อ่านนิยาย นางสนมแพทย์อัจฉริยะ
สารบัญนิยาย 545 ตอน
- บทที่ 01 อาภรณ์หลุดลุ่ย
- บทที่ 02 ลวนลาม โอหังไม่ธรรมดา
- บทที่ 03 ระบายอารมณ์ วันนี้เป็นวันแต่งงาน
- บทที่ 04 ผลลัพธ์ ทุบตีอย่างโหดร้าย
- บทที่ 044 การปลูกถ่ายอวัยวะ
- บทที่ 05 ถูกหยามเกียรติ ทรยศนายเพื่อลาภยศ
- บทที่ 06 ตัดสินคู่หมั้น ลั่วอ๋อง
- บทที่ 07 ข่มขู่ ฮองเฮาลืมบุญคุณ
- บทที่ 08 ผ้าข้าว ข้าจะไม่ตาย
- บทที่ 09 ให้ตาย นางก็จะเดิมพัน
- บทที่ 10 บุญคุณ แอบหวั่นไหวต่อเสด็จอาจิ่ว
- บทที่ 11 รับศพ
- บทที่ 12 ช่วยคน
- บทที่ 13 ฆ่างู
- บทที่ 14 ยังไม่ตาย
- บทที่ 15 เอาชีวิตเป็นเดิมพัน
- บทที่ 16 คุกเข่าขอร้อง
- บทที่ 17 เผชิญหน้า
- บทที่ 18 ปัญหาที่ยุ่งยาก
- บทที่ 19 ทาส
- บทที่ 20 ต้องการเงิน
- บทที่ 21 ขอความช่วยเหลือ
- บทที่ 22 เชื่อเจ้า
- บทที่ 23 เจาะเลือด
- บทที่ 24 ลงมือ
- บทที่ 25 ตื่นตระหนก
- บทที่ 26 วุ่นวาย
- บทที่ 27 เข้าใจผิด
- บทที่ 28 น้ำลาย
- บทที่ 29 ดูถูก
- บทที่ 30 ยุติคดี
- บทที่ 31 บริสุทธิ์
- บทที่ 32 คนร้าย
- บทที่ 33 ไม่ท้อง
- บทที่ 34 ชื่อ
- บทที่ 35 หยุด
- บทที่ 36 ความอ่อนโยน
- บทที่ 37 เลี้ยงผู้ชายไว้ในจวน
- บทที่ 38 ขอให้ช่วยรักษา
- บทที่ 39 รับหน้าที่ใหม่
- บทที่ 40 ตาบอด
- บทที่ 41 มิตรสหาย
- บทที่ 42 ตรวจ
- บทที่ 43 แผนการรักษา
- บทที่ 45 ปรมจารย์ผู้ลึกลับ
- บทที่ 46 สตรี
- บทที่ 47 หายกัน
- บทที่ 48 การแสดงที่ยากลำบาก
- บทที่ 49 ข่าวลือ
- บทที่ 50 ความโกลาหล
- บทที่ 51 ตัวช่วย
- บทที่ 52 แก้แค้น
- บทที่ 53 ขอบคุณ
- บทที่ 54 เกลียดชัง
- บทที่ 55 อุ้ม
- บทที่ 56 กล่องยา
- บทที่ 57 ฟื้นแล้ว
- บทที่ 58 เรื่องตลก
- บทที่ 59 คำพูดบ้าๆ
- บทที่ 60 กลางหิมะ
- บทที่ 61 ผลสืบเนื่อง
- บทที่ 62 โอกาส
- บทที่ 63 เวทีแสดงศักยภาพ
- บทที่ 64 แทงพนัน
- บทที่ 65 ความริษยา
- บทที่ 66 ความเคลื่อนไหว
- บทที่ 67 ตอบแทนบุญคุณ
- บทที่ 68 กลยุทธ์
- บทที่ 69 พิชัยสงคราม
- บทที่ 70 ความโกลาหล
- บทที่ 71 การกระทำที่แสนโหดร้าย
- บทที่ 72 เทพอสุรา
- บทที่ 73 เป้ายิงธนู
- บทที่ 74 ตบหน้า
- บทที่ 75 บริสุทธิ์
- บทที่ 76 ขี่ม้า
- บทที่ 77 ไม่ง่าย
- บทที่ 78 เริ่มการแข่งขัน
- บทที่ 79 อุบัติเหตุ
- บทที่ 80 อุบัติเหตุ
- บทที่ 81 เป็นตาย
- บทที่ 82 ขอร้อง
- บทที่ 83 เสียดาย
- บทที่ 84 ทัณฑ์ทรมาน
- บทที่ 85 ต้นทุน
- บทที่ 86 กระจกตา
- บทที่ 87 สอบสวนคดี
- บทที่ 88 เสด็จอา
- บทที่ 89 บุญคุณ
- บทที่ 90 ใช้อำนาจกดขี่
- บทที่ 91 ความสามารถ
- บทที่ 92 วิธีการ
- บทที่ 93 การชี้แนะ
- บทที่ 94 ขอร้อง
- บทที่ 95 ออกจากคุก
- บทที่ 96 เหตุผล
- บทที่ 97 ไม่เชื่อ
- บทที่ 98 สาบาน
- บทที่ 99 ตายแล้ว
- บทที่ 100 ไม่มีอำนาจ
- บทที่ 101 ผ่าตัด - ขอพบหวังจิ่นหลิงก่อน
- บทที่ 102 ผ่าตัด - ได้พบหวังจิ่นหลิง
- บทที่ 103 ผ่าตัด - ประสบความสำเร็จอย่างมาก
- บทที่ 104 ความลับ
- บทที่ 105 หวังจิ่นหลิงกลับมามองเห็นอีกครั้ง
- บทที่ 106 พิสูจน์ความจริงให้คนที่เคยดูถูกนาง
- บทที่ 107 เฟิ่งชิงเฉินผู้เฉิดฉาย
- บทที่ 108 ใส่ความว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นปิศาจ
- บทที่ 109 หมอหลวงหยวนเป็นโรคหลอดเลือดสมอง
- บทที่ 110 เรื่องตลกโปกฮา
- บทที่ 111 สั่งสอนข้ารับใช้ตระกูลจ้าว
- บทที่ 112 หยิบยืมอำนาจผู้อื่น
- บทที่ 113 กราบไหว้ซุนยี่จิ่น
- บทที่ 114 คำขอร้องช่วยซีหลิงเทียนเหล่ยมาถึงหน้าประตู
- บทที่ 115 รักษาซีหลิงเทียนเหล่ย
- บทที่ 116 เสด็จอาจิ่วเสนอเฟิ่งชิงเฉินให้กับฝ่าบาท
- บทที่ 117 เฟิ่งชิงเฉินเข้าวังครั้งที่สอง
- บทที่ 118 สายเกินไป
- บทที่ 119 รักษาตงหลิงจื่อลั่ว
- บทที่ 120 ต้องสู้
- บทที่ 121 รู้สึกเริ่มแปลกใจกับเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 122 สำเร็จ
- บทที่ 123 สอบปากคำ （๑）
- บทที่ 124 สอบปากคำ (๒)
- บทที่ 125 เฟิ่งชิงเฉินเป็นลม
- บทที่ 126 หวังจิ่นหลิงขอเฟิ่งชิงเฉินแต่งงาน
- บทที่ 127 หลานจิ่วชิงมาจวนเฟิ่งยามวิกาล
- บทที่ 128 หลานจิ่วชิง เจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว
- บทที่ 129 ได้รับหนังสือเชิญไปงานกวี
- บทที่ 130 เรื่องในอดีต
- บทที่ 131 เชิญคน
- บทที่ 132 ทรมานตนเอง
- บทที่ 133 ช่างเป็นสตรีที่ยุ่งวุ่นวายเสียจริง
- บทที่ 134 ปฏิเสธ ข้าไม่ต้องการเป็นมือที่สาม
- บทที่ 135 ตัวตนที่เป็นความลับของโจวสิง
- บทที่ 136 เจ้าฉลาดถึงเพียงนี้ ช่วยข้าหน่อย
- บทที่ 137 สังหารคน ข้าก็ทำได้
- บทที่ 138 การฆ่าคน ที่แท้แล้วก็
- บทที่ 139 คุณชาย ถอดเสื้อผ้าออกเสียเถอะ
- บทที่ 140 หลานจิ่วชิง เจ้ามีแต่ความประหลาดและไม่มีความเป็นคน
- บทที่ 141 เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด
- บทที่ 142 เสด็จอาเก้า เก่งกาจยิ่งนัก
- บทที่ 143 คนรู้จักเก่า หัวแตก
- บทที่ 144 นี่จึงเรียกว่าการช่วยชีวิต
- บทที่ 145 อ่อย คุณชายใหญ่รูปงาม
- บทที่ 146 บุคคลสำคัญมักมาถึงงานทีหลังเสมอ
- บทที่ 147 ยังจะมองข้าอีกนานไหม
- บทที่ 148 แมกไม้บานสะพรั่ง
- บทที่ 149 คมเฉือนคม
- บทที่ 150 โชคเข้าข้างนางเต็มๆ
- บทที่ 151 ชื่อเสียงอื้อฉาวหรือดีเด่น ล้วนเป็นเพียงสิ่งนอกกาย
- บทที่ 152 ระวังจะเป็นขันทีคนต่อไป
- บทที่ 153 เรื่องซุบซิบของราชวงศ์
- บทที่ 154 เรื่องซุบซิบของราชวงศ์ (๒)
- บทที่ 155 ฝูงหมาป่าเข้าจู่โจม
- บทที่ 156 สู้กับหมาป่า ข้าไม่คู่ควรกับเจ้า
- บทที่ 157 หน้าที่ของข้าคือการช่วยชีวิตผู้คน
- บทที่ 158 เสด็จอาเก้าตกอยู่ในอันตราย
- บทที่ 159 รนหาที่ตาย ก้าวข้ามความท้าทาย
- บทที่ 160 บาดเจ็บเพราะช่วยตงหลิงจื่อชุน
- บทที่ 161
- บทที่ 162 สตรีเจ้าปัญหา
- บทที่ 163 เฟิ่งชิงเฉินเกิดอะไรขึ้นกับตัวเจ้ากันแน่
- บทที่ 164 มีสาวงามมาหา หากต้องการหึงหวงจะต้องมีสิทธิ์ในตัวเขาเสียก่อน
- บทที่ 165 สตรีของตระกูลซู ต้องการจะแต่งให้เสด็จอาเก้า
- บทที่ 166 เย่เย่ ความลับของตงหลิงจิ่ว
- บทที่ 167 ตงหลิงจิ่วอุ้มนาง
- บทที่ 168 พอจะงีบหลับก็มีคนส่งหมอนให้
- บทที่ 169 นรีเวช การตรวจโดยตรงและน่าอาย
- บทที่ 170 บีบบังคับทีละก้าว กลอุบายของนักต้มตุ๋น
- บทที่ 171 เขาติดคุก แล้วข้าจะช่วยเขาได้อย่างไร
- บทที่ 172 เสด็จอาเก้า มีคนเป็นห่วงท่าน
- บทที่ 173 อยากพบเสด็จอาเก้าหรือ ได้ รับเป็นศิษย์สิ
- บทที่ 174 อยากเป็นศิษย์หรือ ได้ ไปผ่าศพดูก่อน
- บทที่ 175 พาข้าไปพบเสด็จอาเก้าก่อน
- บทที่ 176 แสร้งเข้าไป แสร้งเก่งเสียจริง
- บทที่ 177 เขาไม่เชื่อใจนาง
- บทที่ 178 เสี่ยงเพื่อเขา เขามีค่ามากพอหรือ
- บทที่ 180 รัก ทำเพื่อเจ้าแต่ไม่อยากให้เจ้าทราบ
- บทที่ 181 เมื่อชราก็เจ้าเล่ห์ อำนาจล้นหลาม
- บทที่ 182 วินิจฉัยผิด พลังยิ่งใหญ่ของเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 183 ฆ่า คุณค่าของหมอ
- บทที่ 184 พิโรธ กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่
- บทที่ 185 ล้มลง อเวจีไม่ได้สนุกดั่งคิด
- บทที่ 186 อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายเป็นกบฏ
- บทที่ 187 ได้รับบาดเจ็บ เสด็จอาเก้าจริงจัง
- บทที่ 188 รับศิษย์ ตอบคำถามกายวิภาคศาสตร์
- บทที่ 189 ร่ำเรียน มีอาจารย์แล้วหลงลืมบิดาตนเอง
- บทที่ 190 สอนสั่ง เสด็จอาเก้าแอบฟังอยู่ด้านนอก
- บทที่ 191 จากลา ข้าเพียงดูโดยไม่กล่าวอันใด
- บทที่ 192 กลั่นแกล้ง ยืมพลังนั้นสำคัญไฉน
- บทที่ 193 ม้าตกใจ ซื่อจื่อเข้ามาช่วย
- บทที่ 194 ความรักหลบซ่อน ขี่ม้าด้วยกัน
- บทที่ 195 ตรวจรักษา เปิดโปงความรัก
- บทที่ 196 ถูกวางยาพิษ นั่นเป็นญาติผู้น้องของข้านะ
- บทที่ 197 เจ้าก็แค่แสร้งทำเป็นอวดเก่ง
- บทที่ 198 ถูกทิ้งไว้นอกเมือง ครั้งที่สาม
- บทที่ 199 ทุกฝ่ายเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกัน
- บทที่ 200 เหยื่อเพียงคนเดียว ใช้คนเสียคุ้มเลย
- บทที่ 201 ตัวหมาก เสด็จอาเก้าลงมือแล้ว
- บทที่ 202 ศัตรูบุก คนข้างถนนอย่าเอาเข้าบ้าน
- บทที่ 203 ล้อมรอบและจู่โจม คำสั่งของเสด็จอาเก้า
- บทที่ 204 บ้าจริง ทำลายแผนการ
- บทที่ 205 ได้รับความช่วยเหลือ ตงหลิงจิ่วให้ความสำคัญกับเจ้าพอสมควร
- บทที่ 206 ช่วยเหลือ ผู้ลงมือคือ
- บทที่ 207 กลับเมือง สภาพน่าสมเพช
- บทที่ 208 เหตุการณ์เดิม เข้าเมืองช่างยุ่งยาก
- บทที่ 209 ผู้ร้าย ตายไม่มีแผ่นดินฝัง
- บทที่ 210 พายุ ความลับของโจวสิง
- บทที่ 211 ข่าวอื้อฉาว ฝีมือของใคร
- บทที่ 212 ข่าวลือเกิดขึ้น พวกเราคือฆาตกรหลังบ้าน
- บทที่ 213 ข่าวลือเกิดขึ้น คำเชิญจากจวนเจิ้นกั๋วกง
- บทที่ 214 ทุกข์ใจบังคับให้เฟิ่งชิงเฉินต้องทำ
- บทที่ 215 ถอดเสื้อผ้าออก
- บทที่ 216 วิธีการ ซูหว่านมาแล้ว
- บทที่ 217 สิ่งที่ผิดพลาด ประสบการณ์อันดำมืดในชีวิต
- บทที่ 218 ตราประทับจิ่วโจว ความหวาดกลัวที่อยู่ภายในใจจิตใจ
- บทที่ 219 บุรุษ ซูหว่านเหยาหวามาหาถึงจวน
- บทที่ 220 บังคับ เข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยกลั่นแกล้งชิงเฉิน
- บทที่ 221 ยิงธนู โชคชะตาที่ต้องเป็นสนม
- บทที่ 222 เสด็จอาเก้า เขามาได้อย่างไร
- บทที่ 223 เสด็จอาเก้า เจ้าพ่อเล่ห์กล
- บทที่ 224 เล่ห์ร้าย เตรียมการไว้แล้ว
- บทที่ 225 ตัดออก หากคิดจะไปมิใช่เรื่องง่าย
- บทที่ 226 ตกใจจนเป็นลม ความกล้าไม่มากแต่ความโกรธมาก
- บทที่ 227 โจมตีกลางดึก ลูกหลานของราชวงศ์ก่อนหน้า
- บทที่ 228 ภาวะฉุกเฉิน จรรยาบรรณของแพทย์
- บทที่ 229 การขอความช่วยเหลือ ต้องทำตัวให้เหมือนขอความช่วยเหลือ
- บทที่ 230 ลงมือ เฟิ่งชิงเฉินที่ไม่เป็นสองรองใคร
- บทที่ 231 ใจเต้น เพียงแค่พริบตาเดียว
- บทที่ 232 ปฏิเสธ ชิงเฉินรู้จักตนเองดี
- บทที่ 233 ชาตินี้ นางคงมิได้รับความสุขที่สตรีสมควรจักได้รับกระมัง
- บทที่ 234 หมอ มิใช่บุคคลที่สามารถไปเที่ยวเล่นได้
- บทที่ 235 พาไป ชิงเฉินยุ่งมาก
- บทที่ 236 พิสูจน์ นี่มิใช่มนต์ดำแต่เป็นเทคนิคทางการแพทย์
- บทที่ 237 สาเหตุการตาย นี่เป็นการฆาตกรรม
- บทที่ 238 ไขคดี อาชีพผลตอบแทนสูง
- บทที่ 239 การไม่มีเบาะแสใดๆถือเป็นสิ่งที่ดี
- บทที่ 240 แก้แค้น โลกนี้ไม่มีอาหารฟรี
- บทที่ 241 ฆ่า พวกสตรีตาบอดทั้งหลาย
- บทที่ 242 ดูละคร วางแผนเช่นไรต่อ
- บทที่ 243 บาดเจ็บ จะจัดการเฟิ่งชิงเฉินล้วนต้องสูญเสีย
- บทที่ 244 ฝึกม้า ขอเพิ่มเดิมพัน
- บทที่ 245 เดิมพัน ข้าต้องการมือและดวงตาเจ้า
- บทที่ 246 ชั่วร้าย ไม่มีใครสนเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 247 ในสนาม ชิงเฉินพร้อมแล้ว
- บทที่ 248 อัศจรรย์ ข้าฝึกม้าไม่ได้จริงๆ
- บทที่ 249 ได้รับบาดเจ็บ พวกเขาไม่เห็นเลือดที่กำลังไหล
- บทที่ 250 ภาพลักษณ์ดูดี แต่ตัวตนที่แท้จริงกลับกัน
- บทที่ 251 ปราบม้าพยศสำเร็จ
- บทที่ 252 บาดเจ็บ ข้าเป็นห่วงแต่เจ้ามองไม่เห็น
- บทที่ 253 ตกหลังม้า อาภรณ์ขาด
- บทที่ 254 ผิดหวัง จักรพรรดิไร้ใจ
- บทที่ 255 ปัดความรับผิดชอบ ต้องให้เฟิ่งชิงเฉินลงมือ
- บทที่ 256 มอบยา พวกเจ้าไม่ไปข้าไปเอง
- บทที่ 257 ลงมือ ไม่ปล่อยไปแม้เพียงคนเดียว
- บทที่ 258 ความเข้าใจผิด คนในวัง
- บทที่ 259 พระราชโองการ ธิดาผู้กตัญญู
- บทที่ 260 ขอแต่งงาน ลมหายใจแห่งการสมรู้ร่วมคิด
- บทที่ 261 พรุ่งนี้คุณชายใหญ่ตระกูลหวังจะกลับเข้าเมือง
- บทที่ 262 เจากไป อำนาจคุณชายใหญ่กลับคืนมา
- บทที่ 263 มาส่ง หวังจิ่นหลิงยอดนิยม
- บทที่ 264 ระเบิด มีเพื่อนร่วมยุคอีกหรือ
- บทที่ 265 แนวหน้า ข้าเป็นหมอจะหนีมิได้
- บทที่ 266 ความงามที่เบ่งบาน เจ้าคือใคร (๑)
- บทที่ 267 ความงานที่เบ่งบาน เจ้าคือใคร (๒)
- บทที่ 268 ปกป้อง เรื่องร้ายเรื่องเดียวกลับทำประโยชน์คืนมาได้ถึงสามเรื่อง
- บทที่ 269 ซักถาม ชิงเฉินมีส่วนเกี่ยวข้อง
- บทที่ 270 ความวุ่นวายก่อเค้าลางอยู่ตรงหน้า
- บทที่ 271 คนที่รู้ความจริง คำเชิญจากเซี่ยกุ้ยเฟย
- บทที่ 272 ตบหน้า เฟิ่งชิงเฉินไม่ใช่หญิงสาวที่อ่อนแอ
- บทที่ 273 การเห็นอกเห็นใจศัตรูเป็นการกระทำที่โง่เขลาที่สุด
- บทที่ 274 สังหารด้วยไม้ ยังไงก็ต้องฆ่า
- บทที่ 275 พิษในเลือด
- บทที่ 276 กระเป๋าเงิน ตกไปที่ใคร
- บทที่ 277 ระเบิด จวนเฟิ่งปลอดภัยที่สุด
- บทที่ 278 คนบ้านเดียวกัน แทงข้างหลัง
- บทที่ 279 ถ่อมตน
- บทที่ 280 แสร้งตาย จัดการหลี่เซี่ยง
- บทที่ 281 ปล่อยเลือดก่อน ทำให้ป่วยก่อนแล้วจึงรักษา
- บทที่ 282 เจ้าเล่ห์ ค้างคืนที่พระราชวัง
- บทที่ 283 งานแต่ง ความเห็นของฝ่าบาท
- บทที่ 284 ขอความช่วยเหลือ เส้นสายของเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 285 ทำลาย อยู่ร่วมกับคนฉลาดนั้นเหนื่อยมาก
- บทที่ 286 กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนอง
- บทที่ 287 ป่วยหนัก วิธีการของหมอ
- บทที่ 288 เรื่องวุ่นวาย ไม่เสียเปล่า
- บทที่ 289 ขึ้นรถ บังเอิญยิ่งนัก
- บทที่ 290 ดื่มชา ได้ยินมาว่าฝีเข็มของเจ้าเป็นเลิศ
- บทที่ 291 ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้
- บทที่ 292 หลับตาลง เยี่ยมเยือนฮูหยิน
- บทที่ 293 จวนเฟิ่งอับจนขนาดนั้นเลยหรือ
- บทที่ 294 หลี่เซี่ยง เจิ้นกั๋วกงไม่พอใจ
- บทที่ 295 เกิดเรื่องขึ้น กระสุนในคลัง
- บทที่ 296 ทุจริต เป็นเรื่องธรรมดานัก
- บทที่ 297 ไม่มีใครธรรมดา
- บทที่ 298 เอาละ ลางสังหรณ์เสด็จอาเก้าหึงหวง
- บทที่ 299 ก็แค่กินอาหาร ยุ่งยากยิ่งนัก
- บทที่ 300 เหมาะสมกันยิ่ง หึงหวงไม่น้อย
- บทที่ 301 งานกินข้าว ข้ารอเจ้าที่นี่
- บทที่ 302 เสด็จอาเก้า ทำดีต่อกันโดยไร้เหตุ
- บทที่ 303 เปล่าขลุ่ยในบึงบัว ถือเป็นการยั่วยวนหรือไม่
- บทที่ 304 ประดับ เสด็จอาเก้าเจ้าเลห์
- บทที่ 305 เสื้อแบบเดียวกัน คนอื่นเข้าใจผิดอีกแล้ว
- บทที่ 306 กล่าวหา ชิงเฉินของข้า
- บทที่ 307 ไล่ฆ่า เรียกใช้คุณชายใหญ่
- บทที่ 308 เตือน ไม่ให้เจ้าไปเป็นสนม
- บทที่ 309 บึงบัวใต้แสงจันทร์ ผู้ใดหึงใครกันแน่
- บทที่ 310 ตั้งใจ เปิ่นหวางไม่ชอบสตรีที่อ่อนแอ
- บทที่ 311 สถานะ เจ้าทำลายความหวังดีของข้า
- บทที่ 312 สุรากลั่นหิมะ เสด็จอาเก้าคนนี้
- บทที่ 313 ล่อลวง ไม่อยากให้เจ้าถูกระราน
- บทที่ 314 จิตใจ เสด็จอาเก้าไม่ได้ต่ำต้อยขนาดนั้น
- บทที่ 315 แต่งงาน ใครกล้าไม่พยักหน้า
- บทที่ 316 เสพกาม ด้วยความมึนเมา
- บทที่ 317 ร้องไห้ ก็แค่ฟันต่อฟัน
- บทที่ 318 คิดว่าสาวรับใช้ปีนขึ้นเตียง
- บทที่ 319 เมื่อคืน นางอยู่กับข้าทั้งคืน
- บทที่ 320 รถสั่น ข้าไม่เป็นหนึ่งในนั้น
- บทที่ 321 เชื่อใจ เฟิ่งชิงเฉินที่น่าสงสาร
- บทที่ 322 ฆ่าเลย เสด็จอาเก้า ท่านเดาได้หรือไม่
- บทที่ 323 ฆ่า ไม่ต้องให้เหลือพยานเอาไว้
- บทที่ 324 ลอบสังหาร ข้ายังอยากหาเรื่องเจ้ามากกว่านี้
- บทที่ 325 ใจกล้า นี่แหละคือเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 326 ผลที่ตามมา ใครสร้างปัญหาก็ต้องรับผิดชอบ
- บทที่ 327 เข้าวัง เรื่องนี้ไม่อาจปล่อยปละละเลย
- บทที่ 328 ความรับผิดชอบ อารมณ์ของเด็ก
- บทที่ 329 ผุดขึ้น จักรพรรดิเกิดความสงสัย
- บทที่ 330 โง่ ไม่รู้จะสงสารตัวเองอย่างไร
- บทที่ 331 เสียโฉม เด็กร้องไห้มักมีขนมกิน
- บทที่ 332 จริงหรือเท็จ ใครเล่าจะรู้
- บทที่ 333 คลอดยาก เลือกแม่หรือลูก
- บทที่ 334 ผ่าคลอด โลกนี้มีคนคลั่งรักแท้จริง
- บทที่ 335 ป่วยหนัก ขอความช่วยเหลือไร้ผล
- บทที่ 336 ครั้งแรก มาที่ห้องตอนกลางคืน
- บทที่ 337 วางยาพิษ การเล่นกลของหลานจิ่วชิง
- บทที่ 338 เป่าเอ๋อ คู่หมั้นที่เป็นศิษย์น้อง
- บทที่ 339 แกล้งป่วย กระต่ายก็กัดได้หากจนตรอก
- บทที่ 340 ชีวิตและความตาย คนเดียวที่พึ่งพาได้คือตัวเอง
- บทที่ 341 น่าเสียดาย เป็นตายอย่างไรช่วยบอกข้าที
- บทที่ 342 วางใจ แผนการร้ายของหลี่เซี่ยง
- บทที่ 343 ของขวัญ ท่านแม่ทัพลงมือ
- บทที่ 344 ทะเลเพลิง จวนเฟิ่งถูกทำลาย
- บทที่ 345 ถุงหอม หัวใจของนางที่ได้รับความเจ็บปวด
- บทที่ 346 แย่งคน ไม่มีบ้านแล้ว
- บทที่ 348 แก้แค้น ตามใจเจ้าอย่างไร้เงื่อนไข
- บทที่ 349 ข่าวลือ สามารถทำร้ายคนและสามารถช่วยคนได้เช่นกัน
- บทที่ 350 ฆ่าตกรรม ได้เวลาลงมือแล้ว
- บทที่ 351 จูบ กดเจ้าให้ลงมาอยู่ภายใต้ร่างกาย
- บทที่ 352 เข้าวัง เราสองไม่คุ้นเคย
- บทที่ 353 เสด็จอาเก้านี่คือหมาป่าที่ชั่วร้าย
- บทที่ 354 นอกใจ จะทำอย่างไรให้เชื่อ
- บทที่ 355 ความลับที่ซ่อนอยู่ คนของกษัตริย์
- บทที่ 356 ทิวทัศน์ที่งดงาม
- บทที่ 357 ออกนอกเมือง จุดจบของหลี่เซี่ยง
- บทที่ 358 มงคล ออกจากเมืองหลวง
- บทที่ 359 เสด็จอาเก้า ท่านเลวร้ายมากกว่านี้ได้หรือไม่
- บทที่ 360 เข้าเมือง ฝนห่าใหญ่ที่กำลังตั้งเค้าเข้ามา
- บทที่ 361 เปิดประตูเมือง ข้าจะเข้าเมือง
- บทที่ 362 เรียกตัว โทสะของจักรพรรดิ
- บทที่ 363 สงบลง ซูหว่านต้องการแต่งงานกับตงหลิง
- บทที่ 364 ปฏิเสธ เฟิ่งชิงเฉินแอบยิ้มได้แล้ว
- บทที่ 365 หึงหวง ความลับถูกเปิดโปง
- บทที่ 366 ยอดเขาหิมะที่เตรียมการจู่โจม
- บทที่ 367 บูรณะจวนเฟิ่ง
- บทที่ 368 การตาย และสถานะพ่อแม่ตระกูลเฟิ่ง
- บทที่ 369 พบเจอยามวิกาล จะมีการแก้แค้นหรือไม่
- บทที่ 370 แต่งงานเพื่อกลั่นแกล้งหญิงที่น่าสงสาร
- บทที่ 371 เจตนาสังหาร บุรุษผู้น่ากลัว
- บทที่ 372 หญิงโสเภณี ขานชื่อเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 373 ผิวเผิน เพิ่มความแค้นให้สอก
- บทที่ 374 ขอแต่งงาน ให้เฟิ่งชิงเฉินตัดสินใจว่าจะแต่งงานกับผู้ใด
- บทที่ 375 ทำให้อับอาย เสด็จอาเก้าเสียอาการ
- บทที่ 376 ต่ำช้า ฟันแหลมคมของเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 377 ตะลึง เฟิ่งชิงเฉินถูกตบ
- บทที่ 378 ป่วย อ่อยชายอื่นต่อสาธารณชน
- บทที่ 379 ฉูดฉาด ข้าชอบเป็นพอ
- บทที่ 380 อำมหิต หวังจิ่นหลิงผู้บีบบังคับ
- บทที่ 381 แรงสนับสนุน ยอมขอโทษแต่โดยดี
- บทที่ 382 ความอับอาย หากมีโอกาสจักต้องจ่ายคืนเป็นสองเท่า
- บทที่ 383 บริสุทธิ์ องค์รัชทายาทเหล่ยใช้การไม่ได้
- บทที่ 384 ร่วมห้อง เรียกชื่อบุรุษอีกคน
- บทที่ 385 ออกเดินทาง ปัญหางานแต่งของหวังจิ่นหลิง
- บทที่ 386 ล้างด้วยเลือด ไม่ควรต่อกรกับตระกูลขุนนาง
- บทที่ 387 ใจสั่น อารมณ์มิใช่เรื่องที่ผิด
- บทที่ 388 เอาชีวิตรอด ไม่อาจทิ้งหวังจิ่นหลิงให้ตายที่นี่
- บทที่ 389 ฆ่าคน ไม่จำเป็นต้องรุนแรง
- บทที่ 390 ลงมือโหดเหี้ยม การป้องกันตัวเองที่ดีทีสุด คือการฆ่าฝ่ายตรงข้าม
- บทที่ 391 ความเป็นความตาย เฟิ่งชิงเฉินผิดแผน ปู้จิงหยุนซวยแล้ว
- บทที่ 392 เสียตัว ได้รับบาดเจ็บเสื้อผ้าขาดเสียหาย
- บทที่ 393 เกิดความวุ่นวายภายใน จิ่นหลิงเสียสติ ชิงเฉินซวยแล้ว
- บทที่ 394 เยือกเย็น ในที่สุดทายาทเฟิ่งหลีก็ได้กำเนิด
- บทที่ 395 หญิงงาม ความตั้งใจของหลานจิ่วชิง
- บทที่ 396 ภารกิจประทับตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลเฟิ่งหลี
- บทที่ 397 ลาดตระเวณยามดึก เจ้าล่อลวงข้า
- บทที่ 398 อาหาร ความเป็นความตายล้วนเป็นสิ่งคู่กัน
- บทที่ 399 วิธีลับในการสร้างปาฏิหาริย์
- บทที่ 400 ระยะเผาขน ใต้ท้าวฝ่ายตรวจการปล่อยข่าวลือว่าเสด็จอาเก้าขืนใจหลานสาว
- บทที่ 401 แต่งงาน ไม่แต่งกับเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 402 ไม่แต่ง หากไม่เก่งเท่าเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 403 ปวดใจ ผู้สนับสนุนเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 404 ศัตรู จวนเฟิ่งแย่แล้ว
- บทที่ 405 โฉนด ต้องเอาจวนเฟิ่งกลับคืนมา
- บทที่ 406 อดทน ใครร้อนใจก่อนผู้นั้นเป็นฝ่ายแพ้
- บทที่ 407 หาสามี ใครจะกล้าแต่งกับเจ้า
- บทที่ 408 คิดคำนวณ เสด็จอาเก้าพ่ายแพ้ราบคาบ
- บทที่ 409 ข้อตกลง ไม่รู้จักยอมคนเช่นเจ้าช่างน่ารำคาญยิ่ง
- บทที่ 410 ชมละคร เสด็จอาเก้าโมโหแล้ว
- บทที่ 411 ราชวงศ์จะไม่ทำร้ายกัน
- บทที่ 412 โชคชะตาอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้า
- บทที่ 413 ขาเทียม เสด็จอาเก้าหดหู่แล้ว
- บทที่ 414 ซูหว่าน เจ้าหยุดก่อนได้ไหม
- บทที่ 415 ศึกปะทะในวัง ศึกนั้นไม่เล็กเลย
- บทที่ 416 มโนธรรม แม้รู้ว่าผิดก็จำต้องทำ
- บทที่ 417 เสด็จอาเก้า ให้ข้าได้พิงท่านสักพัก
- บทที่ 418 ร่วมนอน ในที่สุดทั้งสองก็ได้นอนหลับด้วยกัน
- บทที่ 419 ของมือสอง เฟิ่งชิงเฉินถูกดูหมิ่น
- บทที่ 420 การแก้แค้น ไม่จำเป็นต้องลงมือเอง
- บทที่ 421 การเดิมพัน บ่อนเดิมพันอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง
- บทที่ 422 เสแสร้ง ทำกำไรก็ต้องมีเหตุผล
- บทที่ 423 สังหาร เฟิ่งชิงเฉินสร้างแค้น
- บทที่ 424 ซุ่มโจมตี เสด็จอาเก้าถูกคนทรยศ
- บทที่ 425 บาดแผล สิ่งที่หมอควรทำ
- บทที่ 426 การรักความสะอาดทำให้หัวใจอบอุ่น
- บทที่ 427 เสด็จอาเก้าเฝ้าติดตามตลอดการผ่าตัด
- บทที่ 428 เปลี่ยนขา หมอเปลี่ยนโชคชะตา
- บทที่ 429 กลับเมือง ความลับยังคงเป็นความลับเสมอ
- บทที่ 430 แผนการร้ายของฮองเฮา
- บทที่ 431 สนทนายามค่ำคืน ณ ห้องนอน
- บทที่ 432 ลองใจ หลานจิ่วชิงหนักแน่น
- บทที่ 433 เฮ้อ ข้าอยู่เฉยๆ ยังเดือนร้อน
- บทที่ 434 ชนกระบอกปืน ความเป็นห่วงของหลานจิ่วชิง
- บทที่ 435 เดิมพัน เฟิ่งชิงเฉินผู้สง่า
- บทที่ 436 ความมั่นใจ เป้าหมายในการวางเดิมพัน
- บทที่ 437 เสด็จอาเก้ากับเฟิ่งชิงเฉินพากันออกนอกเมือง
- บทที่ 438 ร้ายกาจ ไม่ว่าบุรุษจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ต้องการคนมาคอยเอาอกเอาใจ
- บทที่ 439 ใบหน้าที่เย็นชา คนไข้ที่ไม่ให้ความร่วมมือ
- บทที่ 440 ปฏิเสธ ผู้ใดให้เจ้าเห็นแก่ตัวนัก
- บทที่ 441 อุบัติเหตุ เล่นไปตามเกมเอาให้เจ้าตายไปเลย
- บทที่ 442 แข่งฉิน ให้ความสำคัญกำศัตรูทางด้านกลยุทธ์
- บทที่ 443 แม่หญิง อย่าได้สำคัญตนมากเกินไป
- บทที่ 444 ขอเป็นศิษย์ กลิ่นอายของความเป็นราชินี
- บทที่ 445 ปลอบโยน ขอเฟิ่งชิงเฉินแต่งงานต่อหน้าทุกคน
- บทที่ 446 แต่งงานกัน เปลื้องผ้าแล้วแขวนไว้ที่ประตูเมือง
- บทที่ 447 ตำหนิ ความลับของฉินสายน้ำแข็ง
- บทที่ 448 เสียงต่ำ คำถามแรกคือใครเข้าประตูก่อน
- บทที่ 449 รองรับอารมณ์ ธรรมชาติของมนุษย์
- บทที่ 450 ความดื้อรั้น ความยิ่งใหญ่ในการเล่นหมากรุก
- บทที่ 451 เสมอกันงั้นหรือ ต้องถามข้าก่อนนะ
- บทที่ 452 การประลอง ต้องก่อกวนสมาธิคู่ต่อสู้
- บทที่ 453 การบาดเจ็บที่อาจเสียความบริสุทธิ์
- บทที่ 454 การเขียนตัวอักษร จิ่วชิงเสียเปรียบแล้ว
- บทที่ 455 ความฟุ้งเฟ้อที่หญิงสาวปรารถนา
- บทที่ 456 ฉกฉวยโอกาศ เมล็ดข้าวเม้ดเล็ก ๆ ก็สามารถเจิดจรัสออกมาได้
- บทที่ 457 จิตวิญญาณเก้าแคว้น ใครใคร่สนใจ
- บทที่ 458 เกลียด การตัดสินที่ยุติธรรม
- บทที่ 459 ไม่พอใจ ไม่เคยลงมือทำสิ่งใดหากมิได้เตรียมตัว
- บทที่ 460 ทรยศ พวกเขาเกิดมาคู่กัน
- บทที่ 461 วสันตฤดู จุมพิตจนหวั่นไหว
- บทที่ 462 เปิดโปง แก้ปัญหาเอาเองได้
- บทที่ 463 ไม่ยุติธรรม บาดแผลเปิดอีกแล้ว
- บทที่ 464 ชักนำผิดทาง เจ้าคนสารเลวหลานจิ่วชิง
- บทที่ 465 ล้างผลาญ ผูกผมเป็นสามีภรรยา
- บทที่ 466 เสด็จอาเก้าป่วย
- บทที่ 467 ประหลาดใจ ไม่ทำให้ผิดหวังแน่
- บทที่ 468 ตะลึง รีบเชิญหมอหลวง
- บทที่ 469 แพ้ชนะ ข้ามีความสุขเป็นพอ
- บทที่ 470 พระราชโองการ แต่ละคนช่างร้ายกาจ
- บทที่ 471 แสร้งเป็นหญิงมีความรู้ความสามารถ แต่สิ่งสำคัญคือข้าชนะ
- บทที่ 472 ลูกจ๋า ภายในพระราชวังนั้นอันตรายอย่างมาก
- บทที่ 473 ทำโทษให้คุกเข่า สองพี่น้องที่น่ารำคาญ
- บทที่ 474 ผู้ชายสารเลว ไม่ตายก็คงพิการ
- บทที่ 476 การเยี่ยมไข้ที่ทำให้หน้าประตูจวนอ๋องเก้าคึกคัก
- บทที่ 477 ป้ายตราประทับ เล่นงานคนจนตายข้าก็จะรับผิดชอบเอง
- บทที่ 478 ล้มป่วยไปตามกัน เสด็จอาเก้าทำพลาดเสียแล้ว
- บทที่ 479 ทะนุถนอมนาง ในใจข้ามีเจ้าจริงๆนะ
- บทที่ 480 การตกหลุมรัก มีความหอมหวานย่อมมีความขื่นขม
- บทที่ 481 ความเจ้าเล่ห์ เฟิ่งชิงเฉินค้างคืนที่จวนอ๋องเก้า
- บทที่ 482 สาวใช้แสนสวย ในที่สุดเสด็จอาเก้าก็ลงมือ
- บทที่ 483 ข่าวลือ เสียพรหมจรรย์ก่อนแต่งงาน
- บทที่ 484 เหตุผล เสด็จอาเก้ากดดันเป็นอย่างมาก
- บทที่ 485 ยอมรับชะตากรรม เห็นได้ชัดว่าเป็นหญิงพรหมจรรย์
- บทที่ 486 เตียงยวบ การเคลื่อนไหวของคนทั้งสอง
- บทที่ 487 เบาหน่อย กลิ่นคาวที่คลุ้งในอากาศ
- บทที่ 488 พระจันทร์เงียบงัน เพราะเป็นเจ้า
- บทที่ 489 หากกล้ายั่วยวนหญิงอื่น ข้าจะถีบท่านลงจากเตียง
- บทที่ 490 หยอกล้อหลังเสร็จ ข้าเป็นใครของท่าน
- บทที่ 491 เรื่องราวชวนฝัน ชวนให้คิดไกลไปจนถึงเรื่องลูก
- บทที่ 492 จากเด็กสาวสู่หญิงสาวที่เพริศพริ้ง
- บทที่ 493 โดดเด่นเป็นสง่ามากกว่าใคร นี่แหละเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 494 การเสียสละ ที่เดิมพันด้วยชีวิตเฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 495 เสด็จอาเก้าไม่เอาไหน แต่การแปลงกายทำได้ยอดเยี่ยมมาก
- บทที่ 496 แย่งชิง ความยั่วยวนในชุดเครื่องแบบ
- บทที่ 497 ไม่ยุติธรรม ข้ายอมรับความพ่ายแพ้ได้
- บทที่ 498 ช่างบังเอิญ ส่งเฟิ่งชิงเฉินกลับจวน
- บทที่ 499 เข้ารั้ง เสด็จอาเก้าผู้น่าเกรงขาม
- บทที่ 500 โง่เง่า อายหรือไร
- บทที่ 501 มีแต่คนชอบหยุดรถม้า ทั้งๆที่เดินทางยังไม่ถึงครึ่งทาง
- บทที่ 502 หยุนเซียวอยากฟัง “ท้องทะเลและฟ้าสีคราม”
- บทที่ 503 ความปรารถนาของหยุนเซียว ผู้ป่วยที่ยุ่งยาก
- บทที่ 504 คำสั่งของครูไม่อาจละเมิดได้ สิ่งที่ต้องทำคือฝึกฝนตัวเอง
- บทที่ 505 ตระกูลชุยเจอปัญหาที่ไม่ควรเจอ
- บทที่ 506 ผู้อยู่เบื้องหลัง ถอดเสื้อ
- บทที่ 507 รอยจูบ เมืองหลวงนั้นเต็มไปด้วยความรัก
- บทที่ 508 ต่อต้าน นายที่ไม่ยอมแม้จะน่าสงสารหรือแข็งข้อก็ตาม
- บทที่ 509 ยอมแพ้ ชัยชนะนี้ไม่น่าภูมิใจ
- บทที่ 510 สู้ เจ็บปวดจนมิอาจหายใจได้
- บทที่ 511 เยี่ยมไข้ ปรากฏตัวครั้งแรกหลังบาดเจ็บ
- บทที่ 512 เสียโฉม ยามเฟิ่งชิงเฉินกลายเป็นหมากที่เสด็จอาเก้าทอดทิ้ง
- บทที่ 513 มองฟ้า เสด็จอาเก้าปะทะเหล่าองค์ชาย
- บทที่ 514 ฉวยโอกาส เข้ามาอาศัยที่เรือนเล็กซีชวีอย่างเปิดเผย
- บทที่ 515 ปลูกถ่าย การตามหาความเป็นอมตะ
- บทที่ 516 ต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งจึงจะปลอดภัยที่สุด
- บทที่ 517 ข้ามาแล้ว แข่งขันเสร็จไสหัวไปได้เลย
- บทที่ 518 เสด็จอาเก้าควรกลับจวนอ๋องเก้าไปได้แล้ว
- บทที่ 519 คนที่เดาใจยากมาทำให้ตกใจ
- บทที่ 520 เสด็จอาเก้า เก็บข้าวของแล้วกลับไปได้แล้ว
- บทที่ 521 อบอุ่น มื้ออาหารสุดท้ายในเรือนเล็ก
- บทที่ 522 ปีนกำแพง บุ่มบ่ามหลังเมามาย
- บทที่ 523 ในเมื่อชิงเฉินต้องการ ข้าจะสนองให้
- บทที่ 524 จากเรี่ยวแรงของเสด็จอาเก้า ครั้งเดียวคงไม่พอ
- บทที่ 525 เฟิ่งชิงเฉิน ข้าชอบเจ้า ชอบยิ่งนัก
- บทที่ 526 หยอดคำหวาน ครั้งแรกของการสนทนา
- บทที่ 527 รุ่งสาง เราจะแก่ไปด้วยกัน
- บทที่ 528 การเยาะเย้ย เสด็จอาเก้าไม่ง่ายเลยจริงๆ
- บทที่ 529 ภัยคุกคาม เด็กกำพร้าที่ตายไปก็ยังไม่มีคนเก็บเถ้ากระดูก
- บทที่ 530 ซูหว่าน โปรดรับผลที่ตามมา
- บทที่ 531 เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าทำใช่ไหม
- บทที่ 532 ความร่วมมือ ทำไมคนที่ตายไม่ใช่เฟิ่งชิงเฉิน
- บทที่ 533 ค่าวินิจฉัยก็เพียงพอแล้ว
- บทที่ 534 ไปให้พ้น รอให้คุกเข่าอ้อนวอนข้า
- บทที่ 535 ความรู้สึกของชายหนุ่ม เสด็จอาเก้าหึง
- บทที่ 536 ปิดโรงเลี้ยงสัตว์ ผู้ใดบุกรุกจะถูกฆ่าอย่างไร้ความปราณี
- บทที่ 537 หากข้าอารมณ์ไม่ดี ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก
- บทที่ 538 เสด็จอาเก้า ฝ่าบาทเลวมาก
- บทที่ 539 เสด็จอาเก้าเหี้ยมโหด
- บทที่ 540 การกลั่นแกล้ง รสชาติของความอัปยศ
- บทที่ 541 การแสดงความรู้สึกที่ทำให้เสด็จอาเก้าเขินอาย
- บทที่ 542 ทำอาหาร วิถีชีวิตธรรมดาสามัญ
- บทที่ 543 เสด็จอาเก้า ท่านช่างร้ายกาจจริงๆเลย
- บทที่ 544 แผนการของฮองเฮา และฮ่องเต้ที่กำลังขุ่นเคือง
- บทที่ 545 เรื่องใหญ่ที่มีเสด็จอาเก้าอยู่เบื้องหลัง
- บทที่ 546 ซวย บัลลังก์เดิมเป็นของข้า
- บทที่ 547 สุภาพ เพราะเป็นผู้ดี มิใช่เพราะรังแกได้ง่าย
- บทที่ 548 เย่เย่ แย่กว่านี้ได้อีก