งใดอีก?”

ไป๋โม่เสวี่ยตอบกลับอย่างเฉยชา

“นี่คือภารกิจ… ข้าไม่ใช่ของเล่นของท่านแล้วพี่หญิง”

ไป๋ซวี่เซียงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะกล่าวต่อ

“นั่นเพราะเจ้าคือการเกิดใหม่ของวิถีสวรรค์ในโลกวัตถุใบนี้ วิถีสวรรค์กลับชาติมาเกิดในโลกใบนี้ หลี่ลี่…”

“โอ้”

ไป๋โม่เสวี่ยอุทานคำเบา

“กลายเป็นว่าหลี่ลี่คือร่างจำแลงของวิถีสวรรค์ในโลกใบนี้”

“ถูกต้อง”

เมื่อเห็นว่าไป๋โม่เสวี่ยยังคงสงบ หลี่ลี่จึงกล่าวคำอย่างใจเย็นโดยไม่รู้ตัว

“กลายเป็นว่าข้าคือวิถีสวรรค์กลับชาติมาเกิดในโลกใบนี้”

หลังจากกล่าวจบ หลี่ลี่พลันเงียบงันไปสองสามเสี้ยวลมหายใจ เมื่อตระหนักถึงความจริงได้ นางก็อุทานเสียงดัง

“อะไรนะ? ข้าคือวิถีสวรรค์กลับชาติมาเกิดใหม่อีกครั้งในโลกใบนี้?!”